บทที่ 145ทานเยอะไม่ได้

บทที่ 145 ทานเยอะไม่ได้

เฉินห้าวรีบรับโทรศัพท์ในทันที ครั้งก่อนเฉินห้าวไปไหว้วานเขาท่านแต่ท่านออกไปที่อื่น ไม่รู้กลับไปหรือยัง

“ไอ้หนู ยาเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายเม็ดที่สองเสร็จแล้ว มาเอาได้เลย”

คุณลุงยังคงตรงไปตรงมาเช่นเดิม เมื่อเฉินห้าวได้ยินข่าวดี ชายหนุ่มขับรถมุ่งไปที่คลินิกของลุงหูทันที

เมื่อพบหน้า เฉินห้าวพบว่าลุงหูมีออร่าราวกับเซียนมากกว่าเก่า เขาอยู่ในชุดขาวผมขาวเคราขาว ราวกับนักพรตระดับสูง กำลังออกกำลังกายเพื่อสุขภาพด้วยกระบวนท่าที่ประหลาด

“ลุงหูยังร่างกายฟิตปั๋งอยู่เลยนะครับ น่ายินดีจังครับ” เฉินห้าวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ปากหวานจังนะแก เอานี่ไป” ลุงหูหยุดกระบวนท่า เดินเข้าไปด้านในหยิบขวดหนึ่งยื่นให้กับเฉินห้าว ที่ด้านในบรรจุไปด้วยยาเสริมความแข็งแกร่ง

หากแต่ลุงหูกำชับอีกครั้ง “ครั้งนี้ผมได้วิจัยอย่างละเอียด และได้พบว่าสิ่งที่บันทึกในตำราไม่ได้ถูกต้องทั้งหมด หญ้าเลือดแดงมีพิษเล็กน้อย ทานเยอะไม่ได้ หากทานเกินขนาด พิษจะไหลเวียนเข้าไปกระดูก หากพิษกำเริบขึ้นมาจะส่งผลกระทบอย่างหนัก โบราณว่าเอาไว้ว่าทานสามเม็ดจะมีกำลังมาก แต่แกลองดูคนโบราณที่แรงเยอะพวกนั้นสิ เพียงแค่รุ่งโรจน์ในเวลาเดียวเท่านั้น จะมีสักกี่คนที่ไปได้จนสุดทาง? โดยส่วนใหญ่ต่างก็จากไปด้วยวัยอันน้อยนิด ผมคาดเดาว่าเป็นไปได้อย่างมากที่จะถูกผิดของมันเล่นงาน เพราะงั้นแกทานสองเม็ดก็พอแล้ว อย่าได้โลภมากเป็นอันขาด”

เฉินห้าวนิ่งไป ดีที่ลุงหูเตือนเขาเอาไว้ ไม่เช่นนั้นเขาคงได้ชดใช้ด้วยชีวิต ดังนั้นเขาจึงเก็บขวดยาเข้ากระเป๋าอย่างระมัดระวัง

ขณะที่เฉินห้าวเก็บยา ลุงหูเห็นปลาสเตอร์ติดแผลที่ฝ่ามือของเขา นั่นคือบาดแผลที่ได้รับจากตอนที่ต่อสู้กับเฮียสือ

“แกได้รับบาดเจ็บหรือ?” ลุงหูกล่าวถาม

“เมื่อวันนี้มีเรื่องนิดหน่อย” เฉินห้าวกล่าว

“วัยรุ่นอย่างพวกแก ชอบใช้ความรุนแรงจริงๆ สิท่า”

ลุงหูถอนหายใจ พร้อมกับสั่งให้เฉินห้าวเอาปลาสเตอร์ออก จะได้ไม่ติดเชื้อ ก่อนที่จะใส่ยาให้กับเขา เห็นผลดีกว่าโรงพยาบาลใหญ่เสียอีก

ลุงหูใส่ยาให้กับเฉินเหอ บาดแผลเย็นสบาย รู้สึกดีอยู่ไม่น้อย

“สองวันนี้บาดแผลห้ามโดนน้ำ เดี๋ยวเดียวก็หายแล้ว ไม่ทิ้งรอยแผลเป็น” ลุงหูกล่าว

เฉินห้าวกล่าวขอบคุณ พลันนึกถึงท่าออกกำลังกายเมื่อสักครู่ จึงกล่าวถาม “ลุงหู กระบวนท่าที่ท่านฝึกซ้อมเมื่อสักครู่มันคืออะไร? เหมือนกับเลียนแบบสัตว์อยู่เลย”

“นี่เป็นวิชาห้ากระบวนท่าสัตว์ที่คิดค้นขึ้นโดยแพทย์อัจฉริยะจีนฮัวโต๋ นายคงเคยได้ยินบ้างใช่ไหม”

ลุงหูหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากชั้นวาง ยื่นให้กับเฉินห้าวอย่างเคร่งขรึม ตัวอักษรหน้าปกสลักด้วย 《วิชาห้าท่าสัตว์》ที่มาพร้อมกับภาพมนุษย์เลียนแบบท่าสัตว์

“อยากจะเรียนบ้างไหมล่ะ?” ลุงหูกล่าวถาม