บทที่ 6 คารวะฮูหยินผู้เฒ่า (2)

จวนสกุลเปาใหญ่โตโออ่าไม่น้อย ภายในพื้นที่แบ่งเป็นเรือนเล็กกับเรือนใหญ่ หอนอนของฮูหยินผู้เฒ่าจะอยู่ที่เรือนเล็กทางด้านทิศตะวันออกติดกับสระบัว หลังจากที่เปาอี้เหวยบุตรชายของนางซึ่งเป็นบิดาของเปาอี้ส่วงจากไป นางจึงได้ขอย้ายออกมาอยู่ที่เรือนเล็ก

ยามนี้เปาอี้ส่วงและสวีอี้ฝานนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นภายในเรือนเล็ก ชายหนุ่มนั่งนิ่งไม่ไหวติงทว่าสายตากลับแอบเหลือบมองคนข้างกายที่กำลังส่งสายตามองไปรอบๆอย่างสำรวจ ยามที่นางหันกลับมาทางเขา เปาอี้ส่วงก็รีบเบนหน้าหนีนางไป เพราะเกรงว่าสวีอี้ฝานจะจับได้ว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้ตาบอด

ทางด้านสวีอี้ฝานหาได้สนใจคนตัวโต นางเอาแต่ครุ่นคิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าคงจะเป็นคนเจ้าระเบียบและหัวสูงมิใช่น้อย ดูจากสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆที่วางอยู่ล้วนปราณีตและมีราคาแพง บริเวณโดยรอบสะอาดสะอ้านแม้กระทั่งเก้าอี้ไม้ที่ถูกขัดจนขึ้นเงาวับ

"เชิญท่านแม่ทัพกับฮูหยินเจ้าค่ะ" รอเพียงไม่นานบ่าวรับใช้ก็เดินออกมาเชื้อเชิญให้คู่สามีภรรยาเข้าไปพบฮูหยินผู้เฒ่าที่หอนอน

สวีอี้ฝานรับผ้าปักลายหงส์มาจากหลิงหลิงเดินตามหลังสามีไปยังหอนอนของฮูหยินผู้เฒ่า ตามกฏธรรมเนียมของแคว้นฮั่น วันแรกหลังจากงานสมรส ฝ่ายเจ้าสาวต้องนำของกำนัลมาให้ญาติผู้ใหญ่ของฝ่ายเจ้าบ่าว

ภายในหอนอนของฮูหยินผู้เฒ่าถูกตกแต่งอย่างวิจิตรหรูหรา นางนั่งอยู่บนตั่งนอนซึ่งล้อมด้านหนึ่งด้วยฉากเล็กๆที่ทำจากไม้ประดู่ ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นสตรีวัยหกสิบเศษ รูปร่างผอมบาง สวมอาภรณ์หรูหรา ประดับหยกมุกบนศีรษะ สวีอี้ฝานคิดว่าในวัยสาวคงจะเป็นสตรีที่งามสะคราญผู้หนึ่ง

สวีอี้ฝานตั้งใจจะผูกมิตรกับญาติผู้ใหญ่หนึ่งเดียวของเปาอี้ส่วงผู้นี้ เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าปรายตามาทางที่ตนยืนอยู่ นางจึงส่งยิ้มหวานให้ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาที่ปราดมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

"ย่านึกว่าหนุ่มสาวสมัยนี้จะไม่เคร่งครัดเรื่องธรรมเนียมปฏิบัติเสียแล้ว" นางกล่าวเสียงเรียบพร้อมแค่นเสียงเหอะออกมาเล็กน้อย วาจานั้นทำให้สวีอี้ฝานรับรู้ได้ทันทีว่าฮูหยินผู้เฒ่ากำลังกระทบกระเทียบเรื่องที่นางตื่นสาย

"ท่านย่าเจ้าคะ ข้าขออภัยที่วันนี้มาคารวะท่านย่าสาย นั่นเป็นเพราะว่า..."

"เป็นเพราะว่าเมื่อคืนหลานไม่ยอมปล่อยให้ฝานเอ๋อร์ได้พักผ่อนเองขอรับ" มือหนาโอบไปที่ไหล่บอบบางของนางพร้อมดึงเข้าหาตัว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสุขราวกับว่าเมื่อคืนทั้งเขาและนางได้ผ่านคืนวันอันหวานชื่นมาด้วยกันจริงๆ

คำตอบของเปาอี้ส่วงทำให้ทุกคนหันมองมายังเขาเป็นตาเดียว ฮูหยินผู้เฒ่าปรายตามองหลานชายสลับกับสวีอี้ฝานด้วยความไม่พอใจเท่าใดนัก เดิมทีนางตั้งใจจะกล่าวคำตำหนิสวีอี้ฝาน แต่ในเมื่อเปาอี้ส่วงออกหน้ารับแทนเช่นนี้ นางจะทำอย่างไรได้

"ท่านพี่เหตุใดถึงพูดเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ" สวีอี้ฝานกระซิบถามคนข้างกายด้วยความไม่เข้าใจ จู่ๆเขาจะออกหน้ายอมรับผิดแทนนางทำไมกัน

"ข้าพูดอะไรผิดไปงั้นหรือ" เปาอี้ส่วงกระซิบถามต่อ