ตอนที่ 2.1
บทที่ 2 สามีลับที่ถูกซุกซ่อน(2)
November 4, 2026
ขอสืบสาวเล่าความก่อนว่าฉันเป็นใครมาจากไหน ก็อย่างที่รู้กันว่าฉันเป็นหลานของคุณหญิงจันทร์วาด เศรษฐีเก่าแก่ที่มีที่ดินเป็นพันไร่ ใช่ว่าฉันเป็นเด็กไม่มีพ่อแม่ แต่พ่อแม่ของฉันต่างแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง
ความมักมากของพ่อและความเห็นแก่ตัวของแม่ทำให้ฉันเกิดมาเป็นคนจนถึงทุกวันนี้ พ่อมีเมียอยู่แล้วแต่ยังเที่ยวกินเที่ยวเล่นจนได้พบเจอกับแม่ของฉัน และทั้งคู่ก็ได้มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน มันเหมือนเป็นวันไนท์สแตนด์ทั่วไป แต่มันดันผิดพลาดคือแม่ฉันเกิดท้องขึ้นมา
แม่อุ้มท้องมาหาพ่อที่บ้าน และประกาศว่าหากพ่อไม่รับลูกที่อยู่ในท้องไปเลี้ยงดู แม่จะแฉให้หมดว่าพ่อทำอะไรไว้ มากกว่านั้นยังเรียกร้องเงินจำนวนนึงเพื่อเอาไปตั้งตัว แลกกับการที่จะไม่มายุ่งเกี่ยวกับฉันอีก
ด้วยความที่ย่าสงสารฉันที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวจึงตกลงรับคำ แต่ต้องรอให้แม่คลอดและทำการตรวจดีเอ็นเอ ถ้าเด็กในท้องมีเลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน ก็จะทำตามข้อตกลงทุกอย่าง
และแน่นอนว่ามันเป็นอย่างนั้น ฉันเป็นลูกของพ่อจริง ๆ
ย่าไม่ได้เล่าต่อว่าเรื่องมันเป็นยังไง ไม่ได้เล่าว่าพ่อมีปัญหากับน้าบุตรหรือเปล่า แต่เท่าที่สังเกตดูอาการของน้าบุตรกับพี่ตรี เท่านี้ก็รู้แล้วว่าทั้งสองไม่ปลื้มฉันสักเท่าไหร่ แต่ด้วยความที่ย่าคอยช่วยเหลือข้างหลังจึงไม่มีใครกล้าทำอะไรฉัน
จริง ๆ ฉันก็เข้าใจน้าบุตรและพี่ตรีดี ถ้าทั้งคู่จะโกรธหรือเกลียดฉันก็ไม่แปลก เพราะถ้าหากฉันโดนแบบนั้นก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน
“คิดอะไรอยู่” น้ำเสียงที่ดังขึ้นใกล้หูทำให้ฉันสะดุ้งโหยง รีบหันไปมองคนขี้แกล้งแทบจะทันที
“ตกใจหมดเลย”
“นั่งเหม่อเล่นเอ็มวีหรือไง”
“ยุ่งอะไรด้วยเล่า” ฉันหันกลับมานั่งจัดเตรียมเอกสารที่จะเอาไปสมัครงานต่อ แต่เมื่อคิดอะไรได้ก็หันไปมองพี่ภัทรอีกครั้ง “เรื่องที่ฝันแต่งงานกับพี่ภัทร ไม่ต้องบอกคนในบริษัทได้ไหมคะ ฝันอยากเป็นเด็กฝึกงานธรรมดา”
“แล้วแต่จะทำ”
“พี่ภัทรห้ามเข้ามายุ่งวุ่นวายกับฝันด้วยนะ”
“ถ้าในฐานะสามีลับ ๆ ที่ถูกซุกซ่อนก็คงได้ แต่ถ้าในฐานะประธานบริษัทคงไม่ได้ ถ้าฝันทำงานไม่ดี พี่ก็ต้องเข้าไปยุ่ง”
ก็พอจะเข้าใจนะ แต่ไอ้สามีลับ ๆ ที่ถูกซุกซ่อนคืออะไร “พี่ภัทรประชดฝันหรือไง”
“เรื่อง?”
“สามีลับ ๆ ที่ถูกซุกซ่อนนั่นไง”
“พี่ประชดตรงไหน” เอ่ยถามฉันก่อนที่จะถอดเสื้อออกจากกาย “พี่พูดจริงทั้งนั้น”
“…”
“ถ้าพี่ไม่ถูกซุกซ่อนใครต่อใครก็คงรู้แล้วว่าพี่เป็นสามีของฝัน จริงไหม?”
“เขาไม่ได้เรียกว่าซุกซ่อน เขาเรียกว่าเก็บเป็นความลับต่างหาก”
“แล้วมันต่างกันตรงไหน” คนที่เปลือยท่อนบนลากเท้าเข้ามาใกล้ก่อนที่จะเท้าแขนลงบนที่นอน ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนอดที่จะใจสั่นไม่ได้ “ซุกซ่อนกับเก็บเป็นความลับ มันก็เหมือนกันนั่นแหละ”
“พูดเฉย ๆ ก็ได้ ทำไมต้องเอาหน้าเข้ามาใกล้ด้วย” แม้จะถามแต่ไม่ได้หลบหนีเพราะเหตุการณ์ที่ผ่านมามันตอกย้ำถึงภัยความมั่นสองครั้งสองครา
“กลัวฝันไม่ได้ยิน”
“ไม่ได้หูตึงสักหน่อย เอาหน้าออกไปเลย”
“นึกว่าอยากให้พูดใกล้ ๆ ซะอีก” คนที่ใส่แว่นกรอบใสมองสบตาฉันสักพักก็เลื่อนตาลงมองที่ปากฉัน อ้อยอิ่งสายตาอยู่อย่างนั้นจนฉันต้องเม้มปากด้วยความประหม่า
ก็เขาจ้องมองกันแบบนี้ จะไม่ให้ฉันคิดไปเองได้ไงว่าอีกคนกำลังจะจู่โจมฉันน่ะ
"พี่ภัทร..."
“รีบจัดเอกสาร เดี๋ยวพี่จะพาไปกินข้าว” พี่ภัทรล่าถอยออกไปหลังจากที่พูดจบ เขาเดินยิ้มเข้าไปในห้องน้ำในขณะที่ฉันยังนั่งหัวใจเต้นแรงจนจะทะลุออกมาจากอก
พยายามที่จะหักห้ามใจตัวเองไม่ให้ความรู้สึกมันโบยบินไปกับการหยอกเย้าของอีกคน เพราะไม่รู้เลยว่าที่พี่ภัทรยอมแต่งงานกับผู้หญิงหน้าผี ๆ อย่างฉัน มันมีอะไรแอบแฝงหรือเปล่า