บทที่ 4 ไม่ชอบคนขัดคำสั่ง(2)

“โอเค ตอนกลับฝันจะไปรอพี่ภัทรที่หน้าบริษัทแล้วกัน” รีบพูดแทรกเพราะกลัวอีกคนจะทำจริง ๆ “หรือต้องให้ฝันไปรอที่ไหน”

“ไม่ต้องรอที่ไหน รอที่โต๊ะทำงานของตัวเองนั่นแหละ”

“แล้วพี่ภัทรเป็นถึงท่านประธาน พี่ภัทรเลิกงานกี่โมงเหรอ” ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนข้างกาย “ได้เลิกพร้อมกันกับพนักงานในบริษัทหรือเปล่า”

“เปล่า กลับดึกกว่านิดหน่อย” พี่ภัทรว่าเป็นจังหวะที่เราเดินมาถึงรถพอดี ฉันจึงเก็บคำถามที่มีภายในใจไว้ค่อยถามต่อในรถ

และเมื่อเข้ามานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถแล้ว จึงเปิดปากถามต่อ “แล้วถ้าพี่ภัทรกลับดึก ฝันต้องอยู่รอพี่ภัทรเหรอ”

คำถามของฉันเหมือนจะทำให้พี่ภัทรชะงักไป หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แต่ครู่เดียวก็คลายออก

“ถ้าวันไหนพี่กลับดึก เดี๋ยวให้ลุงติมาส่ง”

“ค่ะ”

“มีคำถามอะไรอีกไหม?”

“ไม่มีค่ะ”

ทั้งห้องโดยสารของรถเงียบไปหลังจากที่ฉันพูดจบ และฉันไม่คิดที่จะถามต่อเพราะเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว หากถามเยอะกว่านี้เกรงว่าอีกฝ่ายจะรำคาญซะก่อน

พี่ภัทรใช้เวลาขับรถไม่นานก็มาถึงโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งที่อยู่ภายในตัวเมืองจังหวัดภูเก็ต ตอนแรกคิดว่าอีกฝ่ายจะพูดเล่นเรื่องที่พาฉันมาหาหมอเฉพาะทางเรื่องผิวหนัง แต่ตอนนี้ต้องคิดใหม่เพราะฉันได้เข้ามานั่งที่ห้องตรวจแห่งนี้เรียบร้อยแล้ว

“เหมือนหน้าคุณฝันจะแพ้อะไรสักอย่าง” คุณหมอสุดหล่อที่พ่วงตำแหน่งเป็นเพื่อนของสามีเอ่ยในขณะที่ใช้ไฟฉายส่องดูหน้าฉันไปมา “ช่วงนี้ได้ทาครีมอะไรหรือเปล่าครับ”

“ไม่ได้ทาเลยค่ะ ฝันทาแค่ยาที่คุณหมอคนก่อนให้มา” ว่าแล้วก็ยื่นยาไปให้คุณหมอ “ทาตัวนี้มาหลายเดือนแล้วค่ะ”

คุณหมอหยิบยาที่ฉันยื่นให้ไปดูพร้อมเปิดฝาดมกลิ่น ไม่นานหัวคิ้วก็ขมวดเข้าหากันแล้วเงยหน้ามองฉัน

“แน่ใจนะครับว่าเป็นยาตัวนี้ที่คุณหมอจ่ายมา ไม่ได้หยิบมาผิดใช่ไหม”

“ไม่ได้หยิบมาผิดค่ะ”

“ยามีปัญหา?” เสียงของพี่ภัทรเอ่ยแทรกจนคุณหมอต้องเงยหน้ามองเพื่อนตัวเอง

“มึงนี่ก็เหลือเกิน กูบอกให้ออกไปรอข้างนอก กูไม่ทำอะไรเมียมึงหรอกน่า”

“ยาเป็นอะไร” แต่อีกคนก็ไม่ได้สนใจอยู่ดี