บทที่ 199 กุหลาบสีน้ำเงิน

บทที่ 199 กุหลาบสีน้ำเงิน

เฉินห้าวล้มบอดี้การ์ดไปหนึ่งคน แต่บอดี้การ์ดอีกคนที่เชี่ยวชาญการต่อสู้ค่อนข้างมีความยาก เขาใช้โอกาสตอนที่เฉินห้าวโจมตีคู่หู คว้าจับแขนของเฉินห้าว ต่อมาก็ตามติดพัวพันบิดข้อศอกของเฉินห้าว เพียงใช้แรงบิดครั้งเดียว ก็สามารถทำให้ข้อต่อกระดูกของเฉินห้าวหักได้ นี่คือกระบวนท่าที่นักสู้ยอดฝีมือเชี่ยวชาญมากที่สุด

เฉินห้าวรับรู้ว่าร้ายกาจ ทันใดนั้นฉวยโอกาสบิดตัว หลบหลีกการถูกทำร้ายข้อต่อ หลังจากนั้นเขาก็คว้ามือของบอดี้การ์ดยอดฝีมือไว้แน่น ทั้งสองแลกกระบวนท่าอย่างรวดเร็ว ต่างก็กำลังมองหาวิธีการควบคุมศัตรู

ถกกันถึงการต่อสู้ระยะประชิด เฉินห้าวไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย แต่ว่าพละกำลังของเขาเหนือกว่าอีกฝ่าย ทำให้ฝีมือของบอดี้การ์ดลดลงอย่างมาก สุดท้ายก่อให้เกิดสภาพการณ์ที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน

ในช่วงเวลาสุดท้าย เฉินห้าวถูกอีกฝ่ายบีบคอไว้ แต่เขาก็ง้างข้อมือของอีกฝ่ายไว้ได้ ตอนนี้ก็คือการแข่งประลองกำลังกันแล้ว แข่งว่าใครจะควบคุมอีกฝ่ายได้ก่อน

เฉินห้าวรู้สึกว่าหายใจไม่สะดวก แต่ว่าเขาตะโกนเสียงหนึ่ง กล้ามเนื้อแขนทั้งสองข้างนูนขึ้นมา ใช้กำลังที่คนปกติไม่อาจอธิบายได้ ถัดมาก็หักข้อมือของคู่ต่อสู้เป็นมุมที่แปลกประหลาด

"อ๊าก"

ข้อมือของบอดี้การ์ดยอดฝีมือถูกหักจนเกิดเสียงดังกังวาน ทั้งตัวคนเจ็บปวดจนร้องเสียงดัง แขนที่บีบคอของเฉินห้าวอยู่ก็คลายออกแล้ว เฉินห้าวหันหลังกลับใช้แผ่นหลังโจมตีคู่ต่อสู้ ร่างกายสูงใหญ่ของคู่ต่อสู้ก็เหมือนกับภูเขาลูกเล็กๆ ที่ล้มลงบนพื้น เกิดเสียงหนักๆ ดังขึ้น

ถึงตอนนี้ เฉินห้าวสูญเสียพลังงานไปเยอะ ในที่สุดก็จัดการบอดี้การ์ดชาวต่างชาติสองคนได้

ดูเหมือนกับใช้เวลามาก แต่ว่ากระบวนการทั้งหมดนี้ใช้เพียง ไม่ถึงหนึ่งนาทีเท่านั้น

ตอนที่เฉินห้าวเดินไปทางพวกเขานั้น บอดี้การ์ดร่างใหญ่ทั้งสองคนก็เผยสีหน้าหวาดกลัวออกมา วิ่งหัวซุกหัวซุนไปทางประตู พูดกับเจ้านายซึ่งก็คือจอร์จว่า "รีบไป ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจเกินไป! "

บอดี้การ์ดทั้งสองร่างกายต่างก็ได้รับบาดเจ็บ นี่ทำให้จอร์จตกตะลึง เขานั้นกระจ่างแจ้งยิ่งถึงระดับของบอดี้การ์ดทั้งสองที่ว่าจ้างมาด้วยค่าตอบแทนสูงลิ่ว ในบอดี้การ์ดมืออาชีพนั้นสามารถสู้หนึ่งต่อสามได้ ผลลัพธ์พอมาถึงที่นี่ ทั้งสองคนล้วนโดนเฉินห้าวซ้อมแล้ว ตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่าพลังการต่อสู้ของเฉินห้าวน่ากลัวขนาดไหน

"หรือว่าเจ้าเฉินห้าวนี่เป็นบอดี้การ์ดของโจวซีถง? "

ในใจจอร์จอดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดเช่นนี้ ทันใดนั้นก็วิ่งโดยไม่หันหลังกลับแล้ว

ในตอนนี้เฉินห้าวก็มาถึงด้านนอกประตูแล้ว เห็นทั้งสามคนวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว เขาก็ไม่ตาม เพียงแค่ทิ้งคำพูดประโยคหนึ่งไว้ให้พวกเขา "อย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีก ไม่เช่นนั้นเจอครั้งหนึ่งสู้ครั้งหนึ่ง! "

ได้ยินประโยคนี้ กลุ่มของจอร์จก็หนีเร็วยิ่งขึ้นอีก ถึงขนาดไม่ขึ้นลิฟต์ วิ่งหนีอย่างร้อนรนไปจากทางบันได

"นายไม่บาดเจ็บนะ? " โจวซีถงเดินออกมานอกห้องรับรอง ถามอย่างใส่ใจ

"ผมไม่เป็นไร กลับกลัวว่าคุณจะได้รับความตกใจ" เฉินห้าวเอ่ยยิ้มๆ

"ฉันไม่ได้เปราะบางขนาดนั้น ถ้าโดนแบบนี้แล้วตกใจ เช่นนั้นคุณพ่อฉันก็ไม่มีทางให้ฉันจัดการดูแลบริษัทที่ใหญ่ขนาดนี้แล้ว" โจวซีถงพูด

"เช่นนั้นก็ดี พวกเราไปเถอะ"