บทนำ INTRO

@เมื่อ 2 ปีก่อน... หน้าตึกผู้ป่วยนอก

"พี่หมอขา! พายเอาน้ำส้มคั้นสดมาให้ค่ะ พายคั้นเองกับมือเลยนะ รับรองว่าไม่มีน้ำตาล มีแต่ความจริงใจล้วนๆ!"

เด็กสาวในชุดมัธยมปลายปลายแก่นเซี้ยว วิ่งกระหืดกระหอบฝ่าฝูงชนเข้ามาหาศัลยแพทย์หนุ่มที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องตรวจ หมอศรันย์ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาหยุดกะทันหัน ใบหน้าเรียบเฉยนั้นดูดุดันกว่าปกติเมื่อจ้องมองเด็กสาวที่ยิ้มร่าจนตาหยี

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาที่นี่... กลับไปเรียนหนังสือซะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเรื่อยไร้ซึ่งอารมณ์

"พายเรียนเสร็จแล้วค่ะ! อีกอย่าง พายจองคิวพี่หมอไว้แล้วนะ"

"คิวอะไรของเธอ"

"ก็คิวจีบไงคะ พี่หมอห้ามผิดนัดสิ"

"พรรณนารา" เขาเรียกชื่อจริงเธอด้วยเสียงเข้ม "ที่นี่โรงพยาบาล ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของเธอ"

เขาก้าวเดินหนีอย่างไม่ใยดี แต่พระพายในวัย 17 ก็ยังวิ่งตามกวดไปข้างๆ

"พี่หมอจะไล่พายไปไหนก็ได้ แต่พายจะจีบพี่หมอจนกว่าพี่หมอจะใจอ่อน! คอยดูเถอะ สักวันพี่หมอต้องยอมสยบแทบเท้าเด็กกะโปโลคนนี้!"

"น่ารำคาญ"

"รำคาญก็รำคาญไปสิ แต่พายไม่คิดจะถอยหรอกนะ"

คำว่า "น่ารำคาญ" ของหมอศรันย์ดูเหมือนจะมีอานุภาพทำลายล้างต่ำกว่าที่เขาคิด เพราะพระพายไม่แม้แต่จะเก็บมาใส่ใจ เธอยังปรากฏตัวพร้อมกับ "ไอเทม" ใหม่ ที่จะมาพิชิตใจคุณหมอหน้านิ่ง

ความรักที่เคยใสซื่อและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ กลายเป็นเพียงเรื่องเล่าในอดีตที่เธอไม่กล้านึกถึง เพราะความสดใสทั้งหมดได้ตายจากไปแล้วตั้งแต่วันที่เหตุการณ์บนเตียงคืนนั้นเปลี่ยนสถานะของเธอจาก "เด็กที่เคยวิ่งตามจีบ" ให้กลายเป็น "ความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของเขา"

@ปัจจุบัน...

กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศสะอาดยังคงอบอวลอยู่ในห้องพักส่วนตัวของศัลยแพทย์หนุ่ม แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้หัวใจของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเตียงกว้างรู้สึกผ่อนคลายลงเลย

'พระพาย' กระชับผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาปิดกั้นผิวพรรณที่เต็มไปด้วยร่องรอยสีจาง ขอบตาของเธอร้อนผ่าวขณะมองแผ่นหลังกว้างของเจ้าของห้องที่กำลังสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวอย่างใจเย็น ราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเป็นเพียงกิจวัตรประจำวันที่ไม่มีความหมายอะไร

"พี่หมอคะ..." เสียงหวานสั่นพร่าเล็กน้อย

'หมอศรันย์' ชะงักมือที่กำลังติดกระดุมข้อมือ เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองใบหน้าจิ้มลิ้มที่จ้องมองเขาด้วยความคาดหวัง

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้วพาย... ว่าเวลาอยู่กันสองคน อย่าเรียกฉันแบบนั้น"

คำพูดที่เย็นเยียบยิ่งกว่าเครื่องปรับอากาศในห้องทำเอาพระพายเม้มริมฝีปากแน่น

"ทำไมคะ ในเมื่อตอนนี้เรา..."