EPISODE 03 ไม่สำนึก

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงที่เราหาลูกกุญแจด้วยกันเดินตามรอยเดิมของฉันที่จำได้ว่าเดินผ่านมาก็หาไม่พบ

"ฉันเริ่มจะหงุดหงิดแล้วนะโว้ย!"

"..." สงบเสงี่ยมเจียมตัว

“ตามมา!” ว่าแล้วเฮียเต้ ก็ฉุดกระชากลากแขนของฉันให้เดินตามไปยังหลังบ้านซึ่งเป็นโรงเก็บของทำด้วยไม้เก่าๆ

“ปะ... ไปไหน”

“...” เฮียเต้ไม่ตอบ สีหน้าของเขาเคร่งเครียด จนฉันไม่อยากพูดต่อให้เขาหงุดหงิด ทำได้แค่เดินตามไปเงียบๆเพราะตัวเองมีความผิดอย่างมหันต์

พอมาถึงโรงเก็บของเขาก็ค้นเอาอะไรสักอย่างในกล่องเครื่องมือ ก่อนจะหยิบเลื่อยตัดเหล็กขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจ เฮียยกมันขึ้นมาวางบนข้อมือของฉัน ใช้มือข้างที่ติดกันจับมือฉันไว้แน่น

“เฮียจะทำอะไร!”

“เลื่อยไง เล็กแค่นี้เหมือนตัดกุญแจมือเหล็กไม่ได้หรอก ตัดแขนเธอมันน่าจะง่ายกว่า” ว่าแล้วเขาก็ทำท่าเตรียมที่จะเลื่อยข้อมือของฉันอย่างที่ว่าจริงๆ สายตาและท่าทางของเขาเหมือนฆาตกรโรคจิตในหนังฝรั่งที่ฉันเคยดูไม่มีผิด

“กรี๊ด!! ไม่นะ!เฮีย ชาผิดไปแล้วจะไม่ทำอีกแล้ว ฮือ”

“ตอนทำล่ะไม่คิด” คำพูดและสีหน้าของเฮียเต้เปลี่ยนเป็นดุดันมองฉันด้วยสายตาตำหนิแทน ใครมันจะไปรู้ล่ะว่ากุญแจจะมาหายตอนนี้ ถ้ารู้ก็ไม่เล่นหรอก...จริงๆนะ

ฉันนั่งมองเฮียเต้ใช้เลื่อยที่มีสนิมเกาะกรังตัดกุญแจมือไปที่ละนิด เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มซึมออกมาบนใบหน้าหล่อเหลาจนเจ้าตัวต้องเอียงศีรษะไปเช็ดกับเสื้อยืดสีขาวสะอาดตาที่ตอนนี้เริ่มชื้นเหงื่อมองเห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เท่จังเลยถ้าได้กอดคืนนี้คงนอนฝันดี

“ยิ้มอะไร ยังไม่สำนึกผิดอีกเหรอ”

“สำนึกแล้วจ้า”

คนร่างสูงทำหน้าดุใส่ฉันแล้วใช้เลื่อยในมือ ค่อยๆไถไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งกุญแจมือฝั่งของเขาขาดเป็นสองท่อน เฮียเต้ยกยิ้มมุมปากก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้น ปัดมือของตัวเองที่เปื้อนเศษเหล็กแล้วหมุนตัวหันหลังให้ฉันไปทางประตู

“เฮียๆเดี๋ยวดิ แล้วของชาล่ะ”

“เรื่องของเธอ” ว่าแล้วเขาก็เดินผิวปากออกไปอย่างสบายใจโดยไม่สนใจฉันทีทำหน้ามุ่ยอยู่ด้านหลัง

"ไม่ได้นะเฮีย ช่วยชาก่อน!"

"..." เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ปล่อยให้ฉันยืนมองกุญแจมือที่ห้อยอยู่ตรงข้อมือของตัวเอง จะโทษใครได้ล่ะในเมื่อฉันทำตัวเองทั้งนั้น เลื่อยเองก็ได้ไม่เห็นต้องง้อเลย เฮียมันคนใจร้าย! ชาจะไม่รักเฮียแล้ว

ชั่วโมงต่อมา

หลังจากตัดกุญแจมือให้ตัวเองจนเหงื่อแตกเปียกโชกไปทั้งตัวฉันก็รีบกลับไปอาบน้ำ แล้วหยิบตัวอย่างข้อสอบ สอบเข้ามหาวิทยาลัยมาที่บ้านข้างๆ เจ้าของบ้านนั่งเล่นเกมอยู่ในห้องโดยไม่ปิดประตู

รอใบชามาหาหรือเปล่าน้า...