คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

@หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป...

ภายในโถงทางเดินที่สว่างไสวและอบอวลไปด้วยกลิ่นยาของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง พระพาย ในชุดนักศึกษาปีหนึ่งยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าแผนกศัลยกรรมกระดูก มือเล็กกำสายสะพายกระเป๋าแน่นจนชื้นเหงื่อ

เธอไม่ได้มาหาเรื่องตื๊อเขาเหมือนอย่างเคย แต่เพราะ ‘คุณลุงศิระ’ พ่อของหมอศรันย์กำชับให้เธอเอาเอกสารสำคัญมาส่งให้ลูกชายของท่าน และท่านยังย้ำว่า

"พี่หมอเขางานยุ่ง ถ้าไปถึงแล้วให้เข้าไปหาที่ห้องพักได้เลย"

ถึงแม้จะเป็นคำอนุญาตจากผู้เป็นลุง แต่พายรู้ดี... ว่าสำหรับหมอศรันย์ เธอไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว

“มาหาใครคะหนู?” พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“เอ่อ... มาหาคุณหมอศรันย์ค่ะ เอาของมาให้”

“อ๋อ คุณหมอเพิ่งตรวจคนไข้เสร็จพอดีค่ะ นั่นไงคะ เดินมาโน่นแล้ว”

พระพายหันไปตามปลายนิ้วของพยาบาล หัวใจที่เคยพยายามทำตัวให้เข้มแข็งกลับสั่นระรัว ภาพชายหนุ่มในชุดสครับสีน้ำเงินเข้มสวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาเดินตรงมาพร้อมกับกลุ่มนักศึกษาแพทย์และพยาบาลผู้ช่วย ท่าทางที่ดูสุขุม เป็นมืออาชีพ และสง่างามของเขาทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งโถงทางเดิน

เขาดูเพอร์เฟกต์เสียจนพระพายรู้สึกว่าตัวเองเล็กลงไปเหลือตัวนิดเดียว

“พี่หมอ...”

พระพายเผลอเรียกเสียงเบาหวิวเมื่อเขาเดินมาหยุดอยู่ที่เคาน์เตอร์เพื่อเซ็นเอกสาร

หมอศรันย์ปรายตามองเธอเพียงนิดเดียว... แค่นิดเดียวจริงๆ ก่อนจะหันกลับไปสนใจแฟ้มในมือ ราวกับว่าเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงอากาศธาตุ หรืออย่างมากก็แค่คนไข้คนหนึ่งที่เขาไม่คุ้นหน้า

“มีอะไรหรือเปล่าครับ?” เสียงทุ้มถามพยาบาลข้างๆ โดยไม่มองเธอ

“อ๋อ น้องคนนี้เอาของมาให้คุณหมอค่ะ เห็นบอกว่าเป็นธุระของคุณท่าน”

ในที่สุดเขาก็หันมาสบตาเธอ แววตาคู่นั้นนิ่งสนิทและเย็นชาเสียจนพระพายรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ ไม่มีวี่แววของ คนรัก หรือแม้แต่ คนรู้จัก ที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน

💬