ตอนที่ 1.1
บทที่ 1 หน้าผี(2)
November 4, 2026
หลายเดือนต่อมา
เพราะเหตุการณ์ในวันนั้น ทำให้ฉันมานั่งตัวลีบในห้องที่ไม่คุ้นเคยในวันนี้ และเป็นการนั่งตัวลีบชนิดที่ว่าไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเลยด้วยซ้ำ หายใจแรงยังไม่กล้าทำเลย
‘คืนวันเข้าหอ’
ใช่… วันนี้คือวันแต่งงานของฉันกับ ‘พี่ภัทร’ เจ้าบ่าวที่ได้มาอย่างงง ๆ เขาเป็นใคร นิสัยยังไง หรือรายละเอียดอื่น ๆ ไม่สามารถรับรู้ได้เลย
หลังจากวันนั้นที่พี่ภัทรรับว่าจะเป็นเจ้าบ่าวของฉัน ยอมรับว่าตกใจอยู่เหมือนกันที่อีกฝ่ายพูดแบบนั้น ตอนแรกฉันคัดค้านไปแล้ว แต่เป็นคุณย่าเองที่ยอมรับเงื่อนไขนี้
เงื่อนไขเปลี่ยนตัวเจ้าบ่าว จากพี่ก้องมาเป็นพี่ภัทร
ฉันไม่แปลกใจที่พี่ก้องไม่อยากแต่งงานกับฉัน และไม่โกรธที่อีกฝ่ายคิดและพูดแบบนั้น ดีใจซะอีกที่เขายอมพูดอะไรออกมามากมายหลายอย่าง มันทำให้ฉันตาสว่าง ผู้ชายที่ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษในคราแรก วันนี้ได้รู้แล้วว่าไม่ใช่อย่างที่เห็น มันเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น
สติสตังของฉันถูกดึงกลับคืนมาเมื่อเห็น ‘สามี’ ป้ายแดงเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่ไม่เรียบร้อยเท่าไหร่นัก ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเป็นลอนแน่นสวยเปลือยช่วงบนให้เห็น ส่วนช่วงล่างยังดีที่มีกางเกงนอนผ้าบางติดกาย
“รอเข้าหอ?”
“มะ…ไม่ใช่สักหน่อย”
“แล้วมองทำไม”
“ฝันไม่ได้มองพี่ภัทรนะ ฝันมองกระจกต่างหาก” ว่าแล้วก็หลบตาหนีเหมือนคนกำลังโกหก ซึ่งฉันก็โกหกจริง ๆ นั่นแหละ
“จะนอนไหน”
“นอนข้างใน”
“…” พี่ภัทรไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เพียงแค่เดินไปหยิบเอกสารอะไรบางอย่างแล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนที่นอน สองตาที่มีแว่นกรอบใสจดจ้องอ่านเนื้อหาเงียบ ๆ เห็นแบบนั้นจึงละสายตากลับมาสนใจตัวเองเหมือนเดิม
หยิบครีมทาแก้ผื่นคันขึ้นมาทาบริเวณที่ผื่นขึ้น ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าจะทาทำไม ในเมื่อยิ่งทาผื่นก็ยิ่งเห่อ นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ฉันไม่เห็นว่ามันจะหายตรงไหนเลย
นับวันหน้ายิ่งแย่ขึ้นเรื่อย ๆ ไม่แปลกใจที่ใครต่อใครต่างมองฉันเป็นผี มันก็เหมือนผีจริง ๆ นั่นแหละ
“เรียนจบอะไรมา” เสียงทุ้มเอ่ยถามในขณะที่สายตาของอีกคนไม่ได้เหลือบมองฉันเลยด้วยซ้ำ
“บัญชีค่ะ”
“ขอดูคะแนน”
“พี่ภัทรจะดูทำไมคะ”
“…” เป็นอีกครั้งที่ได้ความเงียบตอบกลับมา ฉันจึงลุกจากเก้าอี้หน้ากระจกแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ค้นหาเอกสารที่พี่ภัทรอยากดู เมื่อหาเจอแล้วก็ยื่นมันไปให้เขา
“นี่ค่ะ”
“…”
“…”
“คะแนนไม่แย่เท่าไหร่” คนตัวสูงพยักหน้ารับหลังจากที่จ้องอ่านนานพอสมควร “หลังจากที่ย้ายไปอยู่ภูเก็ต เข้าไปสมัครงานที่บริษัท”
“ให้ฝันไปสมัครที่บริษัทพี่ภัทรเหรอ”
“อืม”
“แต่ฝัน…”
“หรือต้องใช้เส้นสาย?” ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นมองฉัน “แบบนั้นหรือเปล่า”
“ไม่ใช่สักหน่อย”
“แล้วมีปัญหาอะไร”
“ขอให้หน้าฝันหายก่อนไม่ได้เหรอคะ” ฉันเอ่ยเสียงเบาราวกระซิบ “ฝันไม่กล้าไปทำงานหรอก ถ้าหน้ายังเป็นอยู่แบบนี้”
“ไปทำงาน ไม่ได้ไปโชว์หน้าตา”
“พี่ภัทรไม่ได้เป็นแบบฝัน พี่ภัทรไม่เข้าใจความรู้สึกหรอก”
“แล้วเมื่อไหร่จะหาย?”
“ไม่รู้ค่ะ”
“ถ้าย้ายไปอยู่ภูเก็ตแล้วนอนอยู่ห้องเฉย ๆ ไม่ออกไปไหน อยู่ได้ก็ตามใจ” คนที่มีใบหน้าหล่อเหลา ต่างจากหน้าผี ๆ อย่างฉัน เอ่ยพูดเท่านั้นก็ก้มลงมองเอกสารเหมือนเดิม