บทที่ 3 นางรองช่วยนางเอก (1)

รถม้าคันใหญ่แล่นเข้ามาจอดอยู่ที่ตลาดติดกับทะเลสาบหานฟง แสงอาทิตย์ทอประกายลงมากระทบผิวน้ำ ส่องแสงประกายวิบวับราวกับอัญมณีล้ำค่า บรรยากาศร่มรื่นเย็นสบายจากสายลมแห่งวสันตฤดู

มู่ฝานในร่างของสวีอี้ฝานก้าวลงมาจากรถม้า ดวงตากวางกวาดมองไปรอบๆอย่างมีความสุข แม้นางจะเป็นคนแคว้นฮั่น แต่ไม่เคยได้มาแวะเวียนเดินเล่นซื้อของเช่นนี้มาก่อน นางเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ถูกเฉียวกุ้ยเฟยพระมารดาของหวางจื่อชางอ๋องทรงเก็บมาเลี้ยงด้วยความเวทนา ทว่าแม้จะเป็นสตรีตัวเล็กบอบบางแต่เรื่องการต่อสู้ไม่แพ้บุรุษใด เมื่อโตขึ้นจึงถูกพาเข้าไปประจำที่หน่วยองครักษ์อวี่หลิน ฉายาหน่วยม้าบิน หน่วยราชองครักษ์ที่ถวายการอารักขาใกล้ชิดของเชื้อพระวงศ์ มู่ฝานฝึกปรือวิชาฝีมือจนผ่านการคัดเลือกได้รับตำแหน่งองครักษ์เงาประจำตัวของหวางจื่อชางอ๋อง นางอยู่รับใช้ข้างกายเขามาหลายปี ไม่เคยทำหน้าที่ขาดตกบกพร่องจนกระทั่งวาระสุดท้ายมาถึง

"คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ" เสียงของหลิงหลิงบ่าวรับใช้คนสนิทข้างกายของสวีอี้ฝานดังขึ้นทำให้เจ้าตัวหลุดจากภวังค์ความคิด

"มีอะไรหรือ" สวีอี้ฝานผินหน้ากลับมามองไปยังบ่าวรับใช้ข้างกายด้วยความงุนงง

"คุณหนูคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ เหตุใดถึงได้ดูเหม่อลอยเช่นนั้นล่ะเจ้าคะ" หลิงหลิงถามด้วยความสงสัย นางเห็นเจ้านายยิ้มแย้มสลับกับทำหน้าเศร้าอยู่นานสองนานแล้ว

"เปล่าหรอก รีบไปกันเถอะ ข้าคันไม้คันมืออยากใช้เงินไปหมดแล้ว" หญิงสาวยกมือทั้งสองข้างถูกันไปมา ดวงตาจดจ้องไปยังร้านรวงต่างๆอย่างหมายมาด ในเมื่อมีโอกาสได้ใช้ชีวิตอยู่ในร่างคุณหนูใหญ่แห่งสกุลสวีผู้ร่ำรวยทั้งที นางจะใช้เงินราวกับว่ามันเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่าเลย คอยดูสิ!

หญิงสาวเดินเข้าร้านโน้นเดินออกร้านนี้จนพอใจ หลิงหลิงที่ถือของเต็มไม้เต็มมือถึงกับหอบแฮ่กมองเจ้านายที่ยังคงเลือกซื้อของอย่างสบายอารมณ์ด้วยความประหลาดใจ ไม่รู้ว่าคุณหนูสวีอี้ฝานกลายเป็นคนใช้เงินฟุ่มเฟือยเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"หลิงหลิง เจ้าเอาของไปเก็บที่รถม้าก่อนเถิด" โบกมือไล่สาวใช้ เมื่อเห็นว่ายามนี้ข้าวของเต็มไม้เต็มมือของหลิงหลิงจนแทบไม่มีมือจับอีกต่อไปแล้ว

"เจ้าค่ะ คุณหนูรอบ่าวอยู่ตรงนี้ก่อนนะเจ้าคะ" หลิงหลิงเอ่ยจบก็รีบวิ่งจากไปด้วยความรวดเร็ว

สวีอี้ฝานหมุนกายหันหลังกวาดตามองไปรอบๆเพื่อหาจุดหมายในการใช้เงินร้านต่อไป แต่แล้วคิ้วเรียวก็ต้องขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นกลุ่มคนกำลังยืนมุงอะไรบางอย่าง สัญชาตญาณบอกว่ามีเหตุการณ์ที่ไม่ปกติเกิดขึ้น ความอยากรู้อยากเห็นทำให้หลงลืมวาจาของหลิงหลิงไปชั่วขณะ ขาเรียวก้าวเดินตรงไปยังเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว