ตอนที่ 3

“เอ่อ ขอโทษค่ะ ฉันเก็บกวาดห้องของพี่เสร็จก็มาทำที่ห้องนี้ต่อ แต่ว่าเผลอหลับไปเพราะกินยาลดไข้”

อิงดาวรีบขอโทษ เธอไม่ได้อยากแก้ตัว แต่เธอป่วยจนเผลอหลับไป ทำให้ลืมทำอาหารไปส่งให้คิณตอนพักเที่ยง

“ข้ออ้าง”

“ไม่ใช่ข้ออ้างนะคะ แต่ฉันป่วยเพราะเรื่องเมื่อคืน” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว ไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่าย

“นี่จะโทษว่าเป็นความผิดของฉันอย่างนั้นเหรอ”

“เปล่าค่ะ”

คิณเข้าประชิดตัวของอิงดาว คว้าข้อมือของเธอยกขึ้นพร้อมกับออกแรงบีบ เขาสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากผิวหนัง ก่อนจะผลักเธอล้มลงนั่งปลายเตียง

มือของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูต หยิบกล่องสี่เหลี่ยมออกมาโยนให้กับอิงดาว

“เอาไปกินซะ ฉันเกลียดเด็ก โดยเฉพาะเด็กที่เกิดมาจากเธอ”

อิงดาวช้อนดวงตาขึ้นมองใบหน้าของสามีที่แสดงสีหน้ารังเกียจเธอ ก่อนจะหยิบยากล่องนั้นขึ้นมา ซึ่งมันคือยาคุมกำเนิดฉุกเฉิน

“ฉันจะลงไปกินเดี๋ยวนี้”

เธอว่าพลางดันตัวลุกขึ้นยืน แต่ด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแอ ทำให้เดินผ่านคิณไปได้แค่ไม่กี่ก้าว ก็ล้มลงไปนอนกองกับพื้น

“เธอจะมาไม้ไหนอีก น่ารำคาญฉิบหายเลยว่ะ”

“อิงฟ้า”

“ฟ้า”

คิ้วเข้มขมวดเป็นปม เพราะเรียกเธอแล้วไม่ยอมลุก ไม่รู้ว่าจะเรียกร้องความสนใจไปถึงไหน

มาเฟียหนุ่มย่อตัวลงนั่งยอง ๆ จับข้อมือเล็กเพื่อกระชากให้ลุกขึ้น ทว่าร่างกายของอิงดาวนั้นอ่อนปวกเปียก ทำให้เขาตัดสินใจอุ้มเธอ แล้วพาไปนอนบนเตียง

เขาเดินไปเปิดประตู แล้วตะโกนเรียกสาวใช้ที่อยู่ข้างล่าง

“ใครก็ได้ เอากะละมังใส่น้ำขึ้นมาให้ข้างบนนี้ที”

ไม่นานสาวใช้ที่ชื่อปิ่นก็ถือกะละมังที่มีน้ำอยู่ครึ่งหนึ่ง เดินเข้าไปในห้องของนายหญิง

“รีบไปหาผ้ามาเช็ดตัวให้คุณอิงฟ้า”

“ค่ะ”

ปิ่นทำตามที่ได้รับคำสั่ง พอเช็ดตัวให้คนนอนหมดสติเสร็จ มาเฟียหนุ่มก็สั่งให้เธอลงไปเอาน้ำมาหนึ่งแก้ว แล้วให้ออกจากห้อง พร้อมกับปิดประตูให้เรียบร้อย

ประมาณสิบนาทีอิงดาวก็รู้สึกตัว เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้าเพื่อปรับการมองเห็นเนื่องจากแสงสว่างแยงเข้าตา

เธอดันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง พลันเห็นแผ่นหลังของสามียืนคุยโทรศัพท์อยู่ตรงระเบียง โดยที่ปิดประตูกระจกใสแนบสนิทจนไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น

เธอรู้สึกมึนเบลอ ไม่แน่ใจว่าก่อนหน้านี้ที่ได้เจอกับอีกฝ่ายมันไม่ใช่แค่ความฝัน แต่เป็นเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