บทที่ 2

"ที่รักขาาทางนี้ค่ะ" มือเรียวชูขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้คนที่กำลังงงอยู่ว่าเธอเรียกใคร ได้เห็นว่าเรียกเขานั่นแหละ

"คุณผู้พันกองทัพครับ" พอนักข่าวช่วยเรียกอีกแรง กองทัพก็เลยต้องได้เดินมา เพราะถ้าไม่มาคงดูเสียมารยาทมากเกินไป

"??" เข้ามาใกล้ถึงจำได้ว่าผู้หญิงที่เรียกเขาว่าที่รักคือใคร ทีแรกที่จำไม่ได้เพราะเธอไม่ได้แต่งตัวเหมือนวันนั้น

วันนั้นมโนราห์ลงจากเครื่องบินก็ตรงมาที่งานเลี้ยงเลย แต่วันนี้มโนราห์ตั้งใจแต่งตัวให้สวยเด่นที่สุด

"......" สายตาคมมองต่ำลงไปดูมือหญิงสาวที่เอื้อมมาคล้องแขนของเขา

"พวกผมขอสัมภาษณ์หน่อยได้ไหมครับท่านผู้พัน"

"สัมภาษณ์อะไร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม

"งานแต่งของท่านพลเอกกำลังจะผ่านไป เมื่อไรจะมีข่าวดีของบุตรชายท่านพลเอกบ้างครับ"

"ข่าวดี?" ชายหนุ่มยังไม่ทันได้ตอบเลยด้วยซ้ำอีกคนก็รีบชิงตอบให้ก่อน

"ข่าวดีหรือคะ เร็วๆ นี้แหละค่ะ พวกพี่ๆ ได้เซอร์ไพรส์กันแน่" คนที่ชิงตอบก็คือมโนราห์

"ช่วยกระซิบพวกพี่หน่อยได้ไหมครับ อยากรู้จังเลยครับว่าเร็วๆ นี้คือวันที่เท่าไร"

"เอาวันที่เลยเหรอคะ"

ที่กองทัพไม่พูด เพราะอยากจะรู้ว่าเธอคนนี้กำลังจะทำอะไร

"ถ้าไม่สะดวกบอกก็ไม่เป็นไรนะครับ" นักข่าวพูดแบบเกรงใจ แต่จริงๆ แล้วอยากรู้แทบใจจะขาด

"สะดวกสิคะ" ถ้าทิ้งโอกาสนี้ไปเธอคงหาโอกาสแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว "อีก.."

ในเวลาต่อมาที่ลานจอดรถ..

"เจ็บนะคุณ" หญิงสาวที่ถูกลากตัวออกมา ยกแขนขึ้นดูตรงที่ถูกเขาใช้แรงดึง

"เธอรู้ไหมว่าตัวเองพูดอะไรออกไป"

"ทำไมจะไม่รู้ ก็ฉันเป็นคนพูดเอง"

"ใครจะแต่งงานกับเธออาทิตย์หน้า"