บทที่ 2 สมรสพระราชทาน (2)

"ท่านแม่ ข้าเพียงแค่ต้องแต่งงาน ข้ายังมีชีวิตอยู่ หาได้ไปสู้รบกับใครเสียหน่อยเจ้าค่ะ" สวีอี้ฝานไม่ได้รู้สึกกังวลต่อพระราชโองการของฮ่องเต้เลยแม้แต่น้อย

เพราะแม้ว่าร่างนี้จะเป็นของสวีอี้ฝานก็จริง แต่ดวงวิญญาณกลับเป็นของมู่ฝานซึ่งท่านเทพได้พานางมาอยู่ในร่างนี้ หลังจากที่สวีอี้ฝานตัวจริงป่วยตายเพราะไข้ป่า ยามนี้นางมาอยู่ในร่างนี้ได้ราวเจ็ดวันแล้ว พบว่าการเป็นสวีอี้ฝานนั้นสุขสบายยิ่งนัก บิดาของนางเป็นถึงขุนนางขั้นสอง แม้จะเป็นคนเข้มงวดแต่ก็รักนางไม่น้อย ส่วนท่านแม่หลี่อ้ายซีก็รักและเอ็นดูนางอยู่มากทีเดียว ไม่นับรวมกับสวีชางหมิงน้องชายตัวแสบที่ถึงแม้จะชอบกวนโมโหอยู่บ่อยๆ แต่ก็สัมผัสได้ว่าเขาเป็นห่วงนางมากจริงๆ

นับว่าครอบครัวสกุลสวีเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมากทีเดียว ซ้ำพอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ นางยังถือโอกาสได้ใช้ชีวิตหรูหราอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ถึงแม้จะนอนตีพุงขลุกตัวอยู่บนที่นอนทั้งวันก็ไม่มีผู้ใดกล้าตำหนิ

"แม่รู้ว่าลูกเพียงแค่ต้องแต่งงาน อันที่จริงแม่ควรจะดีใจเสียด้วยซ้ำที่ลูกแม่กำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝา แต่แม่ทำใจไม่ได้จริงๆที่ลูกต้องแต่งงานกับท่านแม่ทัพเปา" หลี่อ้ายซีกล่าวเสียงสะอื้น ก่อนจะหันไปหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตา

"แต่ข้าก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ๆฮ่องเต้ทรงออกพระราชโองการสมรสมาอย่างรวดเร็วเช่นนี้" สวีชางหมิงกล่าวพึมพำ

สวีหยางโปจึงถอนลมหายใจออกมาเบาๆพลางเอ่ยว่า

"อันที่จริงฝ่าบาททรงกังวลเรื่องท่านแม่ทัพเปามานานแล้ว เหตุเพราะเขายังไม่มีคู่ครองตกลงปลงใจกับหญิงใด ฝ่าบาทคงเกรงว่าท่านแม่ทัพจะไม่มีคนดูแลจึงจัดการมอบสมรสพระราชทานให้ด้วยพระองค์เอง"

"แต่ข้าได้ยินมาว่าฮูหยินผู้เฒ่าของจวนสกุลสกุลเปาเป็นคนเข้มงวดมากมิใช่หรือ นางจะไม่รังแกฝานฝานของเราหรือเจ้าคะ"

"ท่านแม่ทัพหาใช่คนที่จะยอมให้ผู้ใดมารังแกฝานฝานได้เช่นนั้นหรอก เจ้าอย่าได้กังวลไปนักเลย" สวีหยางโปกล่าวอย่างปลงตก ในเมื่อฮ่องเต้ทรงออกพระราชโองการมาแล้ว ใครเล่าจะขัดได้

สวีอี้ฝานมองสีหน้าเป็นกังวลของครอบครัวสลับไปมาพลางลอบยิ้มออกมาเล็กน้อย นางไม่ทุกข์ใจหรอก เพราะรู้ดีว่าอย่างไรเสียสักวันหนึ่งนางกับเขาก็ต้องหย่ากันอยู่แล้ว

"ท่านแม่เจ้าขา พระราชโองการสมรสของฝ่าบาททำให้ข้าช้ำใจยิ่งนัก ข้าขอสักสองร้อยตำลึงทองได้หรือไม่ อยากออกไปซื้อของเผื่อจะลืมเรื่องช้ำใจได้บ้าง" นางกล่าวอย่างน่าสงสาร มือบางรวบเอวบางของมารดาพลางซบหน้าลงบนอกนุ่มนิ่มอย่างออดอ้อน