ตอนที่ 8

อิงดาวนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลสามคืนสี่วัน อุณหภูมิของร่างกายก็ลดลงจนเหลือสามสิบแปดองศา แพทย์เจ้าของไข้จึงอนุญาติให้กลับบ้านได้ โดยที่ไร้เงาของสามีมาเยี่ยมและรับกลับบ้าน แม้แต่โทรมาถามไถ่อาการก็ไม่มีเลยสักครั้ง

“พี่ปิ่นกลับไปก่อนนะคะ พอดีฟ้ามีธุระ”

“เอ่อ จะดีเหรอคะ”

ปิ่นมีสีหน้าลำบากใจ เกรงว่าจะถูกมาเฟียหนุ่มตำหนิที่ปล่อยให้ภรรยาของเขากลับบ้านเอง

“ธุระจำเป็นจริง ๆ ค่ะ ฟ้าขอเวลาส่วนตัวหน่อยนะคะ”

“ก็ได้ค่ะ”

อิงดาวลงลิฟต์ไปชั้นหนึ่งพร้อมกับแม่บ้าน ก่อนจะแยกตัวไปยังหอผู้ป่วยศัลยแพทย์ระบบประสาท และเธอก็ได้เจอกับแพทย์คนหนึ่งซึ่งรับหน้าที่ผ่าตัดให้กับผู้เป็นแม่พอดี จึงเข้าไปทักทาย

“สวัสดีค่ะพี่หมอ”

“สวัสดีครับอิงดาว พี่กะว่าจะโทรไปหาหลังจากตรวจคนไข้เสร็จพอดี วันนี้คุณน้าได้ย้ายออกจากห้องไอซียูแล้วนะครับ ตอนนี้พักอยู่ที่วอร์ดศัลยกรรมประสาทชั้นสาม”

“งั้นดาวเข้าไปเยี่ยมท่านได้แล้วใช่ไหมคะ”

“ตอนนี้เลยบ่ายโมงแล้ว เข้าเยี่ยมได้อีกทีห้าโมงถึงสองทุ่มครับ ถ้าอิงดาวไม่มีธุระที่ไหน เข้าไปคุยกับพี่ที่ห้องทำงานเกี่ยวกับอาการของคุณน้าก่อนสิครับ”

“ได้ค่ะ”

อิงดาวเดินตามศัลยแพทย์หนุ่มไปยังห้องทำงานส่วนตัว ยูตะก็ผายมือให้เธอนั่งลงบนโซฟา แล้วเขาก็หย่อนก้นลงนั่งบนโซฟาอีกตัว

ดวงตาคมของคนเป็นหมอได้สังเกตเห็นปลาสเตอร์ปิดแผล ที่ตำแหน่งเจาะให้น้ำเกลือบนหลังมือของหญิงสาว จึงเอ่ยถาม

“ไม่สบายเหรอครับ”

“ค่ะ ดาวมีไข้สูง อาการเพิ่งดีขึ้น พอหมอให้ออกจากโรงพยาบาลก็เลยแวะมาดูแม่ที่นี่”

ศัลยแพทย์หนุ่มหล่อได้ยินว่าเธอไม่สบาย จึงถือวิสาสะยื่นมือหนาขึ้นไปแตะบนหน้าผากด้วยความเป็นห่วงทันที ซึ่งอิงดาวก็เอนตัวหลบเล็กน้อย แต่อีกฝ่ายก็ยังใช้ฝ่ามือวัดอุณหภูมิได้สำเร็จ

“ขอโทษนะครับ ตัวไม่ร้อนแล้วค่อยวางใจหน่อย พอดีคุณน้าเพิ่งย้ายมาจากไอซียู พี่เลยเป็นห่วงเรื่องอาการแทรกซ้อน”

ยูตะผละมือออก พร้อมกับหาเหตุผลมารองรับกับกิริยาที่ไม่เหมาะสมของตัวเอง แม้ว่าจะเป็นห่วงอิงดาวมากแค่ไหน แต่เพราะอีกฝ่ายนั้นมีสามีแล้ว เขาจึงไม่สมควรทำแบบเมื่อครู่

“ไม่เป็นไรค่ะ ดาวสะเพร่าเองที่ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้”