บทที่ 107 จับได้แล้ว

บทที่ 107 จับได้แล้ว

โจวซีถงมองดูเฉินห้าวลองพุ่งหอกด้วยความสงสัย การเผชิญกับอุปกรณ์ระดับมืออาชีพแบบนี้ เธอถามด้วยความเป็นห่วงว่า “จะจับปลาได้จริงหรอ”

“ผมว่าได้นะ”

เฉินห้าวตรวจหอกแทงปลา ตัดสินใจลองดู แล้วเขาก็เปลี่ยนเป็นปลายหอกที่เล็กที่สุด ตามสัญญาณตำแหน่งของมอนิเตอร์ บนผิวน้ำสีฟ้าใส เห็นสัมผัสความขาว มีปลาตัวใหญ่ตัวหนึ่ง

เฉินห้าวเล็งแล้วเสียง “สึก” ก็ดังขึ้น ปลายหอกบินออกไปพร้อมกับสายเบ็ด พุ่งลงไปในน้ำ

หลังจากที่คลื่นซัด แต่ครั้งนี้กลับไม่ได้ปลา เป็นเพราะเฉินห้าวเพิ่งจะลองทำครั้งแรก เลยเล็กพลาดไปหน่อย

ไม่ต้องรีบ ความล้มเหลวเป็นแม่ของความสำเร็จ เฉินห้าวเก็บหอกกลับมา เตรียมที่จะบุกอีกครั้ง

“ฮ่าฮ่า ยังอยากจะใช้หอกตกปลาอีก เพ้อฝันไปเถอะ”

ถูเซินเซินหัวเราะเยาะ หนึ่งในพวกเขามีคนนึงที่ตกปลาจวดดำหนัก3กิโลได้ ก็ดีใจจนตะโกนเสียงดัง

เฉินห้าวไม่ได้ทำอะไร เอาหอกดึงกลับมาตั้งหลักใหม่ เล็งปลาตัวนั้นให้แม่น

“สวก”

หอกออกตัวพุ่งลงอีกครั้ง ในครั้งนี้นั้นหลังจากพุ่งลงสู่ผิวน้ำแล้ว ทำให้น้ำกระเด็นทันที แล้วก็มีเลือดสีแดงซึมออกมา

“ได้แล้ว ตกได้แล้ว” โจวซีถงยืนตะโกนดีใจอยู่ข้างๆ ดีใจกว่าตอนที่ตัวเองตกได้เองซะอีก

เฉินห้าวเก็บเชือกกลับมาแล้วเอาปลาตัวนั้นขึ้นมาบนเรือ นี่เป็นปลาที่หนักกว่า7ถึง8โล ปลาแบบนี้เนื้อปลาจะสดมาก เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่งที่ผู้คนนิยมนำมาทำอาหาร

ปลาตัวนี้ ในด้านของน้ำหนักตัวก็ข่มฝ่ายตรงข้ามแล้ว เพราะแม้แต่ปลาของพวกเขารวมกันสามตัวก็ยังไม่ถึงเจ็ดแปดโลเลย ทางเฉินห้าวนำในเรื่องแข่งตกปลาไปแล้วก้าวนึง

“อวดอะไรนักหนา ก็แค่แมวตาบอดที่บังเอิญเจอหนูตายเท่านั้นแหละ”

ถูเซินเซินไม่พอใจเป็นอย่างมาก รีบสั่งสาวสวยที่อยู่ข้างๆ ทันที ให้พวกเธอตกปลาให้ได้เยอะที่สุด ถ้าตกได้หนึ่งตัวได้500หยวน

พอได้ยินเงินรางวัลแล้ว พวกเธอก็บ้าคลั่ง บางคนที่ตกปลาไม่เป็น ก็ให้คนอื่นๆ ที่ตกเป็นสอน เพื่อพยายามตกปลาตัวใหญ่ที่สุด

รางวัลนี้มีผลที่แน่นอน แค่พริบตาเดียวพวกเขาก็ตกได้สองตัวแล้ว น้ำหนักรวมเยอะขึ้นทันที

ส่วนทางของเฉินห้าว เบ็ดสองคันนี้ บวกกับการที่ตกปลาไม่เป็นของโจวซีถงเลยตกได้ไม่เยอะ มองตาเปล่าก็รู้ว่าตามหลังอยู่

แต่เฉินห้าวไม่ได้รีบร้อน เขายังคงสังเกตภาพจากจอมอนิเตอร์ หาดูว่าใต้ทะเลมีปลาแปลกๆ รึเปล่า ถึงแม้จำนวนจะเทียบอีกฝ่ายไม่ได้ แต่เขาต้องชนะด้วยคุณภาพ จับตัวที่ทำให้อีกฝ่ายหมดหวังให้ได้