บทที่ 6 คารวะฮูหยินผู้เฒ่า (1)

เมื่อคืนสวีอี้ฝานนอนหลับสนิทตลอดคืนคงเป็นเพราะความเหน็ดเหนื่อยจากการถูกเคี่ยวกรำที่งานแต่งงานเมื่อวาน อีกทั้งยังรู้สึกวางใจที่เห็นเปาอี้ส่วงโดนฤทธิ์ยานอนหลับของนางจึงมั่นใจว่าเขาคงไม่ตื่นขึ้นมาทำมิดีมิร้ายนางได้แน่

"ฮูหยินเจ้าขา ตื่นเถิดเจ้าค่ะ" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นเบาๆที่ข้างหู ปลุกให้คนที่นอนหลับใหลค่อยๆรู้สึกตัวตื่น

"หลิงหลิง เหตุใดถึงมาปลุกข้าแต่เช้าเช่นนี้เล่า ข้าขอนอนต่ออีกหน่อยเถิดนะ" กล่าวด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ดวงตากวางยังคงปิดสนิทเช่นเดิม หญิงสาวพลิกกายหันหลังให้หลิงหลิงด้วยความรำคาญ ไม่ว่านางจะตื่นเวลาไหน ท่านพ่อกับท่านแม่ก็ไม่ตำหนินางหรอก

"นอนต่อไม่ได้นะเจ้าคะฮูหยิน วันนี้ต้องไปเคารพฮูหยินผู้เฒ่าท่านย่าของท่านแม่ทัพเปาอี้ส่วงนะเจ้าคะ" หลิงหลิงที่ติดตามมารับใช้สวีอี้ฝานที่จวนสกุลเปากล่าวเตือนสติ ซึ่งมันก็ได้ผลเพราะทำให้คนที่นอนอยู่ถึงกับผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ตระหนักได้ว่ายามนี้นางไม่ได้อยู่ที่จวนสกุลสวีอีกต่อไปแล้ว

"แย่แล้ว! หลิงหลิงไยเจ้าไม่ปลุกข้าให้เร็วกว่านี้เล่า"

"หามิได้เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพสั่งว่าห้ามรบกวนเวลานอนของฮูหยิน" หลิงหลิงก้มหน้าลงต่ำเอ่ยเสียงเบา หน้าเสียเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามแกมตำหนิของเจ้านาย

สวีอี้ฝานอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบของหลิงหลิง ความทรงจำของเมื่อคืนหวนกลับคืนมา นางวางยานอนหลับเขา แต่เขากลับตื่นนอนก่อนนางเสียอย่างนั้น

"เอาเถิดๆ ตอนนี้ท่านแม่ทัพอยู่ไหนเสียเล่า"

"ท่านแม่ทัพรออยู่หน้าห้องเจ้าค่ะ"

ดวงตาคู่งามเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รีบตวัดผ้าห่มออกอย่างรวดเร็ว ขาเรียวก้าวยาวๆเข้าไปในห้องอาบน้ำ จนกระทั่งหลิงหลิงช่วยปรนนิบัตินางแต่งตัวเสร็จถึงเดินออกมา