บทที่ 5 ห้ามได้ด้วยเหรอ

บทที่ 5 ห้ามได้ด้วยเหรอ

บริษัท PT Group

ฉันยืนสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนที่จะก้าวเท้าเดินเข้าไปในบริษัท ไม่ลืมที่จะยกมือไหว้ลุงยามที่ยืนรักษาการ แล้วเดินไปหาคุณวาเมื่อเห็นเธอยืนรออยู่ตรงที่เดิมที่เคยยืนรอฉันวันนั้น

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีค่ะคุณฝัน” เธอยิ้มให้พร้อมผายมือไปที่ผู้หญิงอีกคน “นี่คุณฟ้าเป็นหัวหน้าแผนกของคุณฝันค่ะ”

“สวัสดีค่ะคุณฟ้า”

“สวัสดีค่ะ เด็กกว่าที่พี่คิดไว้นะคะเนี่ย” คุณฟ้าเอ่ยยิ้ม ๆ ในขณะที่ตายังคงพิจารณาหน้าฉัน

“ยังไงวาฝากคุณฟ้าดูแลคุณฝันด้วยนะคะ”

“ท่านประธานส่งคนมาฝากฝังแบบนี้ ฟ้าแอบเกร็งนะคะเนี่ย” ฉันเหลือบตามองคุณฟ้าด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น

อย่าบอกนะว่าความลับของฉันรั่วไหลแล้ว

“เดี๋ยวคุณฝันเดินตามคุณฟ้าไปที่แผนกนะคะ งานต่อจากนี้ คุณฟ้าจะเป็นคนดูแลคุณฝันค่ะ”

“ค่ะคุณวา”

“ไปค่ะ เดี๋ยวพี่จะพาขึ้นไปเจอเพื่อน ๆ” คุณฟ้าว่าพร้อมพาเดินไปที่ลิฟต์ตัวหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่เรายืน ส่วนคุณวาเดินแยกไปอีกทาง

ด้วยความที่ไม่สนิทจึงเกิดความเงียบภายในบริเวณนี้ ฉันที่ไม่รู้จะทำอะไรจึงเลือกที่จะสังเกตหัวหน้าแผนกของตัวเอง คุณฟ้าเป็นผู้หญิงที่สวยมาก ซึ่งไม่รู้ว่าสวย ๆ แบบนี้จะโหดหรือเปล่า เพราะคนสวยส่วนมากมักโหดด้วยกันทั้งนั้น

“ทำไมยืนจ้องพี่แบบนั้น” คนที่มีใบหน้าสวยหันมาถามจนฉันสะดุ้งตกใจเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้

“ขอโทษค่ะ”

“ไม่เป็นไร พี่แค่ถามเฉย ๆ” เธอระบายยิ้มกว้างออกมา “ดูเป็นคนตกใจง่ายนะเรา”

“ก็นิดนึงค่ะ” ฉันยิ้มแห้ง ๆ ไปให้อีกฝ่ายแม้เธอจะไม่เห็นก็ตาม “ว่าแต่คุณฟ้าเป็นหัวหน้าแผนกคนเดียวเหรอคะ”

“ใช่แล้ว มีอะไรถามพี่ได้เลย พี่ไม่โหด” ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อคุณฟ้าพูดจบพอดี “อีกอย่างเรียกพี่ฟ้าก็ได้ ไม่ต้องถึงกับเรียกคุณหรอก”

“ค่ะพี่ฟ้า”

บทสนทนาของเราเงียบลงเมื่อพี่ฟ้าพาฉันเดินมาถึงโซนหนึ่งของบริษัท ‘ฝ่ายบัญชี’ ถ้าให้เดานี่คงเป็นแผนกทำงานของฉัน

“นี่คือโต๊ะของฝันนะ ถ้ามีเอกสารอะไร เดี๋ยวฝ่ายอื่น ๆ จะเอามาวางไว้ให้ในตะกร้าตรงนี้” มือบางแตะตะกร้าที่ว่าเบา ๆ “ส่วนเรื่องคิดคำนวณรายรับรายจ่ายหรือกำไรอะไรต่าง ๆ เดี๋ยวพี่จะสอนอีกที”

“ได้ค่ะ”

“ส่วนตอนนี้พี่จะสอนการใช้โปรแกรมอะไรต่าง ๆ ก่อนแล้วกัน”

ฉันเหลือบตามองนาฬิกาเมื่อพบว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงแล้ว เอนตัวพิงพนักเก้าอี้พร้อมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก รู้สึกว่าการลงสนามวันแรกยังไหวอยู่ ฉันยังรอด ยังไม่โดนพี่ฟ้าด่าหรือตำหนิเรื่องงานอะไร ก็ต้องคอยดูต่อไปว่าจะรอดไปได้สักกี่น้ำ

“ท่านประธานมา!” เสียงที่ดังเอะอะโวยวายมาพร้อมกับการวิ่งหน้าตั้งมาทิ้งตัวนั่งลงตรงโต๊ะทำงานของตัวเอง เรียกเสียงฮือฮาและเรียกสายตาของคนในแผนกให้มองไปยังหน้าประตูอย่างสนอกสนใจ ไม่ต่างจากฉันที่อยู่ดี ๆ ก็ยืดตัวนั่งตรง ใจจดใจจ่อรอว่า ‘ท่านประธาน’ จะเดินเข้ามาตอนไหน สมองพลันคิดไปว่า ‘พี่ภัทรมาทำอะไร’

“สวัสดีค่ะท่านประธาน” และคนที่ออกไปรับหน้าก็คือพี่ฟ้าที่เป็นหัวหน้าแผนกนี้นี่แหละ ฉันที่นั่งตัวลีบคอแข็งจ้องหน้าจอแอบเหลือบมองกลุ่มคนที่กำลังยืนคุยกัน ซึ่งมันเป็นจังหวะที่พี่ภัทรมองมาทางนี้พอดี เขาสบตาฉันเล็กน้อยก็หันกลับไปคุยกับพี่ฟ้าเหมือนเดิม และไม่นานก็เดินจากไป

“เห้อ นึกว่าจะโดนเฉ่งซะแล้ว”

“ร้อยวันพันปีไม่เห็นจะโผล่มาที่แผนกนี้ ทำไมวันนี้ถึงโผล่มาได้”

“อยากรู้ก็ถามพี่ฟ้าสิ”

“เรื่องของเจ้านายให้มันเบา ๆ หน่อย” พี่ฟ้าที่เพิ่งเดินกลับมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะตำหนิ แต่มันออกไปทางพูดเล่นมากกว่า

“แล้วท่านประธานมาทำไมอะพี่ฟ้า”