บทที่ 15

โชคดีเงินที่จำนำสร้อยเพชรไว้ยังพอเหลือ มโนราห์ก็เลยถามคนแถวนั้นว่ามีรีสอร์ทหรือโรงแรมให้พักไหม

หญิงสาวเดินไปตามทางที่ชาวบ้านบอก เพราะอยู่ไม่ไกลจากบขส.ก็มีบ้านเช่า

"มีห้องว่างไหมคะ"

"พักกี่คน"

"คนเดียวค่ะ"

"กี่คืน"

"คืนเดียวค่ะ"

"500 บาท"

"ฉันมีแต่สำเนาบัตรประชาชนนะคะ"

"เอามาทำไม"

"ไม่ได้ใช้เหรอคะ"

"เอาแค่เงินแล้วก็เดินไปห้องมุมซ้ายเลยไม่ได้ล็อก" คนที่เฝ้าห้องแถวพูดโดยไม่ได้มองหน้าลูกค้าเลยด้วยซ้ำ เพราะมัวแต่เล่นโทรศัพท์

มโนราห์เดินมาแล้วเลี้ยวซ้ายมองว่าห้องไหนที่ไม่ได้ล็อก พอมาถึงก็เห็นวัยรุ่นกำลังนั่งดื่มกินอยู่แถวเดียวกัน

หญิงสาวรีบผลักประตูเข้าไปด้านในเห็นว่ามันเป็นห้องว่างคงจะใช่ห้องนี้แน่ ทำไมชีวิตของเธอถึงเจอแต่เรื่องประหลาดแบบนี้ด้วย เข้าไปในห้องได้ก็รีบล็อกประตูให้แน่นหนา

"สวยเนาะ" เสียงนี้ดังแว่วมาจากกลุ่มคนที่มองหน้าเธอตอนเข้ามาในห้อง ดีหน่อยที่ห้องนี้มีกลอนล็อกจากด้านในอีกชั้นหนึ่ง

เหนื่อยและก็เพลียมาก แต่ต้องได้ถ่างตาไว้ เพราะกลัวถูกงัดห้อง ถึงแม้เปลี่ยนใจไปพักที่อื่นก็คงไม่ได้แล้ว ถ้าเปิดประตูออกไปมีหวังเป็นเป้าสายตา ดีไม่ดีอาจจะคิดว่าเธอออกไปอ่อย

เช้าวันต่อมา..

นี่แหละนะที่เขาพูดว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ เมื่อคืนนี้กลัวแทบตายแต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เปิดประตูออกมาก็เห็นว่าพวกเขากำลังเก็บของเหมือนกัน หญิงสาวไม่กล้าหันไปมองเต็มตา แต่ถึงไม่มองพวกเขาก็ทักมาถาม

"อ้าวจะไปแล้วหรือครับคนสวย"

มโนราห์หันไปยิ้มตอบเล็กน้อย

"จะไปไหนต่อหรือครับ"

"ไปค่ายทหารค่ะ"

"ไปทำไมครับ"

"เออ.." เธอไม่ได้รู้จักพวกเขาสักหน่อย ทำไมต้องบอกด้วยว่าไปทำไม

"ที่ถามไม่ใช่อะไรหรอกครับ พวกผมเป็นทหารเกณฑ์ กำลังจะเข้าค่ายเหมือนกัน"

"จริงเหรอคะ"

"ใช่ครับ เมื่อคืนนี้เข้าค่ายไม่ทัน ก็เลยต้องพักกันที่นี่ก่อน" ที่จริงไม่ใช่หรอก ถ้าเข้าค่ายแล้วจะไม่ได้ดื่มกินกันแบบนี้ ไหนๆ เวลาก็ยังเหลืออยู่ ก็เลยพากันตุนแอลกอฮอล์ไว้ในร่างกายก่อน "คุณจะไปกับพวกผมเลยไหมล่ะครับ"

"ค่ายทหารอยู่ไกลจากที่นี่ไหมคะ"

"ก็ไม่ไกลครับ 10 กว่ากิโลเมตร"

มองไปมีแต่ผู้ชาย เธอจะกล้าไปด้วยเหรอ

"ถ้าคุณกลัวพวกผมก็ไม่เป็นไรนะครับ ว่าแต่คุณจะไปทำไมที่นั่น"

"ไปหาพ่อค่ะ"

"อ๋อพ่อคงเป็นจ่าอยู่ที่นั่นล่ะสิ" ส่วนมากยศจ่าขึ้นไปจะมีบ้านพักให้ บางทีก็มีลูกเมียมาอยู่ด้วยกัน แต่ถ้าเป็นพลทหารก็มีเรือนพักรวม ครอบครัวมาอยู่ด้วยไม่ได้

เอาวะไหนๆ พวกพี่เขาก็เป็นรั้วของชาติ คงไม่ทำอะไรประชาชนตาดำๆ แบบเราหรอก

มโนราห์ก็เลยยอมตามไป พวกเขาไม่มีรถส่วนตัวหรอก ต้องได้ไปขึ้นสองแถวที่จะพาเข้าไปในค่ายทหารโดยตรง

เธอเป็นผู้หญิงโชเฟอร์รถสองแถวก็เลยให้นั่งด้านหน้า

หลายนาทีได้ก็มาถึงค่ายทหาร

"ฉันขอถามพวกพี่อีกอย่างสิ" ก่อนที่จะแยกจากกันมโนราห์คิดว่าพวกพี่เขาน่าไว้ใจที่สุดแล้ว ก็เลยถาม

"ถามอะไรเหรอ"

"ท่านพลเอกเรวทัต อยู่ตรงไหนคะ"

"มาหาท่านพลเอกเลยเหรอ?" ทหารกลุ่มนั้นต่างก็มองหน้ากัน ที่มองเพราะคิดว่าเธอคงโกหกเรื่องมาหาพ่อ เพราะถ้าเป็นลูกสาวท่านพลเอกจริง จะมานั่งสองแถวกับพวกเขาทำไม

"ท่านมีบ้านพักอยู่ในนี้แหละ"

"แล้วบ้านพักท่านอยู่ตรงไหนคะ"