ตอนที่ 2
บทที่ 2 สามีลับที่ถูกซุกซ่อน
November 4, 2026
บทที่ 2 สามีลับที่ถูกซุกซ่อน
จังหวัดภูเก็ต
ฉันกลายเป็นคนภูเก็ตอย่างถาวรเมื่อเคลียร์ธุระทุกอย่างที่กรุงเทพฯ เสร็จหมดแล้ว และการเคลียร์ของฉันคือการย้ายถิ่นฐานมาอยู่กับพี่ภัทรที่ภูเก็ตนั่นเอง
อย่างที่รู้ฉันเคยคบหาดูใจกับพี่ก้องก็จริง ไปมาหาสู่กับครอบครัวของพี่ก้องก็ใช่ แต่ที่ฉันไม่เคยเห็น หรือไม่เคยพูดคุยกับพี่ภัทรเพราะเขาฝังตัวอยู่ภูเก็ตนี่แหละ เท่าที่ได้ฟังมาคือพี่ภัทรแทบไม่กลับไปเหยียบบ้านใหญ่ที่กรุงเทพฯ หากไม่มีธุระจำเป็นจริง ๆ และบ้านหลังนั้นไม่มีใครพูดถึงพี่ภัทรเลย ราวกับว่าเขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับครอบครัวนั้นเลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่เป็นครอบครัวเดียวกัน
น่าแปลก…
“อยู่ได้ไหม” พี่ภัทรที่ไม่รู้ว่ากลับมาจากคุยโทรศัพท์ตอนไหนเดินมายืนข้างฉันที่กำลังกวาดตามองห้องคอนโดฯ สุดหรูที่วิวทิวทัศน์มองเห็นทะเลสุดลูกหูลูกตา พลางสมองก็คิดอะไรไปเรื่อย
“อยู่ได้ค่ะ”
“อยู่ไม่ได้ก็บอก”
“พี่ภัทรจะให้ฝันย้ายห้องเหรอคะ” หันไปมองอีกคนด้วยความดีใจ “แบบว่า…”
“นอนด้วยกัน”
“อ้าว”
“ผัวเมียก็ต้องนอนด้วยกัน” คนที่ยืนข้างกายเอ่ยพูดนิ่ง ๆ “ถ้าพี่ปล่อยให้ฝันไปนอนที่อื่น แล้วคุณหญิงย่าของฝันรู้ พี่คงโดนต่อว่าว่าดูแลหลานของท่านไม่ดี”
“คุณย่าก็พอค่ะ ไม่ต้องใส่คุณหญิงก็ได้”
“…”
“อีกอย่างคุณย่าไม่รู้หรอก ถ้าเราสองคนไม่พูด ใครจะไปรู้”
“อยู่ด้วยกันนั่นแหละ พี่ขี้เกียจโกหกไปมา” คำพูดตัดบททำให้ฉันหน้าหงอยกว่าเดิม แต่ดูเหมือนว่าพี่ภัทรจะไม่ได้สนใจมันเลยสักนิด แถมยังเอานิ้วยาว ๆ ของตัวเองมาเกี่ยวผ้าที่ฉันคลุมหน้าไว้อีกต่างหาก
“เมื่อไหร่จะถอดออก ไม่ร้อนหรือไง”
“ไม่ร้อน” ส่ายหน้าพัลวัน “ฝันชอบทำแบบนี้”
“ถอดออก”
“ไม่เอา”
“ผ้าสกปรกหรือเปล่าก็ไม่รู้ เอามาคลุมหน้าแบบนี้ เมื่อไหร่ผื่นจะหาย”
“เดี๋ยวก็หาย”
“ดื้อ?” ฉันถอยลนลานหนีเมื่อคนตัวสูงย่างก้าวเข้ามาใกล้กัน จนสุดท้ายแผ่นหลังเล็ก ๆ ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้อีกเพราะติดชิดกับกระจกห้อง มากกว่านั้นอีกคนยังเท้ามือลงที่กระจกใส กักเก็บร่างฉันไว้ในอ้อมแขนอีกต่างหาก
“พี่ภัทรถอยออกไปนะ”
“จะถอดไหม”
“ไม่” แม้จะกลัวแต่ก็เชิดหน้าขึ้นสู้เพราะคิดว่าพี่ภัทรคงไม่คิดทำอะไรมากกว่านี้ เพียงแค่ขู่ไปอย่างนั้น อีกอย่างฉันไม่อยากตกอยู่ในสภาวะ ‘ภัยมั่นหน้า’ เหมือนเมื่อวานอีก จึงไม่คิดที่จะเกรงกลัวอีกฝ่าย
“สู้เหรอฝัน”
“ใช่” ว่าแล้วเชิดหน้าขึ้นสูงกว่าเดิม เท่านั้นก็ต้องได้เห็นนัยน์ตาวาววับที่อยู่หลังแว่นกรอบใสสื่อออกมาให้เห็น ปากหยักสวยระบายยิ้มขึ้นก่อนที่จะกดใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้กัน
“พะ…พี่ภัทร”
“หืม”