2/2

“ไม่เอาอะ เดี๋ยวพ่อมาเห็น”

“กูเห็น !” ไม่ทันขาดคำ ‘ปองเดช’ พ่อของดาหลาก็โผล่พรวดเข้ามาอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง

“อุ้ย ! ! !” เสียงอุทานราวกับเห็นผีจะมาจากใครไม่ได้ นอกจากสันติคนดีคนเดิม ร่างสูงขยับออกห่างจากแฟนสาวถึงสองก้าว จากนั้นยกมือขึ้นกระพุ่มที่หว่างอกพร้อมทักทายว่าที่พ่อตา “หวัดดีครับ คุณพ่อ”

“ใครพ่อมึง ?”

“พ่อ ! อย่าทำพี่สันกลัวสิจ๊ะ” ดาหลาย่นจมูกใส่ ก้าวลงจากจักรยานมายืนเคียงข้างคนรัก

“เจ้านายมึงอยู่ไหม ไอ้สัน” ปองเดชหาได้ใส่ใจท่าทีกางปีกปกป้องผู้ชายของลูกสาว เขาชินแล้ว หรือจะเรียกว่าเอือมระอาก็ว่าได้ แล้วที่มาวันนี้ก็เพราะตั้งใจจะมาคุยเรื่องงานกับคุณภูภามว์มากกว่า

“นายอยู่ข้างในครับ” สันติยืนกอดปิ่นโตข้าว พยักพเยิดหน้าไปทางประตูออฟฟิศ “นั่นไง ! นายออกมาพอดี” แต่เป็นจังหวะเดียวกับที่คนข้างในเดินออกมาพอดี

“มีอะไรครับ ลุงเดช”

“นายแม่ฝากเอกสารมาให้คุณภามว์ครับ”

ภูภามว์รับเอกสารจากคนสนิทของมารดามาถือไว้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าข้างในคืออะไร คงไม่พ้นโฉนดที่ดินที่ ‘คุณนายสุวนี’ ไปรับจำนองดอกถูก ๆ เหมือนให้ยืมเงินฟรีมาจากชาวบ้านที่กำลังเดือดร้อน

จากนั้นทั้งคู่ก็ยืนคุยงานต่ออีกพัก พอเสร็จเรื่อง ลุงปองเดชถึงขอตัวกลับ

“ไอ้สัน มึงเอาไปเก็บในเซฟให้กูที”

สันติรับซองสีน้ำตาลมาถือพร้อมพยักหน้าอย่างงง ๆ แต่พอเห็นเจ้านายล้วงกุญแจรถออกจากกระเป๋ากางเกงทำท่าเหมือนจะไปไหน ถึงได้เอ่ยปากถาม

“แล้วนายจะไปไหนครับ”

“กูจะไปไหนมาไหน ต้องรายงานให้คุณมึงทราบทุกเรื่องเลยหรือไง”

แน่นอนว่าคำตอบของไอ้สันติคือ ไม่ ! สันติจะไม่เสี่ยงคอหักตายเพราะความขี้เสือกเด็ดขาด

เพียงไม่กี่วินาที รถกระบะคันสีดำขับเคลื่อนสี่ล้อก็แล่นฉิวออกไปจากหน้าออฟฟิศ ไม่มีใครรู้ว่าจุดหมายของเจ้าของรถคือที่ไหน แม้แต่ตัวคนขับเอง

วันนี้ภูภามว์อารมณ์ไม่ค่อยดี น่าจะเป็นผลพวงมาจากเมื่อคืนที่เขานอนไม่หลับ เพราะเอาแต่นอนนึกถึงหน้าหวาน ๆ ของใครบางคนที่โดนเขาดุจนหน้าสลดหดเหลือแค่คืบ

ยอมรับว่าตนเองทำเกินไป อย่างไรอลีนาก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แถมเพิ่งเสียสาวเป็นครั้งแรกไปหมาด ๆ ไม่ควรโดนเขาตะคอกใส่แรงขนาดนั้น

ระหว่างขบคิดเรื่องราวเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา รู้ตัวอีกทีภูภามว์ก็พาตัวเองมายืนอยู่หน้าร้านอาหารกึ่งคาเฟของไร่ภูพลาธรเรียบร้อยแล้ว

“กูมาทำอะไรที่นี่วะเนี่ย !”

ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดจะมาเหยียบ วันนี้ผีห่าตนไหนเข้าสิง​​ให้เขามาที่นี่วะ

ชายหนุ่มยืนหัวเสียอยู่ด้านนอก มองเข้าไปเห็นลูกค้าแน่นขนัดเต็มโต๊ะเกือบทุกโซน ร้านอาหารกึ่งคาเฟแห่งนี้อยู่ในความดูแลของญาติผู้น้องเขาอีกที

ซึ่งไร่แทบไม่มีส่วนได้เสียอะไรจากที่นี่เลย จะเรียกว่าลูกพี่ลูกน้องตัวแสบของเขาขอใช้พื้นที่ฟรีก็คงไม่ผิดนัก แถมได้ประโยชน์จากนักท่องเที่ยวไปเต็ม ๆ

ไร่ภูพลาธรถูกแบ่งงานบริการออกเป็นสองส่วน ภูภามว์มีหน้าที่ดูแลการเกษตรกับปศุสัตว์ภายในไร่ ส่วนน้องชายเพียงคนเดียวอย่าง ‘ภูภีม’ จะดูแลเรื่องการท่องเที่ยวและงานบริหารเบื้องหน้า เรียกได้ว่างานหลังบ้าน เขาเหมาคนเดียวหมด