ลานจอดรถใต้ดิน Nc 18+

จูบที่รุนแรงและเอาแต่ใจสิ้นสุดลง แต่ความกดดันในบรรยากาศกลับยิ่งเพิ่มสูงขึ้น หมอศรันย์ถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าอาบน้ำตาของเด็กสาวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งหงุดหงิดและมีความต้องการบางอย่างที่ควบคุมไม่ได้

"ขึ้นรถ" เขาออกคำสั่งเสียงต่ำ น้ำเสียงนั้นเหมือนจะรำคาญเธอเต็มที

"ค่ะ"

พระพายเดินไปขึ้นรถอย่างว่าง่าย หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุอก หมอศรันย์ก้าวตามขึ้นมาประจำที่คนขับ เขาไม่ได้ออกรถไปไหน แต่กลับถอยรถเข้าไปยังมุมอับที่สุดของลานจอดรถชั้นใต้ดิน ซึ่งแสงไฟส่องมาไม่ถึง แผ่นกระจกฟิล์มดำสนิทกลายเป็นกำแพงกั้นโลกภายนอกออกไปในทันที เครื่องยนต์ยังคงทำงานส่งเสียงแผ่วเบา แต่ภายในรถกลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างประหลาด

"พี่หมอ... พายขอโทษ"

"เงียบซะพาย ฉันเคยบอกแล้วให้เธอเรียกฉันว่าคุณหมอ ถ้าเธอยังดื้อที่จะพูดชื่อฉันอีกคำเดียว ฉันจะทิ้งเธอไว้ที่นี่"

“พะ…พาย”

“ฉันบอกให้เงียบ! เสียงเดียวที่เธอจะส่งออกมาได้ คือเสียงคราง เก็บเสียงของเธอไว้ครางจะดีกว่า”

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกดปรับเบาะฝั่งผู้โดยสารให้เอนลงจนสุด ก่อนจะแทรกตัวข้ามคอนโซลกลางมาทาบทับร่างเล็กไว้ แรงกดทับจากร่างกายกำยำทำให้พระพายเผลออุทานออกมาเบาๆ แต่ก็ถูกปิดปากด้วยจูบที่ร้อนแรงกว่าเดิม

"อะ! อื้ออ~~"

คราวนี้มันไม่ใช่แค่จูบสั่งสอน แต่มันคือจูบที่จาบจ้วงและหิวกระหาย ลิ้นร้อนพัวพันหยอกล้อจนคนใต้ร่างครางอื้ออึงในลำคอ มือหนาของหมอศรันย์รวบข้อมือทั้งสองข้างของพายไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดนักศึกษาที่ขัดหูขัดตาเขามาตลอดทั้งวัน

"อ๊ะ... พี่หมอ"

เขาละริมฝีปากลงมาที่ลำคอระหง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของวัยสาวปลุกปั่นอารมณ์ดิบในตัวศัลยแพทย์ผู้สุขุมให้เตลิดเปิดเปิง หมอศรันย์ฝังใบหน้าลงกับซอกคอขาว กดจูบและดูดดึงอย่างแรงจนเกิดรอยรักสีกุหลาบเข้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาต้องการตีตรา... ต้องการย้ำเตือนว่าต่อให้ต่อหน้าคนอื่นเธอจะเป็นแค่ใครก็ได้ แต่ในยามนี้ เธอเป็นของเขาแค่คนเดียว

"อื้อ... อย่าค่ะ พายเจ็บ" พระพายพยายามเบี่ยงคอหนี แต่นั่นกลับเปิดโอกาสให้เขาซุกไซ้ได้ถนัดขึ้น

"เจ็บสิจะได้จำ... จะได้ไม่กล้าขัดคำสั่งฉันอีก"

เสียงทุ้มแหบพร่าครางชิดผิวเนื้อนุ่ม มือหนาเลื่อนลงมาปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสอดเข้าไปบีบเค้นทรวงอกอวบอิ่มผ่านบราเซียตัวบาง ปลายนิ้วชี้ประสานกับนิ้วหัวแม่มือบดบี้ขยี้ปลายถัน สลับกับการบีบขย้ำสองเต้าจนเนื้อล้นออกมาตามง้ามมือ ความรู้สึกซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างจนขาเรียวเริ่มเบียดเสียดเข้าหากันแน่น ความรู้สึกซาบซ่านจะแทบจะทนไม่ไหว เธอส่งเสียงครางดังลั่นแต่อีกคนไม่แม้แต่จะฟัง

"อ๊ะ..อื้อออ..พี่หมอ~~"

