บทที่ 14

พอคนตัวเล็กนอนลงได้ที่ เธอก็ขยับกายเข้าไปชิดเขาให้มากที่สุด จังหวะที่ขยับเข้าไปคนที่เธอคิดว่านอนหลับไปแล้ว ก็ได้ลืมตาขึ้นแล้วหันมามองโดยที่ยังนอนหงายอยู่

"?" มโนราห์ขยับตัวออกมาแบบอัตโนมัติ ทีแรกคิดว่าจะอ่อย ถ้าตื่นมาเห็นว่าเธอสวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย เผื่อเขาอยากจะ... แต่แค่เห็นแววตานั้นมันก็ทำให้เธอลืมทุกอย่างไปได้ในพริบตา

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแบบรำคาญ คนกำลังจะหลับมากวนอยู่ได้ แล้วกองทัพก็หันหลังให้โดยที่ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร

ถ้าเขาตั้งใจฟัง คงได้ยินเสียงเธอถอนหายใจออกมาแบบโล่งใจที่ไม่ถูกตำหนิ

เช้าวันต่อมา..

หญิงสาวตื่นขึ้นมาก็ไม่พบคนที่นอนอยู่ข้างๆ เมื่อคืนนี้แล้ว เราตื่นสายเหรอ

มโนราห์รีบลุกขึ้นมาจัดการกับร่างกายของตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนที่จะลงมาข้างล่าง

"ย่าว่าคืนพรุ่งนี้จะชวนคุณปู่ไปเล่นด้วย สงสัยจะรู้แน่เลยก็เลยชิงมาเยี่ยมย่าก่อนใช่ไหมครับ" เสียงนี้ดังแว่วเข้ามาเมื่อมโนราห์ลงมาถึงข้างล่าง

"อยู่แต่บ้านก็เลยอยากพาแกออกมาเปิดหูเปิดตาค่ะ"

"แล้วนี่ใครพามาล่ะ"

"คนขับรถที่บ้านค่ะ"

"แม่ไม่อยากให้นั่งรถบ่อยๆ ท้องเราก็ยิ่งโตมากแล้ว"

"คุณรามก็พูดแบบนี้แหละคะ แต่ถ้าคลอดแล้วกลัวไม่ได้ออกจากบ้าน" พอพูดจบสโรชาก็มองไปดูคนที่เพิ่งเดินออกมา

"สวัสดีค่ะ" มโนราห์ไหว้ทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายมองมา

"สวัสดีจ้า" สโรชาเป็นอีกคนที่คิดว่ามโนราห์จะเหมือนแม่ไหม เพราะแค่มองตากันก็ไม่รู้นิสัยอยู่แล้ว

"ลงมาก็ดีแล้ว มาดูหลานชายเราสิ"

"หลานชายหรือคะ" มโนราห์มองดูหน้าเด็กแค่แว๊บหนึ่ง ก่อนที่จะปลายตามองไปที่แม่ของเด็ก

"หลานเราชื่อรามิล สวัสดีคุณอาสิครับ" สโรชาแนะนำให้มโนราห์รู้จักก่อนที่จะพูดกับลูกชาย ที่จริงแกยังสวัสดีไม่เป็นหรอก

มโนราห์ได้แต่ส่งยิ้มให้เด็กชายตัวน้อยๆ ที่กำลังยื่นมือมา ที่มโนราห์ไม่กล้ายื่นมือไปรับ เพราะกลัวพวกท่านจะไม่ชอบใจ

"สงสัยหลานอยากไปหาคุณอาแน่เลย" พุดตาลพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม เอ็นดูหลานชาย คิดว่าคงสัมผัสได้ด้วยตัวเองว่ามโนราห์ก็คือน้องสาวของพ่อ

แต่ถึงอย่างไรมโนราห์ก็ไม่กล้าอุ้ม เพราะกลัวพวกท่านรังเกียจ และไม่กล้าเข้าหน้าทุกคนด้วย เธอก็เลยขอตัวเข้าไปในครัว

จนถึงช่วงเย็นของวันเดียวกัน มโนราห์ขลุกอยู่แต่บนห้อง ไม่กล้าลงไปสู้หน้าใครสักคน ถึงเวลาจัดเตรียมอาหารเย็นถึงได้ลงมาช่วย

ดึกๆ คืนเดียวกัน..

หญิงสาวรออยู่จนดึกคนเป็นสามีก็ไม่กลับมา คงเพราะรู้ว่าเธออยู่ที่นี่มั้ง ถ้าเธอไม่อยู่ป่านนี้คงกลับบ้านแล้ว

เช้าวันต่อมา..

"ตากองทัพงานยุ่งเหรอคะ" พุดตาลเห็นว่าลูกชายของสามีไม่กลับบ้าน นางก็เลยถามสามีเพราะยังไงพ่อกับลูกก็ทำงานอยู่ที่เดียวกัน

"มันก็เป็นแบบนี้ประจำอยู่แล้ว" เกษมราษฎร์ตอบแบบไม่จริงจังนัก เพราะรู้ๆ กันอยู่ว่าทำไม ถ้าผู้หญิงที่แต่งงานด้วยคือคนที่ลูกชายชอบ มีใครบ้างจะไม่อยากกลับบ้าน