บทที่ 2 สมรสพระราชทาน (1)

ณ จวนสกุลสวี เมืองต้าเหลียง แคว้นฮั่น

วันนี้คนสกุลสวียุ่งวุ่นวายเป็นการใหญ่ เมื่อจู่ๆไต้กงกงก็ถือพระราชโองการเข้ามาที่จวนสกุลสวี ทุกคนต่างรู้ดีว่ากำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างกับคนสกุลสวีเป็นแน่ และคนที่ดูจะกังวลเป็นพิเศษก็ไม่พ้นเป็นสวีฮูหยิน

"ให้ข้าไปตามฝานฝานดีหรือไม่เจ้าคะท่านพี่" นางหันไปกระซิบถามสามีที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ใบหน้าคมของเขาเรียบเฉย ไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใด

"ไม่ต้อง" เขากล่าวเสียงเรียบ เกิดเป็นคนต้องรู้หน้าที่ หากนางจะปล่อยให้ทุกคนรอคอยอยู่เช่นนี้ก็แล้วแต่นางเถิด

หลี่อ้ายซีลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางปรายตามองค้อนประมุขของจวนไปหนหนึ่ง ลางทีก็แอบเบื่อหน่ายกับนิสัยเข้มงวดของเขายิ่งนัก

"หมิงหมิงยืนดีๆสิ!" นางหันมาส่งเสียงดุให้กับคนที่ยืนอยู่ข้างๆที่กำลังขยับตัวยุกยิกไปมา ทางด้านสวีชางหมิงได้ยินเสียงดุของคนเป็นแม่พลันสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยืดอกขึ้น ยืนอย่างสงบเสงี่ยมต่อไป

"ต้องให้แม่บอกสอนกี่ครั้ง แม่เหนื่อยกับเจ้ามากแล้วนะ" หลี่อ้ายซีตำหนิบุตรชายเสียงแข็ง ส่ายหน้าไปมาอย่างระอา บุตรชายคนนี้ดื้อด้านยิ่งนัก

"ท่านแม่ พี่สาวมาแล้วขอรับ" สวีชางหมิงรีบขัดขึ้น ก่อนที่จะโดนมารดาบ่นหูชาพลางพยักเพยิดไปทางหน้าประตูเผยให้เห็นร่างบอบบางของใครบางคนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

สวีอี้ฝานในชุดสีม่วงอ่อนยาวกรอมเท้าเหมาะกับสวมใส่ในฤดูวสันต์ ดวงหน้างามถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมบางเบาเผยให้เห็นผิวเนียนใสเด่นชัด ผมยาวสลวยถูกปล่อยยาว รวบเป็นมวยครึ่งศีรษะและปักด้วยปิ่นหยกระย้าแลดูงดงามหาใดเปรียบ

"อะแฮ่ม มากันครบแล้วใช่หรือไม่ เช่นนั้นข้าจะถ่ายทอดพระราชโองการให้ฟัง" ไต้กงกงยกมือขึ้นปิดปากกระแอมเบาๆหนึ่งหน จากนั้นจึงหยิบพระราชสาส์นที่ถูกม้วนเก็บอย่างดีมาคลี่ออก กวาดสายตามองไปยังตัวอักษรที่ถูกขีดเขียนลงบนแผ่นกระดาษ