ป้อนยา

@เวลาต่อมา

เมื่อมาถึงคอนโด หมอศรันย์จัดการอุ้มร่างที่สั่นเทาของพระพายเข้าไปในห้องนอนทันที เขาลงกลอนประตูอย่างแน่นหนา ก่อนจะวางเธอลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบามือนัก ความหึงหวงที่ยังตกค้างอยู่ในอกทำให้เขาไม่สามารถทำตัวเป็นหมอที่ใจดีได้เลย

"ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด"

เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขณะเดินไปหยิบกะละมังน้ำและผ้าขนหนู

"ไม่ค่ะ... พายหนาว พายไม่อยากเช็ดตัว"

"ทีเมื่อกี้ตอนมันป้อนยาเธอไม่เห็นจะดื้อแบบนี้เลยนิ"

"พี่หมอ"

"อย่ามาสำออยนะพระพาย ดีแค่ไหนแล้วที่ฉันเจียดเวลาไปหาเธอ เรียกร้องความสนใจเก่งนักนิ อย่ามาทำตัวปัญญาอ่อน อย่าทำตัวเรื่องมากต่อหน้าฉัน"

"พายแค่จะบอกว่าพายปวดหัว ไม่ได้คิดจะเรียกร้องความสนใจอย่างที่พี่พูด"

พระพายพยายามขดตัวหนีภายใต้ผ้าห่มผืนหนาแต่หมอศรันย์กลับกระชากมันทิ้งอย่างรวดเร็ว

"ฉันบอกให้ถอด! หรือจะให้ฉันฉีกมันทิ้งเหมือนตัวเมื่อกี้?"

สายตาที่ดุดันทำให้พระพายจำต้องยอมให้เขาจัดการถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยแดงช้ำจากศึกเมื่อคืน หมอศรันย์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นร่องรอยเหล่านั้น แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายเขาให้พลุ่งพล่านขึ้นมากกว่าเดิม

เขาใช้ผ้าชุบน้ำเย็นจัดลูบไล้ไปตามผิวกายที่ร้อนระอุของเธอ พระพายครางเสียงสั่นเครือด้วยความหนาวสั่น แต่ละสัมผัสของเขามันช่างรุนแรงและเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

"อื้อ... เบาๆ ค่ะพายเจ็บ"

"เจ็บก็ดี จะได้จำใส่หัวว่าอย่าไปเที่ยวเรียกผู้ชายคนไหนมาดูแลถึงบนเตียงอีก"

หลังจากเช็ดตัวเสร็จ หมอศรันย์หยิบยาเม็ดและแก้วน้ำขึ้นมา เขาจ้องมองริมฝีปากบางที่แห้งผากของเธอ ก่อนจะเปลี่ยนใจวางแก้วน้ำลง แล้วหยิบยาใส่ปากตัวเอง... ก่อนจะตามด้วยน้ำอึกใหญ่

"พี่หมอ... จะทำอะไรคะ..!..."

"อึก!!"

คำพูดของพายถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากหนาประกบปิดลงมาอย่างรวดเร็ว หมอศรันย์ใช้ลิ้นร้อนดันยาเม็ดรสขมเข้าไปในโพรงปากของเธอ พายพยายามจะขัดขืนแต่เขากลับบดจูบอย่างหนักหน่วงบังคับให้เธอต้องกลืนมันลงไปพร้อมกับน้ำที่เขาป้อนผ่านริมฝีปาก

"อึก... แค่กๆ"

พระพายสำลักน้ำจนน้ำตาเล็ดแต่หมอศรันย์กลับไม่ยอมถอนจูบออก เขาซุกไซ้ปลายลิ้นตักตวงความหวานที่ปนไปด้วยรสขมของยาอย่างเอาแต่ใจ

"ยาขมใช่ไหม? งั้นฉันจะล้างปากให้เอง..."

"อ๊ะ!!"

เขาผลักร่างเล็กลงกับหมอนก่อนจะตามลงไปทาบทับ มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามจุดอ่อนไหวที่เขาเพิ่งจะ 'ฉีดยา' เข้าไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ด้านพระพายพยายามดันอกแกร่งไว้ด้วยแรงอันน้อยนิด