แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

@20.00 น.

คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองคือสถานที่นัดหมายที่ทำให้พระพายรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเข้าห้องเชือดทุกครั้ง เธอใช้คีย์การ์ดสำรองที่เขาโยน ให้เมื่อวันก่อนเปิดเข้าไปในห้องที่เงียบสนิท กลิ่นหอมสะอาดแบบเดียวกับเจ้าของห้องทำให้น้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดทำท่าจะไหลออกมาอีกครั้ง

พระพายพยายามจัดการความเศร้าด้วยการเข้าห้องครัว เตรียมอาหารง่ายๆ ไว้ให้คนใจร้ายที่บอกว่ามีผ่าตัดด่วน เธอหวังลึกๆ ว่าความใส่ใจนี้จะทำให้กำแพงน้ำแข็งในใจเขาลดลงบ้างสักเซนติเมตรก็ยังดี

"แกร็ก.."

เสียงเปิดประตูทำให้พระพายรีบวางจานข้าวผัดในมือแล้ววิ่งออกไปรับด้วยรอยยิ้ม

“พี่หมอ กลับมาแล้วเหรอคะ พายทำ...”

คำพูดของเธอชะงักค้างอยู่แค่นั้นเมื่อคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่แค่หมอศรันย์เพียงลำพัง แต่ข้างกายของเขามีผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่งในชุดกาวน์ที่ดูสง่างามไม่แพ้กัน หมอนลิน วิสัญญีแพทย์คนสวยที่เป็นคู่หมายที่เหมาะสมในสายตาของทุกคน

หมอศรันย์ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นพระพายยืนอยู่ในห้อง แววตาของเขาฉายแววตำหนิอย่างรุนแรงจนเธอชาวาบไปทั้งตัว

“อ้าว น้องพายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?” หมอนลินเอ่ยถามด้วยความสงสัยแต่ยังคงน้ำเสียงสุภาพ

พระพายอึกอัก หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัว สายตาของเขามันกำลังส่งสัญญาณเตือน “เอ่อ... พาย...”

“พายเอาเอกสารสำคัญของคุณพ่อมาวางไว้ให้ผมน่ะครับ พอดีผมลืมบอกลินว่าวันนี้จะมีเด็กที่บ้านแวะเอาของมาให้”

เสียงของหมอศรันย์ราบเรียบเย็นชา เขาเดินเข้ามายืนบังระหว่างพายกับหมอนลินไว้ ราวกับไม่อยากให้เธอขยับเข้าไปใกล้โลกของเขามากกว่านี้

“อ๋อ อย่างนั้นเหรอคะ แย่จัง... ลินกะว่าจะมาชวนศรันย์คุยเรื่องเคสผ่าตัดพรุ่งนี้ต่อสักหน่อย รบกวนเวลาพักผ่อนน้องหรือเปล่าจ๊ะ?”

หมอนลินหันมายิ้มให้พายอย่างใจดีแต่มันกลับทำให้พายรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินที่น่ารำคาญ

“พะ... พาย..พายกำลังจะกลับพอดีค่ะ” พระพายก้มหน้าต่ำพยายามซ่อนขอบตาที่เริ่มแดงกล่ำ

“เดี๋ยว...”

เสียงเข้มของหมอศรันย์รั้งไว้พายไว้ครู่หนึ่งเขาเดินเข้าไปหยิบธนบัตรใบพันหลายใบจากกระเป๋าสตางค์แล้วยื่นให้เธอต่อหน้าหมอนลิน

“ค่ารถ... กลับแท็กซี่ดีๆ ล่ะ อย่าไปเถลไถลที่ไหน เดี๋ยวพ่อเธอจะหาว่าฉันไม่ดูดำดูดี”

การกระทำนั้นเหมือนการตบหน้าพายกลางที่สาธารณะ เขาจงใจแสดงให้หมอนลินเห็นว่าเธอเป็นเพียง เด็กในปกครอง ที่เขาให้เงินค่าขนม ไม่มีความหมายเกินกว่านั้น

พระพายสั่นไปทั้งตัว เธอไม่รับเงินนั้นแต่กลับกำสายกระเป๋าแน่น

“ไม่เป็นไรค่ะ พายมีเงิน... ขอตัวนะคะ”