บทที่ 5 หญิงงามไร้ประโยชน์ (2)

เมื่อตะวันลาลับขอบฟ้า ความมืดเข้ามาเยือน เป็นเวลาที่เปาอี้ส่วงเดินกลับมาที่ห้องหอ ก่อนจากมาเขาได้กำชับเสียงหนักแน่น ไม่ให้มีการก่อกวนห้องหอ เขาไม่ชอบเสียเวลากับเรื่องไร้สาระพรรค์นั้น กว่าจะผ่านพ้นพิธีการต่างๆมาได้ก็เหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว

แอ๊ด!

เสียงบานประตูถูกผลักให้เปิดออก ขายาวก้าวเดินเข้าไปข้างใน ภายในห้องเต็มไปด้วยความเงียบสงัด แสงจากตะเกียงที่ส่องให้ความสว่างไสวทำให้มองเห็นร่างบางที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงกว้าง

ลมหายใจของนางผ่อนเข้าออกบ่งบอกว่ากำลังหลับสนิท เปาอี้ส่วงคิดว่าวันนี้เจ้าสาวของเขาคงจะเหน็ดเหนื่อยมิใช่น้อย ชายหนุ่มสาวเท้าเดินมาหยุดอยู่ที่ปลายเตียง ชะโงกหน้าไปมองคนที่นอนหลับอย่างสบายอารมณ์อย่างพินิจพิเคราะห์ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มองนางในระยะประชิดเต็มสองตา ทำให้เขาได้รู้ว่าเจ้าสาวของเขางดงามสมคำร่ำลือจริงๆ

ทว่า งดงามแล้วอย่างไรเล่า... กิตติศัพท์ของสวีอี้ฝาน ใครๆต่างก็รู้ดีว่านางมีดีแค่เป็นสตรีหน้าตางดงาม เกิดในชาติตระกูลสูงส่งก็เท่านั้น

"หญิงงามไร้ประโยชน์" กล่าวอย่างเย้ยหยัน หารู้ไม่ว่าวาจาของตนนั้นทำให้ใครบางคนที่นอนหลับอยู่ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกรุ่นโกรธ

ไร้ประโยชน์งั้นหรือ ได้! หากเขาคิดว่านางเป็นคนเช่นนั้น นางก็จะเป็นให้จริงๆ

"ฮ้าวววว" หญิงสาวหยัดกายลุกขึ้น แสร้งยกมือขึ้นปิดปากหาวเสียงดัง เปาอี้ส่วงจึงรีบผละจากคนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว เขาแกล้งยืนนิ่ง ดวงตาทอดมองไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย

"อ้าว สามี อุ๊ย ท่านพี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเจ้าคะ" หญิงสาวแสร้งทำท่าตกใจ พลางเบะปากใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะดึงผ้าคลุมหน้าให้ปิดลงเช่นเดิม

เปาอี้ส่วงไม่ตอบคำถาม แต่กลับย่างเท้าเดินเข้ามาใกล้ มือหนาจับชายผ้าคลุมหน้าพร้อมตวัดเปิดออกอย่างแม่นยำ ทว่าสายตาของเขาไม่ได้จับจ้องมองนางแต่อย่างใด ก่อนจะหมุนกายหันหลัง ยื่นมือไปข้างหน้าทำท่าควานหาโต๊ะกลมที่วางสุรามงคลเอาไว้

"รีบดื่มสุรามงคลกันเถิด จะได้ทำให้พิธีเข้าหอไร้สาระนี่จบสิ้นไปเสียที"

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง ทว่าคำพูดของเขานั้นทำให้คนที่ได้ยินถึงกับทำตาโต ดวงหน้างามซีดเผือดลงไปทันที ท่านแม่ทัพเปาหมายความว่าจะร่วมเตียงกับนางในค่ำคืนนี้เลยหรือ

บ้าไปแล้ว! นางยังไม่พร้อมเสียหน่อย...

สวีอี้ฝานคิดในใจ นิ่งไปชั่วครู่พยายามขบคิดหาหนทางรอด

"เงียบไปไย ไม่พอใจงั้นหรือ" ชายหนุ่มแอบชำเลืองมาไปยังนาง เห็นใบหน้างามซีดเผือดเขาจึงลอบยิ้มด้วยความพึงพอใจ