บทที่ 146 ฝึกวิชาท่าห้าสัตว์

บทที่ 146 ฝึกวิชาท่าห้าสัตว์

เฉินห้าวลองใช้ท่าเสือดุควักใจกับหุ่นยางสำหรับฝึก ตอนแรกก็เป็นแค่การโจมตีทั่วไป มันไม่ต่างอะไรกับหมัดทั่วไปของคนธรรมดาเลยแม้แต่น้อย

“ผิดแล้วล่ะ นี่คุณเป็นแค่แมวตัวน้อย เรียกว่าเสือไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ท่าทางกับกำลังวังชานั้นมันไม่ได้เลย！” ลุงหูตำหนิ เป็นการยากที่จะเห็นคนแก่อย่างเขาเข้มงวดขนาดนี้

ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นการฝึกครั้งแรกยังไม่ชำนาญในเรื่องเทคนิคมากนัก เฉินห้าวก็ไม่มีวี่แววที่จะย่อท้อ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็จินตนาการภาพที่วาดด้วยมือในหนังสือ แล้วก็ลองทำตามท่าเหล่านั้น จู่ๆ ก็ลองออกหมัดไป

ถึงจะเรียกว่าหมัด แต่อันที่จริงมันเป็นหมัดที่เลียนแบบมาจากกรงเล็บเสือ เขาชกเข้าไปที่หุ่นจำลองนั้นหนึ่งหมัด

เฉินห้าวพอใจในท่าทางในครั้งนี้ ท่าทางน่าจะไม่ได้ผิดแผกไปจากท่าในหนังสือมากนัก และคิดอยู่ในใจว่าจะได้รับคำชมจากลุงหูสักหน่อย

ลุงหูกลับพูดอย่างเข้มงวดมากกว่าเดิมว่า “เหมือนแค่ภายนอกเท่านั้นแหละ มันไม่มีอินเนอร์ความเป็นเจ้าป่าเลยแม้แต่นิดเดียว เมื่อครู่เหมือนกับแมวป่วยมากกว่า！จำไว้นะ ว่าวิชาท่าห้าสัตว์นั้นไม่ใช่แค่การเลียนแบบท่าทาง แต่ยังต้องมีจิตวิญญาณและของความเป็นสัตว์ป่าด้วย ลองคิดดูสักหน่อยเถอะ ว่าเจ้าป่ามันขู่อย่างไร”

ลุงหูให้เฉินห้าวหยุดฝึกเสียก่อน จากนั้นก็เปิดโทรทัศน์ในห้อง เมื่อหารายการเกี่ยวกับสัตว์โลกที่เขาเก็บเอาไว้เจอ ก็เปิดคลิปที่เสือขย้ำเหยื่อให้ดู

ในคลิปนั้น มีเสือโคร่งลายน้ำตาลอยู่ มันกำลังล่าหมูป่าโตเต็มวัยตัวหนึ่ง ตามหลักแล้ว หมูป่าที่โตเต็มวัยมีแรงไม่น้อยเลย นอกจากนี้ยังมีอารมณ์ดุร้ายอีกด้วย แต่ในการไล่ล่าของเสือโคร่งนั้น มันจะยังไม่จู่โจมในตอนแรก มันจะทำเหมือนหนีไปก่อน แต่เสือจะจู่โจมในโอกาสสุดท้าย และใช้ท่าจู่โจมที่เร็วและรุนแรงเหมือนสายฟ้าฟาด เพียงครั้งเดียวก็สามารถล้มหมูป่าได้ จากนั้นก็กัดไปที่ลำคอของหมูป่าจนเขี้ยวจม โดยที่ไม่มีวี่แววว่าจะปล่อยเลย

เพียงไม่นาน เมื่อหมูป่าทนพิษบาดแผลไม่ไหว มันก็ตายลง จากนั้นเสือก็เงยหน้าขึ้นมามองกล้อง พลางคำรามทั้งๆ ที่มีเลือดสดๆ ติดอยู่ เหมือนกับตั้งใจเลือกเพื่อจู่โจมมาแล้ว การคำรามนั้นมันทำให้ใจสั่นไปทั้งทรวง

“เข้าใจหรือยัง？” ลุงหูปิดคลิปนั้น พลางถามขึ้น

ในใจของเฉินห้าวนั้นชะงักไปสักครู่ เหมือนกับว่ามีอะไรแล่นเข้ามาในหัว จากนั้นจึงพยักหน้าช้าๆ

ลุงหูเหมือนกับอาจารย์ผู้เข้มงวด เขาให้เฉินห้าวฝึกต่อ

เฉินห้าวเล็งไปที่หุ่นจำลองสักพัก พลางนึกย้อนไปถึงเสือที่มีท่าทางเหมือน “ราชาใต้โลกหล้า” ในคลิปเมื่อสักครู่ ก่อนจะออกหมัดไปอย่างเต็มแรง และต่อยโดนหุ่นจำลองนั้น จนมันล้มลงไปกองกับพื้น พละกำลังเหมือนกับเสือหลุดกรงไม่มีผิด

“ซวยแล้ว”

เฉินห้าวเพิ่งจะพบว่า เขาแสดงพละกำลังเยี่ยงราชาออกมาแล้ว แต่ว่าท่าทางนั้นไม่ได้เป็นไปตามตำราโบราณเลยแม้แต่น้อย

เขาคิดว่าครั้งนี้จะถูกตำหนิอีกครั้ง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้รับคำชมจากลุงหู “ไม่เลวเลย นี่สิท่าเสือ！คุณอย่าไปยึดติดกับท่าทางมากจนเกินไป เพราะการล่าเหยื่อจริงๆ ของเสือนั้น ไม่ได้มีท่าที่ตายตัว มันต้องปรับเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ คุณเองก็เหมือนกัน ขอแค่มีพละกำลังออกมามากพอ หมัดนี้ก็เพียงพอที่จะเป็นเจ้าป่าได้แล้วล่ะ！”

ทันใดนั้นเฉินห้าวเหมือนจะเริ่มเข้าใจแก่นแท้ของท่าเสือแล้ว ดูๆ ไปแล้ววิชาท่าห้าสัตว์นี้ไม่ง่ายอย่างที่เขาว่ากันจริงๆ การจู่โจมของเขาเมื่อครู่นั้นรุนแรงกว่าปกติมาก แทบจะต่อยให้คนลอยกระเด็นไปได้ไกลเลยล่ะ นี่คือสิ่งที่เขาไม่มีวันทำได้ถ้าใช้เพียงแค่พละกำลังเพียงอย่างเดียว

วิชาท่าห้าสัตว์ มันได้ผลจริงๆ ด้วย！

“โอเค คุณกลับไปฝึกให้ขยันขันแข็งมากกว่านี้นะ ถ้ามีอะไรที่ไม่เข้าใจ ก็มาถามฉันอีกได้นะ”