ตอนที่ 13

มาเฟียหนุ่มตวัดสายตาคมจ้องภรรยาที่สวมใส่ชุดมินิเดรสสีครีมอ่อนลายดอกไม้ แขนตุ๊กตาพองฟู ทำให้เธอดูอ่อนหวานเดินเข้ามาภายในห้องทำงาน

“ฟ้าเอาข้าวมาให้ค่ะ วางไว้ตรงนี้นะคะ”

อิงดาวเอ่ยพลางวางถุงผ้าที่มีกล่องอาหารอยู่ในนั้นลงบนโต๊ะกระจกสีชาหน้าโซฟา

เมื่อเห็นว่าเธอทำท่าจะหันหลังเดินออกจากห้อง คิณก็เอ่ยรั้ง

“เดี๋ยว อย่าเพิ่งไปสิ”

อิงดาวหันกลับมามองใบหน้าของสามี เขาลุกออกจากโต๊ะทำงาน เดินเข้ามานั่งที่โซฟา ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะ

“ต้องให้ฉันเชิญนั่งด้วยไหม”

หญิงสาวได้ฟังน้ำเสียงถากถาง จึงนั่งลงบนโซฟาอีกตัว เพราะไม่อยากมีปัญหากับสามี

“พี่คิณมีอะไรจะคุยกับฟ้าเหรอคะ”

“นั่งอยู่ที่นี่ จนกว่าฉันจะกินข้าวอิ่ม” เขาออกคำสั่ง ก่อนจะพูดต่อ “เอาแฟ้มนี่ไปดูสิ”

คิณหยิบกล่องอาหารออกจากถุงผ้า แล้วเริ่มกินมื้อเที่ยง ในขณะที่อิงดาวยื่นมือไปหยิบแฟ้มมาเปิดดูเอกสาร ซึ่งเป็นประวัติของนักศึกษาฝึกงานประมาณสิบคน

“พี่คิณเอามาให้ฟ้าดูทำไมคะ”

“เธอว่านักศึกษาพวกนี้เป็นยังไงบ้าง” เขาเอ่ยถาม พลางสังเกตสีหน้าของภรรยา

“ดูจากโปรไฟล์ของแต่ละคนก็ผลการเรียนดีค่ะ แล้วพี่เอามาให้ฟ้าดูทำไมคะ”

“ฉันกำลังคัดเลือกนักศึกษาขึ้นมาฝึกงานในตำแหน่งผู้ช่วยของแดน เธอเลือกมาสักคนสิ”

อิงดาวหลุบตามองประวัติของนักศึกษาแต่ละคนที่ดูเหมือนจะถูกคัดสรรมาอย่างดี เพราะหน้าตาสะสวยกันทั้งนั้น พลันทำให้ภรรยาอย่างเธอเกิดความสงสัย ว่าทำไมคิณถึงได้ให้เธอเป็นคนเลือก

“อย่าคิดว่าที่ฉันถามเพราะว่าเกรงใจเธอ เลยต้องมาขออนุญาตก่อน”

“ฟ้าแค่ไม่รู้ว่าคนไหนจะเหมาะกับงานนี้”

“เลือกมาสักคนเถอะน่ะ ปกติฉันไม่เคยให้นักศึกษามาฝึกงานข้างบนนี้ แต่ช่วงนี้ฉันอยากหาอะไรที่มันจรรโลงใจมองให้สบายตาบ้าง”

“งั้นเอาคนแรกแล้วกันค่ะ ถ้าพี่คิณไม่มีอะไรแล้ว ฟ้าขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“เธอฟังไม่เข้าใจหรือไง ก่อนหน้านี้ฉันสั่งให้เธอนั่งอยู่ที่นี่ จนกว่าฉันจะกินข้าวเสร็จ”

มาเฟียหนุ่มเห็นสีหน้าเรียบเฉยของอิงดาวก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม่คิดว่าเธอจะไม่แสดงอาการอะไรออกมาเลย ทั้งที่เขาเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำว่าไม่เคยให้นักศึกษามาฝึกงานในตำแหน่งนี้ พลันทำให้หมดอารมณ์กินข้าวมื้อกลางวัน แล้วเขาก็ตะโกนเรียกลูกน้องคนสนิท

“แดน แดน”

แดนได้ยินเสียงของเจ้านายดังออกมาจากในนั้น ฟังดูมีความหงุดหงิดผิดปกติ จึงรีบเปิดประตูเข้าไป