EPISODE 06 ไม่มีทางรัก

หลายชั่วโมงต่อมา

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว ฉันอาบน้ำและแต่งตัวเตรียมเข้านอนหวังว่าเฮียเต้จะกลับเข้ามาแต่ก็ไม่มีวี่แววเลย หรือเป็นเพราะฉันเข้ามาอยู่ในห้องของเขาทำให้ไม่อยากกลับมากันนะ เขาเกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอ

ครืด~ ครืด~

ฉันเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมากดรับสายของแม่เกือบลืมไปแล้วเพราะมัวแต่จัดระเบียบห้อง

"คะแม่"

(เป็นยังไงบ้างชา อยู่ได้ใช่ไหมลูก) เสียงของแม่ทำเอาฉันแทบน้ำตานอง ไม่บ่อยนักหรอกที่ต้องห่างกันแบบนี้ ยิ่งได้ยินคำถามจากน้ำเสียงที่คอยเป็นห่วงแบบนั้นแล้วยิ่งอยากร้องไห้

"อยู่ได้ค่ะ ชามีเฮียแล้วนี่" มีซะที่ไหนกันตอนนี้หนีไปเที่ยวทิ้งฉันอยู่ในห้องคนเดียวแล้ว

(งั้นแม่ก็สบายใจแล้วล่ะ ไว้อาทิตย์หน้าแม่จะไปหานะขอโทษที่ไม่ได้ไปส่งนะลูก)

"ไม่เป็นไรค่ะ แล้วพ่อล่ะคะ" ตั้งแต่วันนั้นพ่อก็พูดกับฉันน้อยลงเหมือนจะยังโกรธๆ อยู่ที่ฉันทำตัวเหลวไหล

อันที่จริงมันก็รู้สึกผิดกับความคิดตื้นๆ ของตัวเองอยู่หรอกแต่จะทำยังไงได้มันผ่านมาถึงจุดนี้แล้ว

(พ่ออยู่ข้างๆ นี่แหละจะ ลูกรีบพักผ่อนเถอะนะดึกแล้ว)

"ค่ะ พ่อแม่ฝันดีนะคะ"

(ฝันดีลูก พ่อแม่รักลูกนะ)

"หนูก็รักพ่อกับแม่ค่ะ"

พอวางสายจากแม่ฉันก็กดโทรออกหาเบอร์เฮียเต้ที่ตอนนี้ถูกบันทึกชื่อของเขาเอาไว้ว่า'คุณสามีที่รัก' โทรไปอยู่สองสามครั้งปลายสายก็ไม่มีทีท่าว่าจะรับสายเลย แล้วฉันก็ไม่มีเบอร์เพื่อนของเขาด้วยสิจะไปตามหาได้ที่ไหนกัน

พอรู้ตัวว่าเขาคงไม่มีทางรับสายจึงเปิดแอพพลิเคชั่นไลน์ ซึ่งมีข้อความของเราที่เคยคุยกันในอดีตแต่มันนานหลายเดือนแล้ว เพราะเค้าไม่ค่อยตอบข้อความของฉันเท่าไหร่ จึงไม่ได้ทักไปอีกแต่แอบไปหาเขาที่บ้านแทนเพราะยังไงเขาก็หนีฉันไม่พ้นอยู่แล้ว มันอาจจะดูน่ารำคาญสักหน่อย หรือมากเลยทีเดียวสำหรับเฮียแต่จะทำยังไงได้ล่ะในเมื่อฉันชอบเขานี่นา และหวังว่าสักวันเขาคงจะหันกลับมามองฉันบ้าง

Bai-cha : เฮียกลับมาเลยนะ อย่าทิ้งชาไว้คนเดียวสิ

ส่งข้อความนั้นไปแล้วฉันจึงวางโทรศัพท์มือถือของตัวเองทิ้งไว้บนเตียงเดินไปเปิดโทรทัศน์ ดูรายการทีวีเรื่อยเปื่อยเพื่อรอให้เฮียเต้กลับมา

อีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้วยังพอมีเวลาได้เที่ยวเล่นอีกสักหน่อย ส่วนพรุ่งนี้มีนัดเข้าไปคณะตอนบ่ายเพราะรุ่นพี่จะชี้แจงเรื่องรับน้องและแนะนำเรื่องการลงทะเบียนเรียน วันนี้ฉันจึงนอนดึกได้ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง ฉันจะรอจนเฮียเต้กลับมา...

แกร๊ก!

"อื้อ~"

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ฉันเผลอหลับบนโซฟาหน้าโทรทัศน์จอยักษ์จนกระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้น

"..." สีหน้าของเฮียดูเรียบนิ่งไม่แสดงอาการเมามายเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังเมินฉันอีกด้วยการเดินผ่านไปเหมือนฉันไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้

"เฮียไปไหนมา โทรไปก็ไม่รับ"

"ยุ่ง"