ตอนที่ 4
บทที่ 4 ไม่ชอบคนขัดคำสั่ง
November 4, 2026
บทที่ 4 ไม่ชอบคนขัดคำสั่ง
“เสร็จแล้วค่ะ” ฉันยื่นเอกสารที่กรอกข้อมูลใหม่ให้คนที่นั่งทำงานอยู่ต่อหน้าพิจารณาอีกครั้ง ซึ่งเขาก็รับไปอ่านเงียบ ๆ แล้วพยักหน้าลง สีหน้าไม่บ่งบอกความรู้สึกอะไรใด ๆ ออกมา
“เดี๋ยวเย็นนี้พี่พาไปซื้อชุดทำงาน” หลังจากที่นั่งเกร็งก็ต้องผ่อนตัวลงเมื่ออีกฝ่ายกลับเข้าสู่โหมดปกติ
“ฝันไปซื้อเองก็ได้”
“พี่ไม่ชอบคนขัดคำสั่ง” ตาคมเหลือบมองฉันก่อนที่จะก้มลงเซ็นเอกสารต่อ “แค่ทำตามไม่ต้องแย้ง”
“ค่ะ”
เผด็จการ!
แน่นอนว่าฉันไม่พูดออกไป ใครจะกล้าฆ่าตัวตายทางอ้อม
“ซื้อของเสร็จจะพาไปหาหมอที่รักษาเรื่องผิวหน้าโดยตรง เอากระปุกยากับยาที่ทานเตรียมมาด้วยล่ะ”
“ค่ะ”
คงเป็นเพราะฉันเอาแต่ตอบว่า ‘ค่ะ’ จึงทำให้คนที่ทำงานอยู่นั้นเงยหน้าขึ้นมอง ตาคมที่ซ่อนอยู่หลังแว่นกรอบใสจดจ้องเหมือนกำลังพิจารณาอะไรสักอย่าง
“ก็พี่ภัทรบอกว่าไม่ชอบคนขัดคำสั่ง ฝันก็ตอบแค่ค่ะไงคะ” ด้วยความร้อนตัวจึงเอ่ยก่อนที่อีกคนจะพูดออกมา
“พี่ก็ยังไม่ได้ว่าอะไร”
“ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมคะ ฝันจะได้กลับ”
“อืม”
“ลาค่ะ” ฉันยกมือไหว้พี่ภัทรพร้อมกับลุกขึ้นยืนเตรียมตัวที่จะกลับบ้าน
“ถอดแหวนออก?” ขาที่กำลังจะก้าวเดินชะงักค้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น ค่อย ๆ หันกลับไปหาพี่ภัทรพร้อมหลุบตามองมือของอีกฝ่าย ซึ่งนิ้วนางข้างซ้ายของเขายังคงมีแหวนแต่งงานติดนิ้วอยู่เลย ต่างจากฉันที่ถอดออกเก็บไว้อย่างดี
“ถอดแหวนออกทำไม”
“ก็ฝันจะมาทำงานที่บริษัทของพี่ภัทร ถ้าคนอื่นเห็นเราใส่แหวนคู่กัน เขาก็รู้สิคะว่าฝันเป็นอะไรกับพี่ภัทร”
“…”
“ถ้าพี่ภัทรอยากให้ฝันใส่แหวน พี่ภัทรก็ถอดออกสิ เดี๋ยวฝันจะใส่เอง” ฉันอธิบายต่อเมื่อเห็นอีกคนเงียบไป “แต่ถ้าให้ใส่ทั้งคู่ ฝันไม่ใส่นะ”
“สักวันก็ต้องมีคนรู้อยู่ดีว่าฝันเป็นเมียพี่”
“สักวันแต่ต้องไม่ใช่วันนี้ ฝันยังไม่พร้อม”
“อะไรคือไม่พร้อม?”
“พี่ภัทรก็เห็นว่าหน้าฝันเป็นยังไง อยากให้คนอื่นนินทาเหรอคะว่าได้เมียหน้าแบบนี้ รอให้หน้าดีขึ้นค่อยว่ากันอีกทีนะ”
“…”
“…”
“กลับบ้านไป” ราวกับว่าไม่มีคำใดจะพูดกับฉันจึงโบกมือไล่แล้วก้มหน้าลงทำงานเหมือนเดิม ฉันก็เลยรีบเก็บของแล้วเดินออกจากห้องเพราะกลัวพี่ภัทรจะซักเรื่องแหวนอีก
“ภัทรมาทำงานหรือยัง” เสียงหนึ่งดังกังวานอยู่ไม่ไกลทำให้ฉันเหลือบตามอง “ภัทรกลับมาแล้วใช่ไหม”
“ท่านประธานสั่งไว้ว่าห้ามใครเข้ารบกวนค่ะ” คุณวาเอ่ยกับผู้หญิงคนดังกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ซึ่งผู้หญิงที่ฉันเห็นในตอนนี้อยากจะบอกว่าเธอเป็นคนที่สวยมาก ไม่ว่าจะหน้าตา หุ่น สีผิว หรือแม้กระทั่งชุดที่ใส่ เป็นอะไรที่ลงตัวสุด ๆ
“ฉันจะเข้าไปหาภัทร”
“คุณแอนค่ะ!”
ฉันรีบหลบเมื่อเห็นทั้งสองร่างเดินตรงมาทางนี้ คุณแอนที่ว่าปรายตามองฉันเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องทำงานของพี่ภัทร โดยที่มีคุณวาเดินตามไม่ห่าง พร้อมเสียงเรียกที่ดังขึ้นไม่หยุดหย่อน
“คุณแอนก็หน้าด้านเนอะแก ขนาดท่านประธานไล่แล้วไล่อีกก็ไม่ยอมจบ”
“นางคงรักท่านประธานมาก”
“แต่แกเห็นแหวนที่นิ้วของท่านประธานยัง” คำว่าแหวนทำให้ฉันที่กำลังยืนเนียนแอบฟังสะดุ้งแทบจะทันที “นิ้วนางข้างซ้ายเลยนะแก”
“จริงเหรอ แกดูผิดข้างหรือเปล่า”
“บ้า ใครจะตาเซ่อตาถั่วขนาดนั้น ฉันเห็นเต็มสองตาเลยว่านิ้วนางข้างซ้าย”
“งั้นที่ท่านประธานหายหน้าหายตาไปหลายวันเพราะไปแต่งงานมาเหรอ”
ยิ่งฟังก็ยิ่งขนลุกหนักขึ้นทุกที ฉันก้มลงมองนิ้วตัวเองก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเมื่อคิดว่าดีแล้วที่วันนี้ไม่ได้ใส่แหวนวงนั้น ขนาดพี่ภัทรโผล่หน้ามาทำงานวันแรกหลังจากที่หายไปหลายวัน ยังโดนจ้องนินทาขนาดนี้