อวสาน

อวสาน

“ดูเหมือนคุณแม่ฉันจะชอบเธอมากนะเมลดา” หลังยืนจ้องกันอยู่สักพักเทวัตก็พูดขึ้นและเขาก็รู้ดีว่ามารดาไม่ได้แค่เอ็นดูเมลดา แต่ท่านรักเมลดาเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง

“เมทราบค่ะ แต่เมไม่ได้คิดจะแย่งความรักของคุณท่านไปจากคุณมิกนะคะ”

“ฉันไม่ใช่คนคิดอะไรแบบนั้น เธอไม่ต้องห่วง มาห่วงเรื่องที่เราจะอยู่กันฉันท์สามีภรรยาดีกว่า ฉันอยากให้เธออยู่กับฉันที่นี่”

“เอ่อ...”

“ถ้าอยากให้คุณแม่ของฉันสบายใจและวางใจ ก็อยู่กับฉันที่นี่ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเธอ เหมือนที่สามีภรรยาคู่อื่นๆ ท่าน จนกว่าเธอจะอนุญาต”

เมลดาฟังข้อเสนอดูแล้วก็น่าสนใจดี แต่ก็ยังไม่วางใจเลยต้องถามให้แน่ใจ “แล้วเมจะแน่ใจได้ยังไงคะว่าคุณมิกจะรักษาคำพูด”

“เกือบสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเธอตามที่คุณแม่ฉันขอร้อง”

“ใครว่าไม่ทำ” เสียงหวานแย้งเบาๆ

“อย่ากล่าวหาฉันเมลดา”

“เมพูดความจริง เพราะที่ผ่านมาคุณมิกฉวยโอกาสกับเมหลายครั้ง ทั้งกอดทั้งเอ่อ...จูบ คุณมิกจำไม่ได้เหรอคะ”

“ฉันทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ” แววตาสีหน้าของเทวัตเริ่มกรุ้มกริ่ม

“จริงค่ะ”

“แต่ฉันกลับจำไม่ได้เลย สงสัยต้องทบทวน เผื่อจะปลุกความทรงจำของฉันได้” พูดจบก็คว้าร่างเล็กเข้ามาใกล้ๆ แล้วโน้มหน้าลงมา “ตกลงเธอจะอยู่กับฉันที่นี่ไหม ฉันจะไม่บังคับอะไรเลยเธอ”

“เอ่อ...”

“ถ้าเธออยากไปร้านหนังสือร้านนั้นฉันก็จะไปด้วย”

“คุณมิกจะไปทำไมเหรอคะ”

“ไปทำให้ผู้ชายในร้านรู้ว่าเธอมีสามีแล้วไง ผู้ชายพวกนั้นจะได้เลิกยุ่งกับเธอ ส่วนเธอ ถ้าชายตามองคนอื่น ฉันจะลงโทษเธอด้วยวิธีของฉัน”