ตอนที่ 3
บทที่ 3 ท่านประธาน
November 4, 2026
บทที่ 3 ท่านประธาน
ยังดีที่ห้องอาหารที่พี่ภัทรจองไว้เป็นห้องวีไอพี การถอดหน้ากากอนามัยทานอาหารจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับฉัน ไม่ได้คิดอายคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามเพราะเขาคงชินกับหน้าผี ๆ ของฉันแล้ว
ฉันเหลือบมองคนที่นั่งทานอาหารไปด้วย ทำงานไปด้วยอย่างพิจารณา ใบหน้าหล่อเหลาที่มีแว่นตาเกาะอยู่ตรงจมูกดูตั้งอกตั้งใจในการอ่านอะไรสักอย่างในโทรศัพท์
พี่ภัทรเป็นผู้ชายที่มีเรือนผมสีดำ คิ้วเฉียงพาดสวยงามรับกับรูปหน้า จมูกโด่งเป็นสันคมสวยรับกับริมฝีปากหยักที่ไม่บางและไม่หนาจนเกินไป
ทั้งหมดทั้งมวลบนใบหน้าของเขา ฉันได้เห็นชัดแล้ว มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่ยังไม่เคยเห็นชัด ๆ เลยสักครั้ง เพราะอีกฝ่ายไม่เคยถอดแว่นออกให้เห็น
ถอดทีก็ตอนที่ปิดไฟแล้ว จะตื่นมาดูตอนเช้าก็ตื่นไม่ทัน
“มองหน้าพี่ทำไม” ใบหน้าหล่อเหลาที่ฉันนั่งพิจารณาเงยหน้ามองกัน “อยากได้อาหารเพิ่ม?”
“ค่ะ ฝันอยากได้แซลมอน” หากไม่ยอมรับแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนพี่ภัทรแกล้งอีก จึงต้องโกหกออกไป “ฝันสั่งไม่เป็น”
“…”
อีกคนไม่ได้ตอบรับอะไรกลับมา เพียงแค่กด ๆ จิ้ม ๆ โทรศัพท์ และไม่นานก็วางมันลง
“เอาอะไรอีกไหม”
“พอแล้ว”
“กินแบบนี้ไม่แพ้หรือไง”
“ไม่แพ้ กินได้” ฉันก้มหน้าลงเมื่อเห็นตาคมเข้มกวาดมองหน้าฉันอย่างพิจารณา หากเป็นการมองแบบผิวเผินก็ไม่เป็นไร แต่จ้องมองแบบนี้ก็อดที่จะอายตุ่มแดงไม่ได้
“ก้มหน้าทำไม”
“พี่ภัทร”
“ให้พี่ดู” นิ้วเรียวยาวจับใบหน้าฉันเงยขึ้นในขณะที่ตากำลังจับจ้องหน้าฉันเหมือนเคย “อยากหายหรือเปล่า”
“อยากสิ ใครจะไม่อยาก”
“งั้นอย่าก้มหน้าเวลาที่พี่พูดด้วย”
“มันน่าอายจะตาย” ผื่นแดงที่ขึ้นเต็มหน้าลามไปถึงคอมันหนักกว่าการเป็นสิวมากเลยนะ ยังดีที่ไม่รู้สึกคันหรือเป็นแผลติดเชื้อเหวอะ ไม่งั้นฉันคงนั่งร้องไห้ทุกวันแน่นอน
“เดี๋ยวก็หาย” พี่ภัทรสังเกตหน้าฉันสักพักก็กลับไปสนใจอาหารตามเดิม ฉันที่กลัวว่าเขาจะใช้มือข้างที่จับหน้าฉันตักอาหาร จึงรีบคว้ามือนั้นไว้แล้วใช้ทิชชูเปียกที่พกติดตัวเช็ดมือให้เขา
“มันอาจจะมีเชื้อ จับมั่วซั่วเดี๋ยวพี่ภัทรก็ติดกับฝันหรอก”
“…”
“ที่จริงการที่เรานอนใกล้กัน…”
“แผนนี้ไม่ได้ผล” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแทรกในขณะที่ฉันยังพูดไม่จบเลยด้วยซ้ำ “เป็นผัวเมียต้องนอนด้วยกัน”
“พี่ภัทรก็รู้ดีว่าการเป็นผัวเมียของเรามันไม่จริง”
“ไม่จริงได้ไง งานแต่งก็จัดแล้ว ทะเบียนสมรสก็มีแล้ว ตรงไหนที่มันไม่จริง”
“…”
ไม่อาจเถียงได้เพราะที่พี่ภัทรพูดมาถูกต้องทุกอย่าง มากกว่านั้นคือแหวนที่เราสวมนิ้วนางข้างซ้ายยังติดอยู่ที่มือของฉันกับพี่ภัทรอยู่เลย
แต่จะว่ายังไงดีล่ะ…
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองแต่งงานกับพี่ภัทรทำไม ถ้าเป็นพี่ก้องก็พอเข้าใจได้เพราะเราก็คบหาดูใจกันมาก่อน ผู้ใหญ่ก็เลยอยากจับที่จับทางทำให้มันถูกต้อง แม้ว่าเรายังไม่ได้ทำอะไรเสียหายก็ตาม
แต่กับพี่ภัทรนี่สิ… ทำไมฉันต้องแต่งงานกับเขา หรือผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายได้ทำการตกลงเรื่องธุรกิจอะไรไว้ ถึงให้ฉันแต่งงานกับพี่ภัทรงง ๆ แบบนี้
“ขออนุญาตค่ะ” เสียงของพนักงานที่ดังเข้ามาภายในโซนห้องอาหารทำให้ฉันปล่อยมือพี่ภัทรแล้วรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
“ต้องการอะไรอีก…ไหมคะ”
“ไม่แล้วครับ ขอบคุณ”
“ทานให้อร่อยนะคะลูกค้า” พนักงานว่าเท่านั้นก็หุนหันเดินออกไป และที่เธอทำแบบนั้นก็เพราะตกใจหน้าของฉันนี่แหละ
“สั่งมาแล้วก็กิน”
“ฝันกินไม่ลงแล้ว” เห็นสีหน้าและแววตาที่ตกอกตกใจของพนักงานเมื่อครู่นี้ทำให้การอยากอาหารของฉันหมดไป “กลับกันเถอะ”
“กินก่อน เพิ่งกินเข้าไปนิดเดียว เดี๋ยวหิวตอนกลางคืน”
“กินไม่ลง”