บทที่ 7 ร้ายกับคนที่สมควรร้าย (1)

ระหว่างทางเดินกลับเรือนใหญ่ จู่ๆ สายฝนก็กระหน่ำโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า หากยังดีที่เรือนเล็กกับเรือนใหญ่มีระเบียงที่ทอดยาวเชื่อมเรือนทั้งสองหลังเอาไว้ด้วยกันทำให้เปาอี้ส่วงและสวีอี้ฝานไม่ต้องลุยฝนกลับเรือน

"ท่านพี่" ชายเสื้อของคนตัวโตถูกดึงกระตุกเบาๆ จากคนที่เดินตามหลัง เปาอี้ส่วงจึงหยุดเดินหันกลับมาหาคนที่เป็นต้นเหตุ

"ท่านย่าเป็นคนเข้มงวด หากยังไม่ชินจะรู้สึกว่าเป็นคนดุ เจ้าอย่าได้ถือสานางเลย" เปาอี้ส่วงคิดว่าสวีอี้ฝานเป็นกังวลเกี่ยวกับฮูหยินผู้เฒ่า เขาจึงอธิบายให้นางเข้าใจ

"เรื่องนั้นข้าไม่สนใจหรอกเจ้าค่ะ อย่างไรเสียก็แยกเรือนกันอยู่ๆ แล้ว" หญิงสาวโบกไม้โบกมือไปมา ไม่ได้มีท่าทีทุกข์อันใดแม้แต่น้อย

"แล้วเจ้ามีปัญหาอะไรกัน" ชายหนุ่มถามด้วยความไม่เข้าใจ พลันสีหน้าของนางก็ค่อยๆ เจื่อนลง

"ท่านพี่บอกว่าคืนนี้จะอุ่นเตียงกับข้านั้นเป็นเรื่องจริงหรือเจ้าคะ"

คิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นางไม่ได้เป็นกังวลเรื่องฮูหยินผู้เฒ่า แต่กลับเป็นกังวลเรื่องอุ่นเตียงกับเขางั้นหรือ

"ไยถึงถามเช่นนั้น" เปาอี้ส่วงยกมือขึ้นกอดอก ถามเสียงเข้ม

"ก็ถ้าหากท่านพี่จะร่วมรักกับข้าวันไหน ท่านพี่ก็ต้องบอกข้าล่วงหน้าสิเจ้าคะ ข้าจะได้เตรียมตัวไว้"

'นางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์!เจ้าจะหาทางหลบเลี่ยงข้าล่ะสิไม่ว่า' ชายหนุ่มคิดในใจ เขายังจำเหตุการณ์เมื่อคืนที่นางวางยานอนหลับเขาได้ และหากวันนี้นางทำอีก เขาจะจัดการวางแผนตลบหลังนางเสีย!

"หากวันไหนข้าคิดอยากจะร่วมรักกับเจ้า ข้าต้องบอกเจ้าล่วงหน้าด้วยหรือ" เขาถามเสียงสูง พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ การร่วมรักกับเขามันน่ากลัวถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

"ใช่สิเจ้าคะ" สวีอี้ฝานผงกศีรษะรับหงึกๆ

"พอเถิด ข้าไม่อยากพูดเรื่องนี้กับเจ้าแล้ว" ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยความรำคาญ ขายาวก้าวดุ่มๆ เดินจากไป ยิ่งคุยกับนางเขาก็ยิ่งปวดหัว แต่สวีอี้ฝานไม่ยอมแพ้ นางรีบสาวเท้าวิ่งตามไปทันที

"อีกเรื่องเจ้าค่ะ"