ตอนที่ 12

อิงดาวเดินทางออกจากคฤหาสน์ในเวลา 11.20 น. มุ่งหน้าไปยังบริษัทพิชยเมฆา โดยมีบอดีการ์ดคนหนึ่งที่ชื่อว่า ‘ก้อง’ ซึ่งได้รับคำสั่งจากคิณให้มีหน้าที่ดูแล และคอยขับรถให้เธอเป็นคนมาส่ง

รถหรูขับมาจอดที่หน้าบริษัท ก้องก็รีบลงไปเปิดประตูให้ภรรยาของเจ้านาย

“เดี๋ยวผมเอารถไปจอดรอนะครับ”

“ค่ะ”

หญิงสาวถือถุงผ้าซึ่งมีกล่องอาหารที่เธอตั้งใจทำมาให้สามีอยู่ในนั้น เดินตรงเข้าไปที่เคาน์เตอร์ แล้วเอ่ยกับพนักงานต้อนรับ

“ฉันมาพบคุณอคิราห์ค่ะ”

“ได้นัดเอาไว้ไหมคะ”

“ไม่ได้นัดค่ะ พอดีฉันเอาข้าวมาส่ง”

“งั้นฝากไว้ตรงนี้ได้เลยค่ะ เดี๋ยวดิฉันให้แม่บ้านเอาขึ้นไปส่งให้กับท่านประธานเอง เพราะที่นี่ห้ามให้คนแปลกหน้าเข้าไปในพื้นที่ทำงานค่ะ”

“เอ่อ ค่ะ”

อิงดาวเดินหน้าเจื่อนกลับไปที่รถ พลางคิดด้วยความรู้สึกน้อยใจว่าเขาเป็นคนบอกให้เธอเอาข้าวมาส่งที่บริษัท แต่กลับสั่งห้ามไม่ให้เข้าไป

หรือคิณกำลังตอกย้ำกลาย ๆ ไม่ว่าเธอจะทำดีอย่างไร ก็เป็นได้แค่คนแปลกหน้าสำหรับเขา

อิงดาวนำโทรศัพท์มาต่อสายไปหาบอดีการ์ดว่าให้วนรถกลับมารับที่หน้าบริษัท พอรถหรูมาถึง เธอก็เปิดประตูเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง

“คุณอิงฟ้าไม่รอกินข้าวกับคุณคิณก่อนเหรอครับ”

“ฟ้าฝากข้าวไว้ตรงเคาน์เตอร์ค่ะ ไม่ได้ขึ้นไปพบพี่คิณ”

“แล้วคุณฟ้าจะไปที่ไหนต่อไหมครับ”

“ฟ้าไม่ได้มีธุระที่ไหนค่ะ พี่ก้องขับรถกลับบ้านได้เลย”

“ครับ”

ในขณะที่หญิงสาวนั่งอยู่บนรถที่เคลื่อนตัวออกจากบริษัทของสามี มาเฟียหนุ่มที่นั่งอยู่ในห้องทำงานผู้บริหารชั้นบนสุด ก็มีลูกน้องคนสนิทเคาะประตู แล้วเดินเข้าไปในห้อง

“แม่บ้านฝากถุงผ้ามาให้ครับ เห็นว่ามีคนเอาข้าวมาส่ง คิดว่าน่าจะเป็นคุณอิงฟ้า”

“แล้วเธอล่ะ” มาเฟียหนุ่มละสายตาจากแฟ้มเอกสาร จ้องใบหน้าของแดน

“กลับไปแล้วครับ”

คิณถอนหายใจ พลางขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนจะสะบัดข้อมือบอกให้แดนออกไปจากห้องทำงานของเขา แล้วหยิบโทรศัพท์มาต่อสายไปหาภรรยา ผู้ที่ไม่เคยทำอะไรได้ดั่งใจเขาเลย

“เธออยู่ไหน”

(อยู่ระหว่างทางกลับบ้านค่ะ)

“ฉันสั่งเธอว่ายังไง”