หมอศรันย์ไม่หยุดแค่นั้น เขาใช้เข่าแยกเรียวขาของเธอออกกว้าง ก่อนจะสอดมืออีกข้างเข้าไปใต้กระโปรงพลีทสั้น สัมผัสถึงความเนียนละเอียดของต้นขาด้านใน และเลื่อนขึ้นสูงจนถึงจุดอ่อนไหวของร่างกาย

"พี่หมอ~~อื้มมม"

ปลายนิ้วกลางสอดเข้าไปในช่องแคบ คนตัวเล็กที่กำลังถูกรังแกร้องออกมาเสียงหลง จังหวะที่เขาขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ ช่องรักที่คับแคบบีบรัดนิ้วร้ายจนเสียงดังตุบๆ

"พาย... เธอรัดฉันแน่นไปหมด"

ปลายนิ้วหัวแม่มือร้ายกาจเริ่มรุกล้ำหนักขึ้นเรืื่อยๆ สัมผัสกับติ่งเนื้ออ่อนไหวกลางกายสาว เขาค่อยๆบดขยี้ปุ่มกระสันนั้นอย่างแผ่วเบาก่อนจะเพิ่มน้ำหนักขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง พระพายแอ่นสะโพกรับสัมผัสนั้น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม เสียงครางหวานหูหลุดรอดออกมาไม่ขาดสาย เมื่อนิ้วเรียวเริ่มขยับเข้าออกเร็วและถี่ขึ้น

"อ๊ะ อ๊ะ อื้อ~ สะ..เสียวค่ะ"

"จ๊วบๆๆ"

"อา... พี่หมอ... พายไม่ไหวแล้ว"

"จำไว้นะพาย... สถานะของเธอมีไว้เพื่อตอบสนองฉันในที่แบบนี้เท่านั้น"

เขาถอนใบหน้าขึ้นมาจากอกอวบ ขยับเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากที่เผยอออกก่อนจะมอบจูบที่ลึกซึ้งให้ดธออีกครั้ง ขณะที่มือข้างล่างยังคงทำหน้าที่ปรนเปรอจนเด็กสาวแตะขอบสวรรค์ในอ้อมกอดของเขา น้ำรักสีใสไหลออกมาพร้อมกับร่างเล็กที่กระตุกเกรง สีหน้าที่ออดอ้อน ทำเอาคนที่เป็นฝ่ายรุกถึงกับอารมณ์พุ้ง คิ้วเรียวสวยขมวดชนกันในขณะที่เขาขยับนิ้วมือพร้อมกับน้ำสีใสที่ไหลออกมาไม่หยุด ริมฝีปากเล็กกัดเม้มกันจนห่อเลือด

"อ๊ะ...อ้าส์"

เสียงหอบหายใจโรยรินซบลงบนอกแกร่ง หมอศรันย์มองภาพนั้นด้วยสายตาที่วูบไหวเพียงครู่เดียว

“พะ... พี่หมอ”

พระพายเผลอเรียกชื่อเขาออกมาด้วยความลืมตัว ขณะที่ริมฝีปากหนาบดขยี้ลงมาอย่างดุดันอีกครั้ง ลิ้นร้อนตักตวงน้ำหวานจากโพรงปากเล็กอย่างหิวกระหาย ใบหน้าหล่อโน้มลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวกรุ่นของเธออีกครั้ง กลิ่นกายสาววัยสิบเก้าที่ผสมกับกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ กระตุ้นสัญชาตญาณดิบของเขาจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

"จ๊วบ..."

เสียงดูดดึงผิวเนื้อดังระงมไปทั่วรถที่เงียบสงัด หมอศรันย์ขบเม้มซอกคอขาวจนเกิดรอยแดงจัดช้ำเลือด เขาจงใจฝากฝังรอยรักนี้ไว้ให้พ้นขอบเสื้อนักศึกษา เพื่อเป็นตราประทับว่าเธอเป็นของใคร

“พี่หมอ... ฮึก แล้ว... แล้วหมอนลินล่ะคะ” พายถามเสียงสั่นพร่าขณะที่เสื้อนักศึกษาถูกกระชากกระดุมจนหลุด

“ธะ... เธอรอพี่อยู่บนห้องไม่ใช่เหรอ”

หมอศรันย์ชะงักไปครู่เดียว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยแววตาที่เย็นเยียบจนพายหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

“ไม่ใช่เรื่องของเธอที่จะมาถามถึงคนอื่น ...” เขาเค้นเสียงต่ำ

“หน้าที่ของเธอคือทำตามคำสั่งฉัน และรับผิดชอบสิ่งที่เธออยากได้นักหนา... ไม่ใช่หรือไง?”