ตอนที่ 4
EPISODE 04 พลาดท่า
November 4, 2026
หลายวันต่อมา
ยิ่งใกล้วันสอบเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งไม่มีเวลาทำอย่างอื่นเลย เพราะหวังไว้อย่างมากว่าจะต้องเข้ามหาวิทยาลัยนี้ให้ได้มันเลยกลายเป็นแรงกดดันตัวเองให้ทุ่มเทอย่างมาก การได้อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับเฮียเต้คือความฝันอันสูงสุดของฉัน!
จะว่าไปแล้ววันนี้เฮียต้องกลับมาแล้วนี่นา ไม่เห็นรถเลยหรือไม่กลับมาแล้วกันนะนี่มันก็ค่ำมืดมากแล้วด้วยแม่จ๋าก็ไปต่างจังหวัดไม่รู้จะกลับมาตอนไหน
ความคิดถึงของฉันที่มีต่อเฮียมันคงมากมายเหลือเกิน เพราะไม่ทันที่จะได้ตัดความคิดเรื่องเฮียออกไป รถยนต์สีดำคลับที่คุ้นตาก็แล่นมาจอดหน้าบ้านของเฮียทันที
"เฮีย!"
พอวิ่งมาถึงหน้าบ้านเฮียก็เห็นเจ้าตัวเดินโซซัดโซเซเดินเข้าไปก่อนหน้าฉัน นี่เฮียเต้เมามาเหรอ ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้เลยแสดงว่าเฮียไปงานเลี้ยงรุ่นมาแล้วแน่ๆ
"..."
"ไหวไหมเฮีย มานี่เดี๋ยวชาช่วย" ว่าแล้วก็ยกแขนแข็งแรงขึ้นมาพาเบนบ่าจนเจ้าตัวหยุดเดินแล้วเอียงคอมามองแบบตาปรือๆ
สภาพเฮียตอนนี้ดูไม่ได้เลยสักนิด
"หืม...ไอ้กัญชา มาทำอารายวะ!"
"ใบชาต่างหาก กัญชาบ้านป้าเฮียดิ ไปๆ ขึ้นไปนอนเถอะ ทำไมเมาขนาดนี้เนี่ยโดนสาวๆมอมมาหรือไง" เพราะงานเลี้ยงรุ่นจะมีแต่เพื่อนที่เรียนปีเดียวกันแต่ก็ใช่ว่าจะเป็นเพื่อนกันทั้งหมด ยังมีพวกรุ่นเดียวกันที่แอบปลื้มเฮียอยู่เยอะ เรื่องนี้ฉันแอบสืบรู้มาตั้งแต่เรียนโรงเรียนเดียวกันแล้ว
"จะพาไปไหน..."
"ไปนอนไง"
ปัก
"เบาๆหน่อยเส้!!"
ฉันผลักเฮียลงไปนอนบนเตียง ถอดถุงเท้าถอดเสื้อที่เต็มไปด้วยกลิ่นเครื่องดื่มคละคลุ้ง เจ้าตัวก็เอาแต่หลับตาพริ้มไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น
อยู่ ๆ ความคิดด้านมืดของฉันก็แล่นเร็วจี๋เข้ามา เมาไม่รู้เรื่องแบบนี้ต้องโดนแกล้งสักหน่อยแล้ว
ว่าแล้วก็จัดการถอดเสื้อผ้าของเฮียออกจนหมดเหลือไว้เพียงกางเกงบ็อกเซอร์ขาสั้นเพียงตัวเดียว อยากเมานักก็รับบทสามีชาไปเลยสิเฮีย...
"มานี่ชาเช็ดตัวให้" ว่าแล้วฉันก็เอาผ้าชุบน้ำหมาดๆที่เตรียมมาเช็ดตัวให้เฮียเต้สร่างเมาแต่ดูแล้วเฮียคงอยากโดนฉันแกล้งเต็มทนเพราะนอกจากจะไม่สร่างแล้วยังไม่รู้เนื้อรู้ตัวอีกต่างหาก
ตื่นมาเฮียได้อกแตกตายแน่ ฮ่า ๆ
เช้าวันต่อมา
"ตายแล้ว!!"
เสียงของใครสักคนเรียกให้ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาทีละนิด ก่อนจะพบว่าตัวเองถูกสวมกอดจากคนที่นอนอยู่เคียงข้างอย่างแนบแน่น เมื่อคืนนอนรอให้เฮียมันตื่นมาตกใจแต่เฮียเต้ก็เมาหนักจนไม่ยอมตื่นมาอีกเลย กลายเป็นฉันที่ผล็อยหลับไปกับเขาแทน
แล้วเมื่อกี้มันเสียงแม่จ๋านี่...