ตอนที่ 10

“พี่คิณคะ ช่วงนี้ฟ้าขอยังไม่ไปส่งข้าวเที่ยงให้ได้ไหมคะ”

อิงดาวเอ่ยถามสามีขณะนั่งกินมื้อเช้าด้วยกัน และครั้งนี้เธอก็ยอมเรียกตัวเองว่าอิงฟ้าเพื่อทำให้อีกฝ่ายพึงพอใจ และรู้สึกเห็นใจกับคำร้องขอของเธอที่จะเอ่ยต่อจากนี้

“เหตุผลคืออะไร หรือว่างานง่าย ๆ แค่นี้ก็ยังทำไม่ได้ อย่าลืมว่าฉันจ่ายเงินเดือนให้เธอนะ”

อีกหนึ่งข้อตกลง คือเธอจะได้รับเงินไว้ใช้จ่ายเดือนละหนึ่งแสนบาท แต่ทว่าเหตุผลของอิงดาวมันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้

“ฟ้าไม่ได้จะอู้นะคะ แต่ว่าฟ้าต้องไปโรงพยาบาล”

“หมอนัด?”

“เปล่าค่ะ แม่ของฟ้ารักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนั้นเหมือนกัน ฟ้าอยากไปเยี่ยมท่าน วอร์ดศัลยกรรมประสาทให้เข้าเยี่ยมได้ตอนสิบเอ็ดโมงถึงบ่าย แล้วก็ห้าโมงเย็นถึงสองทุ่ม เมื่อวานฟ้าก็แวะไปเยี่ยมท่านมา”

มาเฟียหนุ่มตวัดดวงตาคมขึ้นมองใบหน้าของภรรยา นี่เธอกำลังจะบอกเขาทางอ้อมว่า ไม่ได้ไปทำตัวเหลวไหลอย่างที่ถูกกล่าวหาอย่างนั้นหรือ ก่อนจะส่งเสียงตอบรับในลำคอ

“อืม”

“ขอบคุณนะคะพี่คิณ ฟ้ายังไม่แน่ใจว่าแม่จะทำกายภาพบำบัดจนอาการดีขึ้นเมื่อไหร่ แต่ฟ้าสัญญาว่าตอนที่อยู่บ้าน จะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี”

“อย่าดีแต่ปาก ทำให้ได้ด้วย”

“ค่ะ”

อิงดาวคลี่ยิ้มหวานให้คนที่นั่งตรงหัวโต๊ะ พยายามไม่ใส่ใจกับถ้อยคำเหน็บแนม

*

*

2 เดือนต่อมา

“วันที่หกจะมีเครื่องบินพยาบาลมารับคุณน้าที่ชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาลเวลาประมาณเก้าโมง อิงดาวอยากไปส่งคุณน้าที่ญี่ปุ่นด้วยกันไหมครับ”

อิงดาวหันมองใบหน้าของผู้เป็นแม่ มือเล็กจับมือของท่านไม่ยอมปล่อย แล้วท่านก็เอ่ยด้วยการเค้นเสียงทีละคำ แต่ก็พอจับใจความได้

“ไม่ ต้อง ไป หรอกลูก ดาว ตะ แต่งงาน แล้ว”

“แต่หนูอยากไปส่งแม่นะคะ เผื่อว่าแม่มีอะไรขาดเหลือ หนูจะได้รีบหาให้”

“คุณ หมอ ยูตะ บอก ว่า จะไป ส่ง แม่ ด้วย ตัวเอง” ท่านบีบมือเธอแน่น ก่อนจะพูดต่อ

“แค่ ส่ง ตัว แม่ไป รัก ษา ที่นั่น ค่า ใช้ จ่าย ก็สูง แล้ว ถ้า ดาว ไปอีก คน แม่คง ไม่ สบาย ใจ ที่ ลูก ต้อง แบก รับ ภาระ นี้”

“แม่ไม่ต้องคิดมากนะคะ เงินค่ารักษาพี่คิณเป็นคนออกให้ หนูไม่ได้ทำงานลำบากเลย”

หญิงสาวแสร้งพูดเท็จถึงความดีของสามี เพื่อให้ผู้เป็นแม่สบายใจ