EPISODE 13 ไม่ได้รัก

"โอ๊ะๆ นังนั่นมันรู้จักพี่แกด้วยเหรอ" คำพูดของปาล์มมี่ทำฉันต้องรีบหันไปมองและเป็นอย่างที่คิดไว้ คนที่เข้าไปคุยกับเฮียคือยัยเพลง

"..." ฉันไม่ได้ตอบคำถามเพื่อนแค่ยืนมองเฮียที่คุยอยู่กับแม่นั่น เขาหันมามองฉันแวบหนึ่งแล้วก็หันกลับไปคุยกับเพลงต่อถึงเฮียจะทำหน้ากระอักกระอ่วนใจแต่ก็เหมือนคนที่เคยคุยและรู้จักกันในระดับหนึ่งอยู่ดี

"ดูสายตายัยนั่นที่มองพี่แกสิ แล้วยิ้มแบบนั้นคือคิดว่าตัวเองเป็นนางเองละครเวทีเหรอ"

"ฉันไปสั่งน้ำนะ"

พอเดินไปถึงหน้าเคาน์เตอร์ฉันก็ยืนแทรกกลางระหว่างสองคนนั้นแบบรู้ตัวว่าเสียมารยาทแต่คนมันไม่ชอบใจใครจะทำไม

"พี่คะ เอาชามะนาวแก้วนึง"

"ขอโทษนะใบชา เราคุยกับพี่เขาอยู่" ยัยเพลงหันมาพูดกับฉัน ถ้าให้เดาก็คงไม่รู้ว่าเราทั้งคู่อยู่ในสถานะไหนแล้วเฮียก็คงไม่อยากให้ฉันพูด

"เรามาสั่งน้ำ ทำไมไม่ไปคุยที่อื่น" ฉันตอบเสียงเรียบแล้วหันไปมองยับนั่นที่ยืนยิ้มอยู่

"พี่ฮ่องเต้ งั้นเราไปนั่งตรงนั้นด้วยกันไหมโต๊ะนั้นว่างพอดี" ยัยเพลงหันไปบอกเฮียแล้วยิ้มให้

ฉันหันไปมองเฮียบ้าง เขาไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา เฮียมองตอบแล้วก็เลื่อนสายตาไปมองยัยเพลง "พี่รีบไปเรียนครับ"

โอโฮ ร้อยวันพันปีไม่เคยได้ยินเฮียพูดแบบนี้กับฉันสักครั้งแต่กับยัยเพลงสุภาพออนโยนเหลือเกิน

บอกตามตรงมันโคตรเจ็บเลยถึงแม้ว่าเฮียจะปฏิเสธมันก็เถอะแต่แค่นี้ก็เหมือนฉันมีค่าน้อยกว่ายัยนั่นแล้ว ที่เฮียปฏิเสธไปคงไม่ใช่เพราะฉันหรอกแต่เพราะรีบไปเรียนอย่างที่บอกจริงๆ

"งั้นถ้าว่างตอบแชทเพลงบ้างนะคะ"

"..." เฮียไม่ได้ตอบ เขายิ้มนิดๆ แล้วรับกาแฟจากพนักงานก่อนจะมองฉันที่ยืนมองพนักงานอยู่ ถึงจะยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้แต่ก็เหมือนไม่มีตัวตน "เธอจะเอาร่มไว้ใช้ไหม"

"..." ฉันหันไปมองร่มในมือของเขาแล้วรับมันมาถือไว้ "ขอบคุณนะ"

"ฉันเคยได้ยินพี่ฮ่องเต้เล่าให้ฟังว่ามีน้องข้างบ้านสอบคณะเดียวกับฉัน เป็นเธอหรอกเหรอ" ทันทีที่เฮียเดินออกไปยัยเพลงก็เริ่มหันมาสนใจฉันต่อ

จากที่เรียนด้วยกันมาเกือบเดือนและได้เห็นกิริยาท่าทาง คำพูดคำจาของผู้หญิงคนนี้ มองภายนอกแบบผิวเผินก็ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไร แต่ความรู้สึกลึกๆฉันกลับมองว่ามันมีความร้ายกาจซ่อนอยู่ในรอยยิ้มและสายตาที่ส่งมาให้

แบบที่เพื่อนสองคนของฉันเคยพูดว่าผู้หญิงคนนี้ต่อหน้าและลับหลังเราเป็นคนละคนกัน ก็ไม่ต่างอะไรกับการใส่หน้ากากเจ้าหญิงเข้าหาเราแต่เบื้องหลังน่ากากนั่นฉันคงตัดสินไม่ได้ว่าเป็นคนดีหรือคนเลว จนกว่าวันหนึ่งเธอจะเผยท่าแท้ออกมาวันนั้นคงได้รู้

เพราะฉะนั้น ฉันก็จะทำแบบที่เธอทำบ้างเธอเองก็จะไม่รู้เหมือนกันว่าฉันคิดอะไรอยู่

"ใช่ ฉันเอง" พอเอื้อมมือไปรับแก้วจากพนักงานก็จ่ายเงินพร้อมกับหันมายิ้มให้ยัยเพลง "แล้วตอนนี้เขาไม่บอกเหรอว่าเราไม่ได้อยู่ข้างบ้านกันแล้ว"

"ไม่นะ เดี๋ยวนี้เขาไม่ค่อยพูดถึงเธอเลย"

"ออ" เจ็บโว้ย แต่ฉันต้องไม่แสดงออกให้ยัยนี่เห็นว่าแพ้เด็ดขาด เร็วเท่าความคิดฉันก็ส่งยิ้มให้ยัยเพลงอีกครั้ง "คงเพราะบางเรื่องมันเล่าให้คนนอกฟังไม่ได้ล่ะมั้ง เฮียเลยไม่พูดถึง"

"ไม่พูดถึงหรือไม่อยากพูดถึง"

"ไม่รู้สินะ ฉันไม่ใช่เฮียเต้" พูดจบฉันก็เดินออกมาจากตรงนั้นทันที

ตอนนี้ฉันกับยัยนั่นคงเปิดตัวเป็นศัตรูกันไปแล้วเรียบร้อย ถึงฉันจะไม่เปิดเผยว่ามีสถานะไหนกับเฮียแต่ผู้หญิงด้วยกันก็คงดูออก

หลังจากเลิกเรียนฉันก็มีนัดกับรุ่นพี่ไปซื้อหนังสือด้วยกันต่อ ยังโดนเพื่อนสองคนนั้นแซวไม่เลิกเรื่องฉันกับพี่นอร์ธเพราะคิดว่าเราแอบคุยกันอยู่

"มันมีหลายเล่ม เราไม่ต้องแย่งกันแล้วนะ" ฉันพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มรีบเลื่อนมือไปหยิบหนังสือบนชั้นวางมาถือไว้เพื่อเอาไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์

"..." รุ่นพี่ยิ้มแล้วเดินตามมา แต่ฉันเพิ่งเห็นว่าเขาเดินมาตัวเปล่าไม่หยิบหนังสือมาเลยสักเล่ม

"แล้วรุ่นพี่ไม่ซื้อเหรอ"