บทที่ 106 หอกแทงปลา

บทที่ 106 หอกแทงปลา

ตอนเด็กเฉินห้าวตกปลาจากน้ำคลองเป็นประจำ แต่เป็นครั้งที่ตกปลาในทะเล ถ้าเทียบกับเด็กน้อยไม่เคยตกปลาอย่างโจวซีถงแล้ว เพราะฉะนั้นเขาเลยกลายเป็นอาจารย์ สอนเธอว่าใช้เบ็ดยังไง มัดเหยื่อยังไง

เรื่องพวกนี้ค่อนข้างง่ายมาก โจวซีถงนั้นฉลาดมาก เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นทั้งสองก็หว่านเบ็ดไปไกล จากนั้นก็รอปลามาติดเบ็ดก็ได้แล้ว

“เหมือนว่าคุณจะทำเป็นทุกอย่างเลย มีทุกอย่างด้วย” โจวซีถงมองเฉินห้าวด้วยดวงตาตาโตและสดใส อยู่กับเขามาหลายวัน แต่ก็ยังรู้สึกว่าเขาลึกลับอยู่ดี

“พอได้หน่า อย่าตกหลุมรักพี่ล่ะ” เฉินห้าวหัวเราะ

“หลงตัวเองอีกแล้ว ใครหลงคุณกัน” โจวซีถงพูดจบก็อึ้งไป นี่ก็แสดงถึงความเจ้าชู้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองควรพูดออกมา หรือว่าเพียงเวลาแค่ไม่กี่วัน เธอเองเปลี่ยนไปแล้วหรอ หรือว่าเป็นแบบนั้นเฉพาะตอนอยู่ต่อหน้าเฉินห้าว

ในตอนที่เธอกำลังคิดเรื่อยเปื่อยนั้น เชฟบนเรือก็เอาโต๊ะตัวหนึ่งมาวาง นำผลไม้และของหวาน เครื่องดื่มที่ทำวางไว้ ให้พวกเขาให้ลิ้มลอง

ใต้ร่มกันแดด ทั้งสองนั่งตกปลาและคุยกัน ดูอึดอัดเหลือเกิน

จู่ๆ เบ็ดของโจวซีถงก็กระตุกไปหนึ่งที เหมือนว่าปลาจะติดเบ็ดแล้ว

“ต้องทำยังไงล่ะ” โจวซีถงถามด้วยความตื่นเต้น เธอรู้สึกสนุกมาก นี่เป็นสิ่งที่สนุกที่หาไม่ได้ในห้องทำงาน

“เก็บเชือกช้าๆ ถ้ามีแรงต้านเยอะก็ค่อยๆ ผ่อนเชือก อย่าให้ปลาดิ้นจนหลุดเบ็ดไป”

เฉินห้าวจับมือสอนเธอจากข้างหลัง หลังจากทั้งสองแนบชิดกัน ก็สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของกันและกัน แล้วบนตัวของโจวซีถงก็มีกลิ่นน้ำหอมพุ่งเข้าจมูกของเฉินห้าว นี่คงเป็นความสุขที่แท้จริงของการได้มาตกปลากับสาวสวยสินะ

แล้วเวลาก็ผ่านไปนาทีกว่า ทั้งสองรวมแรงกันดึงปลาที่ติดเบ็ดขึ้นมา ปลาทะเลที่ตัวยาวๆ บางๆ เหมือนงู บิดตัวรุนแรงในอากาศหลังขึ้นมาจากน้ำ จริงๆ แล้วคือปลาไหล

“มันคือปลาไหล”

โจวซีถงรู้สึกกลัว เป็นธรรมดาที่ผู้หญิงจะรู้สึกกลัวงู

“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวผมช่วยคุณเอง”

เฉินห้าวเป็นคนนำปลามาไว้บนดาดฟ้าเอง จากนั้นก็เอาปลาออกจากตะขอเบ็ด โยนลงในถังน้ำใบนึง นี่เป็นหนึ่งในวัตถุดิบอาหารกลางวันของพวกเขาได้กินอาหารที่ตัวเองเป็นคนตกได้ เป็นความรู้สึกของการประสบความสำเร็จจริงๆ

จากนั้นทั้งสองก็ตกปลาต่อ ไม่นาน ผิวน้ำนิ่งสงบก็วุ่นวายขึ้น มีเรือยอทช์ลำเล็กมาจากไกลๆ คือเรือของถูเซินเซินนั่นเอง