บทที่ 13

ถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แม่แท้ๆ มโนราห์ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะทนได้ถึงเพียงนี้ไหม แต่เพราะนั่นคือแม่ผู้ให้กำเนิด

แว๊บหนึ่งมโนราห์คิดถึงหน้าพ่อขึ้นมา อยากไปหา อยากกอด แต่ก็ไม่อยากแบกปัญหาพวกนี้ไปให้ท่านต้องเป็นทุกข์ใจด้วยอีก

หญิงสาวร้องไห้จนหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นมาอีกทีสายมากแล้ว

"อย่าให้ฉันเห็นว่าแกไปดื่มแบบนี้มาอีก" ลงมาข้างล่างก็ยังคงเจอแม่ต่อว่า "แล้วนี่ผู้พันจะมารับตอนไหน"

มโนราห์ให้คำตอบแม่ไม่ได้ ถ้าจะบอกว่าเขาคงไม่มารับหรอก ก็คงจะถูกแม่ตีอีก

"ฉันถามหูแตกไม่ได้ยินหรือไง"

"เขาบอกให้โทรไปหาถ้าตื่นแล้วค่ะ" หึ! พูดเหมือนตัวเองเป็นคนสำคัญเลยนะ

"ก็โทรไปสิ แล้วโทรศัพท์แกอยู่ไหน"

"ลืมอยู่ในรถของผู้พันค่ะ"

"ใช้ของฉันโทรไป" แพรวพราวเอาโทรศัพท์ตัวเองโยนให้กับลูกสาว เธอจะโทรไปได้ยังไงไม่มีเบอร์ของเขา

"เบอร์เขาอยู่ในเครื่องโมนาค่ะ"

"ในเครื่องฉันก็มี"

"??" มโนราห์แปลกใจทำไมในเครื่องของแม่ถึงมีเบอร์โทรเขา แต่จะให้ถามคงไม่กล้า หญิงสาวก็เลยเลื่อนหาดู

>>{"คุณโทรมาทำไม"} ประโยคแรกที่ได้ยินคนปลายสายพูด มโนราห์เอาโทรศัพท์ที่แนบหูอยู่ออกมามองดูใหม่อีกที เพราะเธอใช้เครื่องของแม่ แต่ทำไมเขาพูดเหมือนรู้จักเบอร์นี้ดี

{"คุณจะมารับฉันตอนไหนคะ"}

>>{"เธอเองเหรอ"}

{"แล้วคุณคิดว่าฉันเป็นใครล่ะ"}

ถ้ามโนราห์สังเกตใบหน้าของแม่สักนิด ก็จะเห็นมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยแบบพึงพอใจ

>>{"ยังไม่รู้ แค่นี้นะ"} เขาไม่รอให้เธอถามอีกก็วางสายไปก่อน

{"แล้วฉันจะรอนะคะ รักคุณนะ"} ที่จริงประโยคหลังกองทัพไม่ได้ยินหรอก เพราะมโนราห์พูดตอนที่เขาวางสายไปแล้ว

"เขาว่ายังไงบ้าง"

"เดี๋ยวเขาจะมารับค่ะ ให้โมนาออกไปรอข้างนอก"

"ทำไมไม่ให้เขาเข้ามาในบ้าน"

"สงสัยเขาจะรีบมั้งคะ" หญิงสาวส่งโทรศัพท์คืนให้กับแม่ แล้วเธอก็กลับขึ้นไปหยิบของสำคัญ ที่บอกว่าเขาให้ออกไปรอข้างนอก เพราะกลัวแม่รู้ว่าเธอโกหก

เงินไม่มีติดตัว จะขอแม่ก็ไม่กล้า มโนราห์ก็เลยนำสร้อยที่พ่อซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่แล้วติดตัวออกมาด้วย แต่เธอไม่คิดขายแค่จะฝากไว้ก่อน

หญิงสาวมาที่ร้านเพชร โชคดีที่เธอมีสำเนาบัตรมาด้วย เขาก็เลยรับฝาก

พอออกจากร้านเพชรมโนราห์ก็ให้แท็กซี่มาส่งที่บ้านท่านพลเอกเกษมราษฎร์ เพราะคิดว่าเขาต้องกลับมาที่บ้านแน่

เอาวะ ไหนๆ ก็ไม่เคยถูกมองว่าเป็นคนดีอยู่แล้ว หญิงสาวหิ้วกระเป๋ามาด้วยใบหนึ่ง เพราะเธอต้องเตรียมเสื้อผ้ามาไว้ใส่ด้วย

"ใครมานะ" ตั้งแต่แต่งงานกับท่านพลเอกเกษมราษฎร์ พุดตาลก็เป็นแม่บ้านให้ท่านตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา วันนี้กำลังเตรียมครัวเพื่อทำอาหารเย็นรอสามี แม่บ้านเข้ามารายงานว่ามีผู้หญิงบอกว่าเป็นภรรยาของผู้พันกองทัพมาขอพบ

คนบ้านหลังนี้นอกจากเจ้านายแล้ว ก็ไม่มีใครรู้จักมโนราห์

พุดตาลล้างไม้ล้างมือก่อนที่จะออกมาดู

"สวัสดีค่ะ" หญิงสาวหน้าตาสวยหวาน แต่นัยน์ตาของเธอเศร้าจนคนตรงหน้าสังเกตเห็นได้

"สวัสดีจ้า"

"โมนามารอคุณกองทัพค่ะ"