บทที่ 1

"แม่คะ"

"หรือแกอยากเห็นแม่ตายตรงนี้"

"แต่ผู้หญิงที่เขาจะแนะนำในคืนนั้นไม่ใช่โมนาสักหน่อย"

"แกก็ทำให้มันใช่ซะสิ"

"แล้วฝ่ายนั้นเขาจะคิดยังไงล่ะคะ"

"ไหนๆ ก็เปิดตัวไปแล้ว จะคิดยังไงก็ช่างปะไร สังคมรู้กันหมดแล้วว่าลูกชายของท่านพลเอกเกษมราษฎร์ กำลังจะแต่งงานกับลูกสาวคนสวยของแม่"

"ชื่อเขาโมนาก็ยังไม่รู้ ชื่อของโมนาเขาก็ยังไม่รู้"

"พี่เขาชื่อกองทัพหรือผู้พันกองทัพ อนาคตคงยืนอยู่ตำแหน่งเดียวกับพ่อ แกจับไว้ให้แน่นอย่าปล่อยมือเด็ดขาด" แพรวพราวคนเป็นแม่หมายถึงอนาคตของผู้พันกองทัพคงได้เป็นถึงพลเอก

ย้อนกลับไปในวันที่เปิดตัว..

วันนั้นกองทัพคิดจะแนะนำเมขลาในฐานะผู้หญิงคนที่เขาเลือกจะแต่งงานด้วย ซึ่งมีบิดาคนเดียวกับมโนราห์หรือโมนา แต่แพรวพราวต้องการให้ลูกสาวได้ผู้ชายคนนี้เป็นสามี ก็เลยจับลูกสาวสวมรอยรีบชิงแนะนำไปก่อน จนทุกคนในงานเข้าใจว่าคนรักของกองทัพก็คือมโนราห์

ฝ่ายชายไม่อยากให้ท่านพลเอกเรวทัตคนที่เป็นพ่อของมโนราห์เสียหน้า ก็เลยเงียบเพราะคิดว่าถ้าจบงานเลี้ยงในคืนนั้นแล้วทุกอย่างคงจบ

แต่มันกลับไม่ใช่แบบนั้น พอแพรวพราวหย่าขาดจากพลเอกเรวทัต ก็เลยให้ลูกสาวจับผู้พันกองทัพแทน

"ถ้าแกไม่ทำตามที่แม่ต้องการ รอจัดงานศพแม่ได้เลย"

"แม่!!"

"ฉันไม่ได้ขู่ แกก็รู้ว่าคนที่หมดทางไปทำได้อยู่แล้ว" แพรวพราวคิดว่าจะใช้ลูกสาวนี่แหละเอาคืนคนพวกนั้นให้สาสม

หลายวันผ่าน..

"แกทำอะไรอยู่ เรื่องที่แม่บอกไปจัดการหรือยัง"

"ค่ะ"

"ค่ะ?! ค่ะเนี่ยทำหรือไม่ทำ"

"จะให้โมนาทำยังไงล่ะคะ เบอร์โทรเขาโมนาก็ไม่มี บ้านเขาอยู่ที่ไหนก็ยังไม่รู้"

"เรื่องนั้นฉันจัดการให้แกแล้ว คืนนี้แค่แต่งตัวให้สวยๆ แล้วไปร่วมงานในการ์ดเชิญใบนี้ก็พอ" แพรวพราวยื่นการ์ดเชิญส่งให้กับลูกสาว

"ชื่อหน้าซองยังไม่ใช่ชื่อของเราเลยแม่" มโนราห์เปิดเข้าไปดูข้างในยิ่งน่าตกใจกว่าหน้าซองอีก เพราะมันเป็น.. "งานแต่ง?" ชื่อเจ้าบ่าวไม่น่าตกใจเท่าไร แต่ชื่อเจ้าสาวนี่สิ

"หึ! สมน้ำหน้าไอ้แก่นั่น เลิกกับฉันไปคิดว่าผู้หญิงเขาจะเอาล่ะสิ เขาหนีไปหาผัวใหม่ที่ดีกว่าอีก"

"ไอ้แก่ที่แม่พูดนั่นพ่อโมนานะ"

"พ่อแกไม่ใช่พ่อฉันสักหน่อย คืนนี้แกต้องไปร่วมงานนี้" ใช่แล้วงานนี้คืองานแต่งงานระหว่างท่านพลเอกเกษมราษฎร์และคุณพุดตาล

"แม่ไปเอาการ์ดเชิญใครมาเนี่ย"