ตอนที่ 5.1
บทที่ 5 ห้ามได้ด้วยเหรอ(2)
November 4, 2026
“แล้วเห็นพี่รังเกียจฝันหรือเปล่า”
“…”
“อะไรที่พี่ไม่ชอบพี่จะไม่ทำ” พี่ภัทรเอ่ยว่าเท่านั้นก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยที่ไม่ลืมดึงฉันให้ลุกขึ้นยืนตามด้วย “ไปกินข้าว”
“เดี๋ยวมีคนเห็น”
“ไม่มีใครอยู่ในบริษัทแล้ว”
“แต่…”
“ไม่มีแต่ ลุกขึ้น” ทั้งน้ำเสียงและสายตาทำให้ฉันไม่อาจปฏิเสธได้ รีบลุกขึ้นยืนในขณะที่มือกำลังเก็บของเข้ากระเป๋า
ฉันเดินตามแรงจับจูงของ ‘ท่านประธาน’ ด้วยใจที่เต้นตุบตับไม่เป็นส่ำ ทั้งตื่นเต้นและกลัวว่าใครจะมาเห็นการกระทำที่สนิทสนมของเราสองคน เชื่อไหมว่ามือหนาที่จับให้ฉันลุกขึ้นยืนเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ตอนนี้ยังไม่ปล่อยมือออกจากมือฉันเลย แถมยังสอดประสานนิ้วเข้ามาอีกต่างหาก
“ท่านประธานจะให้วาสั่งอาหารมาเพิ่มไหมคะ” คุณวาที่นั่งอยู่หน้าห้องทำงานของพี่ภัทรเอ่ยถามเมื่อเห็นเราสองคนโผล่เข้ามา สีหน้าและท่าทางของเธอยังคงนิ่งสนิท ไม่ได้แสดงออกมาว่ากำลังตกใจกับการกระทำที่สนิทสนมของเราเลยสักนิด
แสดงว่าเรื่องนี้คุณวาคงรู้อยู่แล้ว เผลอ ๆ พี่ฟ้าก็อาจจะรู้เรื่องของฉันกับพี่ภัทรเหมือนกัน
“ไม่ต้องหรอก ไปพักเถอะ เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง”
“ค่ะ”
“พี่ภัทร” คล้อยหลังคุณวาฉันก็หันไปหาพี่ภัทรด้วยสีหน้าตื่นเต้น “คุณวากับพี่ฟ้ารู้เรื่องของเราเหรอ”
“อืม”
“แล้ว…”
“กินข้าว ไม่ต้องถามมาก” เขาดึงให้ฉันทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงาน มือหนาจัดแจงอาหารมาให้ฉันเหมือนว่าไม่ต้องการพูดเรื่องนี้จริง ๆ
“ถามหน่อยก็ไม่ได้”
“ถามเก่ง พูดมาก” แม้จะค่อนขอดแต่ก็ตักอาหารมาให้ฉัน “กินเข้าไป จะได้มีแรงไปร้องไห้ต่อ”
“เรื่องนี้ไม่ตลกนะ” พอถูกดึงเข้าเรื่องนี้ คำพูดและสีหน้าของพริ้งก็โผล่เข้ามาในหัวทันที ความมั่นใจที่ว่าจะกินข้าวกับคนอื่นลดลงจนแทบจะไม่เหลือแล้ว
“ทำไมไม่กิน หรือต้องให้ป้อน”
“พี่ภัทรไม่รังเกียจหน้าฝันเหรอ”
“รังเกียจทำไม มันก็แค่ผื่น”
“…”
“หรือผื่นมันจะกลายพันธุ์เป็นอย่างอื่น” คนพูดรุกล้ำเข้ามาใกล้โดยที่ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ มือหนาจับหน้าฉันให้เงยขึ้นโดยที่เขาเคลื่อนหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราแทบจะชนกัน ฉันเบิกตากว้างมองสบตาคมที่อยู่หลังกรอบแว่นด้วยความตกใจ มือข้างที่ไม่ได้จับช้อนข้าวรีบดันอกของพี่ภัทรไว้แทบจะทันที
“พี่ภัทร…”
“ก็ไม่เห็นเป็นอะไร หน้ายังตลกเหมือนเดิม” เขาพูดในขณะที่ตากำลังแพรวพราววาววับ เพียงแค่ปากไม่ได้ยิ้มเท่านั้น “เอาไว้กลายพันธุ์เมื่อไหร่ค่อยว่ากันอีกที”
พี่ภัทรถอยห่างออกไปแล้ว แถมยังตักข้าวเข้าปากเหมือนว่าไม่ได้รู้สึกใด ๆ ในการกระทำที่อุกอาจของตัวเอง มีเพียงฉันเท่านั้นที่ยังนั่งหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำอยู่ที่เดิม
เมื่อกี้หน้าเราใกล้กันมากเลยนะ อีกนิดนึงจะชิดติดกันแล้ว และถ้าฉันดูไม่ผิด ตาคมคู่นั้นยังจ้องริมฝีปากของฉันราวกับว่ากำลังสนใจอย่างไรอย่างนั้น
“ไม่กิน?”
“…”
“หรือต้องให้ป้อน”
“ฝันกินเองได้ ไม่ต้องมาป้อนฝันหรอก” กลัวว่าหัวใจจะเตลิดไปไกลมากกว่านี้จึงรีบดึงอารมณ์อย่างอื่นขึ้นมา “วันต่อไปฝันไม่มากินข้าวกับพี่ภัทรแล้วนะ เดี๋ยวมีคนเห็น”