บทที่ 18 ให้เงินเดือนคุณมากกว่าเดิม 5 เท่า

บริเวณคอนโดเฟ่ยชุ่ยล้วนเป็นตึกที่ตกแต่งอย่างประณีต สามารถลากกระเป๋าเข้าอยู่ได้เลย ก่อนที่เฉินห้าวจะเดินเข้าไปในห้อง เฉารุ่ยให้เขาเปลี่ยนรองเท้าอย่างเอาอกเอาใจ ทำแบบนี้จะได้ไม่ทำให้พื้นสกปรก

ภายในห้องตกแต่งโดยใช้สีขาวอบอุ่นเป็นหลัก เป็นสไตล์มินิมอลแบบยุโรป ซึ่งสอดคล้องกับสุนทรียะของวัยรุ่นยุคนี้ หลังจากที่เฉินห้าวเข้าชมห้อง3ห้องนอน 1 ห้องรับแขกเรียบร้อยแล้ว ก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก ดีกว่าห้องที่เขาเช่าอยู่ 100 เท่าเครื่องใช้ไฟฟ้าอย่างง่าย มีครบแล้ว วันนี้ก็สามารถย้ายเข้ามาอยู่ได้เลย

“โอเค ไปดูห้อง102กันเถอะ”

ผ่านไปไม่นานเฉินห้าวก็ย้ายมาเข้าชมห้องที่อยู่ติดกัน

เนื่องจากความสะดวกในการตกแต่งห้องทั้งหมดของตึก ห้องของตึกนี้จึงมีเพียง 2 สไตล์ จัดเรียงแบบสมมาตร เมื่อดูการตกแต่งของทั้ง 2 ห้องนี้แล้ว ก็จะรู้สไตล์การตกแต่งของห้องทั้งหมด

ห้อง102 ตกแต่งอีกสไตล์หนึ่ง ใช้สีโทนเข้มเป็นหลัก พื้นสีน้ำตาลแดง ผนังสีขาวอบอุ่นเหมาะสำหรับผู้อยู่อาศัยที่มีอายุ รุ่นพ่อแม่น่าจะชอบการตกแต่งสไตล์นี้

“เป็นยังไงบ้างคะ คุณเฉิน ท่านพอใจกับลักษณะของห้องไหมคะ？”เฉารุ่ยเอ่ยถาม

เฉินห้าวยิ้ม：“ถ้าผมไม่พอใจจะทำยังไงได้ ซื้อก็ซื้อเรียบร้อยแล้ว”

“จริงด้วยค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ ฉันลืมไปเลย”เฉารุ่ยรู้สึกละอายเล็กน้อย สีหน้าแดงก่ำ

เฉินห้าวพบว่าสาวน้อยคนนี้ไร้เดียงสาไม่น้อย มีบุคลิกท่าทางที่งุนงง บริสุทธิ์ไร้เดียงสา ในสังคมซับซ้อนในปัจจุบันนี้ การที่จะมีนิสัยไร้เดียงสาแบบนี้นั้นหาได้ยาก

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าจ้อกแจ้กจอแจ นึกไม่ถึงเลยว่าอยู่ ๆ จะมีคนเดินมา 10 กว่าคน บนหน้าอกของพวกเขามีป้ายพนักงานติดอยู่ พวกเขาล้วนเป็นพนักงานของทรัพย์สินส่วนกลาง คนที่อยู่ข้างหน้าคือผู้จัดการทรัพย์สินส่วนกลาง อายุ30กว่าเป็นชายวัยกลางคน

“ท่านคือประธานเฉินใช่ไหมครับ？พวกเรามาช้าไปต้องขอโทษด้วยนะครับ ท่านมีอะไรให้พวกเราช่วยไหมครับ？” คู่สนทนายิ้มอย่างขอโทษ พอมาถึงก็เข้ามาจับมืออย่างกระตือรือร้น

เฉินห้าวยิ้ม พนักงานพวกนี้มาประจบประแจงเขา เพราะยังไงค่าส่วนกลางของทั้งตึกก็เป็นจำนวนเงินไม่น้อย อาจจะเป็นพูดได้ว่าตนเองนั้นเป็นดังพ่อแม่ที่ให้ข้าวให้น้ำของพวกเขา สนิทสนมยิ่งกว่าพ่อแท้ ๆ ของเขา

“ไม่ต้องเกรงใจ ต่อไปก็ช่วยผมทำความสะอาดบริเวณโดยรอบให้เรียบร้อยก็แล้วกัน”เฉินห้าวพูดขึ้น

“แน่นอนครับ แน่นอน！”ผู้จัดการส่วนกลางของตึกรับปาก

“โอเค พวกคุณแยกย้ายกันไปทำงานเถอะ”

เฉินห้าวโบกมือ คนจำนวนมากมาอยู่ที่บ้านเขา ทำให้เขารู้สึกไม่เป็นส่วนตัว

“ครับ พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้ครับ”

ผู้จัดการทรัพย์สินส่วนกลางราวกับได้รับพระบัญชาจากฮ่องเต้ พยักหน้าแล้วออกไปพร้อมกัน พวกเขามาเร็วไปเร็วไม่กล้าที่จะอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว

“คุณเฉินห้าว คุณดูมีอำนาจมากเลย”เฉารุ่ยพูดขึ้นอย่างทอดถอนใจ

“ก็พอได้อยู่นะ ถ้าคุณเป็นเจ้าของตึกทั้งตึก คุณก็จะมีอำนาจเหมือนกัน”

“ฉันไม่กล้าคิดหรอกค่ะ นอกเสียจาก……”จู่ ๆ เฉารุ่ยก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง และในขณะนั้นเองแววตาก็เป็นประกายสีหน้าแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง

ความคิดเห็น