บทที่ 3 ท่านประธาน(2)

วันต่อมา

ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดหนัก ๆ เมื่อเดินทางมาถึงบริษัทของพี่ภัทรแล้ว ความจริงว่าจะรอสักอาทิตย์หน้าถึงจะมาสมัคร แต่พี่ภัทรบอกว่าตำแหน่งที่ฉันจะเข้าทำงานมันกำลังว่างและจะปิดรับสมัครแล้ว วันนี้จึงต้องมายืนอยู่ตรงนี้นี่แหละ

“สวัสดีค่ะ พอดีว่าจะมาสมัครงาน ต้องเดินไปทางไหนเหรอคะ” ฉันเอ่ยถามลุงยามที่ยืนรักษาการอยู่หน้าตึก

“เดินเข้าไปทางนั้นเลยหนู สอบถามกับพี่ผู้หญิงคนนั้นได้เลย” ลุงยามชี้นิ้วเข้าไปในตึกที่มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนทำอะไรสักอย่างอยู่ในนั้น

“ขอบคุณมากค่ะ” ยกมือไหว้อีกฝ่ายก่อนที่จะเดินไปตามที่ลุงยามบอก “สวัสดีค่ะ สอบถามหน่อยได้ไหมคะว่าจะสมัครงานได้ที่ไหน”

“คุณฝันใช่ไหมคะ” ผู้หญิงคนดังกล่าวมองฉันอย่างพิจารณา ส่วนฉันได้แต่พยักหน้ารับเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้จักชื่อฉันได้ไง

“ใช่ค่ะ”

“เชิญนั่งค่ะ” เธอผายมือไปที่ชุดโซฟาที่น่าจะเป็นพื้นที่รับแขกของบริษัท “ท่านประธานบอกวาไว้ว่าวันนี้คุณฝันจะเข้ามาสมัครงาน วาเตรียมเอกสารไว้รอแล้วค่ะ”

“ท่านประธานเหรอคะ?”

“ใช่ค่ะ ท่านประธานสั่งไว้ว่าให้วาดูแลคุณฝัน” เธอยิ้มบางเบา “ฉันชื่อวานะคะ เป็นผู้ช่วยของท่านประธานค่ะ”

ไหนว่าไม่ใช้เส้นสายช่วยไง ทำไมถึงส่งผู้ช่วยมาดูแลฉันล่ะ ขี้โกหกอีกแล้ว

“คุณฝันกรอกรายละเอียดตรงนี้นะคะ แล้วก็ระบุด้วยว่าอยากได้เงินเดือนเท่าไหร่ เดี๋ยวท่านประธานพิจารณาอีกทีค่ะ”

“ได้ค่ะ” ฉันรับเอกสารมากรอกเงียบ ๆ ในขณะที่สมองกำลังคิดถึงหน้า ‘ท่านประธาน’ ของบริษัทนี้ ใครจะรู้กันล่ะว่าฉันที่เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายจะมานั่งกรอกใบสมัครงานเหมือนเด็กจบใหม่แบบนี้

แต่ถ้าบอกออกไปก็คงไม่มีใครเชื่ออยู่ดี ผู้หญิงสภาพแบบนี้น่ะเหรอเป็นถึงเมียท่านประธานสุดหล่อของทุกคน คนอื่นเขาจะได้หัวเราะเยาะกับความขี้มโนของฉันแน่ ๆ

ฉะนั้นเก็บเงียบไว้จะดีกว่า ให้เรื่องของเรามันเป็นความลับแบบนี้ดีแล้ว

เพื่อความปลอดภัยของฉันเอง…

ฉันใช้เวลาสักพักในการกรอกข้อมูล และเมื่อกรอกเสร็จจึงยื่นไปให้คุณวาที่เป็นคนคอยช่วยชี้แนะระหว่างที่ฉันกำลังกรอกข้อมูล เธอรับไปอ่านเงียบ ๆ สักพักก็ลุกขึ้นยืน

“ตามวามาค่ะ”

“ไปไหนเหรอคะ” ด้วยความปากไวและอยากรู้จึงเอ่ยถามแทบจะทันที

“สัมภาษณ์งานกับท่านประธานค่ะ”

สัมภาษณ์งาน?

แปลกจริง กรอกใบสมัครเสร็จแล้วสัมภาษณ์เลยเหรอ ฉันนึกว่าต้องรอสักสามถึงห้าวันซะอีกถึงจะได้มาสัมภาษณ์งาน

“คุณฝันเอาเอกสารที่ตัวเองกรอกยื่นให้ท่านประธานนะคะ เดี๋ยวท่านประธานจะสัมภาษณ์ตามที่คุณฝันเขียนลง” คุณวายิ้มให้ฉันพร้อมยื่นเอกสารสมัครงานมาให้ก่อนที่จะเดินจากไป

ส่วนฉันทำได้แค่สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่แล้วยกมือเคาะประตูห้องที่ติดป้ายไว้ว่า ‘ห้องผู้บริหาร ภัทร เตชะวรวงศ์’

ก๊อก ก๊อก ก๊อก