EPISODE 07 หน้ากาก

หลายวันต่อมา

ในที่สุดก็ถึงวันเปิดเรียนวันแรก ฉันขอร้องอ้อนวอนสุดชีวิตเพื่อให้เฮียฮ่องเต้มาส่งที่คณะเพราะไม่อย่างนั้นคงได้เดินให้เหนื่อยเพราะฉันไม่มีรถขับพ่อกับแม่ฝากฝังชีวิตฉันไว้กับเฮียเลยนะ คอนโดนี้ก็ไม่ได้อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยเลยสักนิดเดียว

"ตอนเย็นเฮียว่างมารับไหม"

ฉันหยิบกระเป๋าขึ้นมาแนบอกแล้วถามคนขับแต่กลับไม่ได้ยินเสียงตอบรับจึงต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง

สายตาของเฮียกำลังมองออกไปยังกระจกหน้ารถที่มีผู้หญิงคนหนึ่งแต่งชุดนักศึกษาแบบเดียวกันกับฉันยืนอยู่กับเพื่อนของเธอ แววตาที่เขามองนั้นทำให้หัวใจของฉันมันบีบตัวแน่นจนจุกแปลกๆ

"เฮีย!"

"หะ...หา! อะไรจะเสียงดังทำไมวะ!" พอโดนเรียกจนตกใจเขาก็ทำท่าทางหงุดหงิดใส่ฉัน แบบนี้บ่งบอกถึงความผิดปกติอย่างแน่นอน ต้องไปสืบสักหน่อยแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกับเฮีย

"ก็ชาถามแล้วเฮียไม่ตอบอะ"

"มีอะไร" น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลงสายตายังคงมองไปตรงที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นระยะ ฉันจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ก่อนแล้วกันเดี๋ยวไก่ตื่น

"เย็นนี้มารับชาด้วยนะ เลิกห้าโมงเพราะรุ่นพี่นัดรวมรับน้องต่อ"

"หัดหาเพื่อนคบแล้วไปกับเพื่อน เฮียไม่ใช่เบ๊ที่จะมารับใช้เธอได้ทุกเวลา"

"ก็ถ้าเฮียว่างตอนไหนชาก็จะรอมารับก็ได้ ไม่ได้คิดว่าเป็นคนใช้สักหน่อย เราแต่งงานกันแล้วแค่นี้มันยากเย็นนักหรือไง" ทำหน้าที่สามีที่ดีหน่อยก็ไม่ได้

"เรื่องของเธอเถอะ ทีอย่างอื่นล่ะเก่งนัก ลงไปได้แล้วรีบไปเรียน!"

เอะอะก็ขึ้นเสียงใส่ตลอด อย่าให้ถึงที่ฉันต้องขึ้นเสียงบ้างแล้วกันจะเอาให้หัวหด

ฉันลงมาจากรถก็เดินเข้าไปในอาคารเพื่อต่อแถวหน้าลิฟต์รอขึ้นไปยังชั้นเจ็ดของอาคารนี้ซึ่งเป็นตึกที่สูงที่สุดของคณะบริหาร นักศึกษาส่วนใหญ่จะมาเรียนที่นี่เพราะเป็นอาคารเรียนรวมวิชาพื้นฐานของคณะ ส่วนอาคารของแต่ละสาขาก็จะกระจายอยู่รอบๆ

"ชะนี!!" เสียงของชายใจหญิงคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่เดินอ้อนแอ้นเข้ามาใกล้

"ยัยปาล์มมี่ เบาๆหน่อยสิเขามองกันหมดแล้ว" ใครบอกว่าฉันไม่มีเพื่อนกันล่ะ นี่แหละเพื่อนคนแรกของฉันในมหาวิทยาลัย เรารู้จักกันตั้งแต่ตอนมาลงทะเบียนและไม่รู้อะไรชักพาให้เราทั้งคู่มาถูกตาต้องใจกันแบบนี้

"ขอโทษค่ะ ปาล์มมี่ดีใจที่เจอเพื่อนหน้าลิฟต์พอดีไม่อยากจะเชื่อว่าจะเจอ" น้ำเสียงและกิริยาเปลี่ยนไปทันทีเมื่อสายตาของปาล์มมี่เหลือบไปเจอรุ่นพี่คนหนึ่งที่หน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรยืนอยู่ข้างฉันพอดี

ก็พอๆกับเฮียแหละ แต่สำหรับฉันแล้วเฮียหล่อที่สุดในจักรวาล

รุ่นพี่ยกยิ้มขึ้นเพียงนิดก่อนจะหันกลับไปด้านหน้า มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงอีกข้างถือหนังสือเพียงหนึ่งเล่ม ใบหน้าของเขาหล่อกระชากใจใครหลายคนได้เลยโดยเฉพาะเพื่อนฉันที่มันยืนขั้นกลางอยู่ตรงนี้

"แกมาเรียนยังไงปาล์มมี่ เลิกเรียนขอกลับด้วยคนสิ"

"ฉันก็เดินมาสิยะพักอยู่หอนักศึกษาชายตึกสิบนี่เองแกจะไปกับฉันไหมล่ะ" ให้ตายเถอะฉันคิดว่ามันอยู่หอนอกซะอีก คิดว่าจะขอติดรถไปด้วยสักหน่อย

"คิดยังไงอยู่หอใน"

"เหตุผลเพียงอย่างเดียวของฉันคือผู้ชายค่ะชะนี ลาภปากฉันเลยนะเดินไปทางไหนก็มีแต่ข้าวหลามหนองมน แกรู้ไหมว่าหอพักชายคือสวรรค์ของกระเทย" ยังปาล์มมีหัวเราะชอบใจจนลืมไปว่าตอนนี้เราอยู่ในลิฟต์แล้ว ไม่พอรุ่นพี่หน้าตาดีคนเมื่อกี้นี้ก็ยืนอยู่กับเราด้วย

แถมตอนนี้เขายังแอบมีรอยยิ้มเพราะคงได้ยินสิ่งที่เราพูดคุยกันอยู่

"งั้นแกมีรถใช้หรือเปล่า" ฉันเปลี่ยนเรื่องเลยดีกว่า ปาล์มมีกำลังทำเราดูแย่ในสายตาคนอื่น นี่มันเพิ่งเป็นการเรียนวันแรกในรั้วมหาวิทยาลัยเลยนะ