จูบคนอื่นต่อหน้าต่อตา

@1 ชั่วโมงต่อมา

สายตาที่เย็นชาของหมอศรันย์จ้องมองร่างเล็กที่นอนอ่อนแรงอยู่บนเตียง หลังจากบทเพลงรักที่รุนแรงสิ้นสุดลง เธอสลบคาอกไป และตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเวลาสองทุ่มครึ่ง เขาไม่ได้โอบกอดหรือปลอบโยน แต่กลับลุกขึ้นจัดการเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พรุ่งนี้ลินจะมาที่นี่...”

น้ำเสียงราบเรียบนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของพระพาย เขาเอ่ยเรียกชื่อนั้น น้ำเสียงช่างแตกต่างกันกับเวลาเรียกชื่อเธอ

“ฉันมีธุระต้องคุยกับเขา และเธอ... ห้ามออกมาจากห้องนอนนี้เด็ดขาด ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไร ห้ามส่งเสียง ห้ามทำให้ลินรู้ว่าเธออยู่ที่นี่”

“พี่หมอจะให้พายซ่อนตัวเหมือนเป็นหนูในรูเหรอคะ?”

พระพายถามเสียงสั่นพร่า เธอเป็นแค่คนในความลับ เขาปกปิดเธอไว้ในห้องนอนนี้ ในขณะเดียวกันเขาจะอยู่กับผู้หญิงอีกคนในพื้นที่เดียวกัน ความสำคัญมันต่าง หนึ่งคนอยู่ในความลับ อีกคนเขาพร้อมจะเปิดเผยตัวตน

“ก็แล้วเธออยู่ในฐานะอะไรที่ฉันต้องเปิดเผยล่ะ?” เขาปรายตามองอย่างเหยียดหยาม

“อย่าลืมเงื่อนไขของเราพระพาย... เธอเป็นแค่คนในความลับ และความลับมันไม่ควรมีตัวตนต่อหน้าผู้หญิงที่ฉันกำลังจะเลือกเข้ามาในชีวิตจริงๆ”

"หึ...พี่เลือกเธอสินะ"

"ฉันพูดชัดเจนทุกคำ เธอมีการศึกษาพอที่จะเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด"

เหมือนถูกแทงด้วยมีดคมๆนับสิบเล่ม คำพูดของเขามันช่างทำร้ายหัวใจเธอให้ช้ำเลือดช้ำหนองเสียจริง ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากมีใคร แค่คนที่เขาเลือกมันไม่ใช่เธอ

@เช้าวันรุ่งขึ้น

พระพายถูกกักขังอยู่ในห้องนอนกว้างภายใต้ความเงียบงันที่น่าอึดอัด เธอได้ยินเสียงกริ่งหน้าห้อง และเสียงฝีเท้าของคนที่เธอจำได้ดี... "หมอนลิน"

"รอนานไหมคะศรันย์ เห็นโทรหาลินหลายสาย มีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ พอดีรถติดมากเลย"

"ไม่นานครับ แค่ใจร้อนอยากเจอ"

"อืม..วันนี้มาแปลกนะคะ มีอะไรหรือเปล่า"

"ขอโทษนะลิน"

"อื้ออ"

พระพายแอบแง้มประตูห้องนอนออกเพียงนิดเดียวด้วยหัวใจที่สลาย ภาพที่เห็นตรงหน้าคือหมอศรันย์ที่ยืนอยู่กลางห้องรับแขกกับหมอนลิน ทั้งคู่ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก แต่สิ่งที่ทำให้พายแทบหยุดหายใจ คือจังหวะที่หมอศรันย์โน้มตัวลงไป... เขาบรรจงจูบที่ริมฝีปากของหมอนลินอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวล

มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอม... จูบที่เขาไม่เคยหยิบยื่นให้พระพายเลยแม้แต่ครั้งเดียว

"อึก อึก ทำไม..ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย"

พระพายทรุดตัวลงพิงบานประตู น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไร้เสียง เธอเข้าใจแล้ว... รักที่เธอเพียรพยายามตามจีบเขามาหลายปี ความสัมพันธ์ลึกซึ้งที่เกิดขึ้นในห้องนี้ มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลยสำหรับเขา มันเป็นเพียงความใคร่และการแสดงอำนาจ แต่กับผู้หญิงอีกคน... เขาพร้อมจะให้เกียรติและมอบหัวใจให้ ภาพทุกอย่างตอกย้ำคำตอบที่ชัดเจนว่าคนที่เขารักคนนั้นมันไม่มีทางเป็นเธอ

@หลังจากหมอนลินกลับไป

หมอศรันย์เปิดประตูห้องนอนเข้ามาด้วยท่าทีเรียบเฉย เขาเห็นพระพายนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นห้อง ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก