ตอนที่ 9

อิงดาวนั่งอยู่ข้างเตียงของผู้เป็นแม่ มือเล็กจับมือของท่านมากอบกุมด้วยความคิดถึงและเป็นห่วง

หญิงสาวรับรู้ได้ว่าท่านมีคำพูดมากมายอยากเอ่ยกับเธอ แต่ทว่าขยับริมฝีปากได้ยากลำบาก มีเพียงแววตากังวลที่ทอดมองมายังใบหน้าของลูกสาวที่ดูซีดเซียวไร้ความสดใส

“แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ พี่คิณดูแลหนูดีมาก หนูอยู่ที่นั่นไม่ได้รับความลำบากอะไรเลยค่ะ แม่อยู่ที่นี่ก็ต้องสู้ ๆ นะคะ ตั้งใจทำกายภาพบำบัด พี่หมอที่เป็นคนผ่าตัดให้แม่ได้ปรึกษากับดาวแล้วว่า ถ้าร่างกายของแม่ดีขึ้นก็จะย้ายไปรักษาที่ญี่ปุ่น ดาวเชื่อว่าแม่จะต้องหาย แม่เข้มแข็งไว้นะคะ เราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม”

มือเล็กบีบมือของผู้เป็นแม่ เธอช่วยอะไรท่านไม่ได้เลยนอกจากให้กำลังใจ และดูแลเรื่องค่ารักษาพยาบาล ลูกสาวอย่างเธอคงทำได้ดีที่สุดเพียงเท่านี้

อิงดาวอยู่ที่วอร์ดศัลยกรรมประสาทประมาณหนึ่งชั่วโมง เนื่องจากผู้เป็นแม่ได้รับยาผ่านทางหลอดเลือด ทำให้มีอาการง่วงและผล็อยหลับไป เธอจึงลงไปเรียกแท็กซีที่หน้าโรงพยาบาล บอกคนขับให้ไปส่งที่คฤหาสน์ของสามี

พอเธอเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ แม่บ้านที่ชื่อปิ่นก็จ้ำอ้าวเข้ามาหาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

“คุณคิณกลับมาตั้งแต่สี่โมงแล้วค่ะ”

“พี่ปิ่นโดนพี่คิณดุมาเหรอคะ” อิงดาวเอ่ยถาม

“ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ แค่โดนสายตาตำหนิ แล้วคุณคิณยังสั่งเอาไว้ว่าถ้าคุณอิงฟ้ามาถึงแล้ว ให้ขึ้นไปหาบนห้อง”

อิงดาวเดินขึ้นบันไดไปบนชั้นสอง เธอยืนสูดหายใจลึกอยู่หน้าห้องนอนของสามี ก่อนจะเคาะประตูสองครั้ง แล้วเปิดเข้าไปหาคิณที่กำลังนั่งกระดกเหล้าอยู่ตรงโซฟา

“พี่คิณต้องการพบฉันเหรอคะ”

“ไปร่านที่ไหนมาล่ะ หมอให้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ทำไมถึงไม่กลับมาพร้อมกับปิ่น”

“ที่ถามเพราะกลัวว่าฉันจะไปหาผู้ชาย แล้วทำให้ชื่อของอิงฟ้าดูไม่ดีเหรอคะ ก็นึกว่าพี่ไม่สนใจว่าฉันจะทำอะไร หรือไปที่ไหน ขนาดนอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล พี่ก็ยังไม่คิดจะโทรถามอาการเลย”

“เธอควรจะสำเหนียกเอาไว้นะว่ามาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร อยู่ที่นี่เธอคืออิงฟ้า คือเมียของฉัน แต่คนที่นอนอยู่โรงพยาบาลมันไม่ใช่ แล้วทำไมฉันจะต้องเป็นห่วง”

“ทำไมพี่ถึงเอาแต่ปกป้องอิงฟ้า ทั้งที่พี่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าเธอเป็นคนทิ้งพี่ไป ว้าย…”

ข้อมือของอิงดาวถูกมือหนารั้ง ทำให้ร่างเล็กล้มลงนั่งบนตักของมาเฟียหนุ่ม แล้วเขาก็บีบลำคอของเธอแรงเพื่อระบายโทสะ

“อึก พี่ คิณ ฉัน หายใจ ไม่ออก”

คิณยอมคลายมือออกจากลำคอระหง เปลี่ยนไปบีบปลายคางของเธอแทน ดวงตาคมดุจดจ้องใบหน้าแดงก่ำที่พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดให้ได้มากที่สุด