บทที่ 219 เจ้าชู้ตัวพ่อ

บทที่ 219 เจ้าชู้ตัวพ่อ

ปู่กับหลานสาวกินข้าวกันไปเถียงกันไปจนอิ่ม ทุกคนช่วยกันล้างจาน เฉินห้าวนึกได้ว่าต้องจ้างแม่บ้าน ไม่งั้นบ้านหลังใหญ่แบบนี้ ไม่งั้นคงทำงานบ้านคนเดียวไม่ไหวแน่

เมื่อเสร็จงาน เฉินห้าวโอนเงินให้เซี่ยจิ้งห้าหมื่น ให้เธอไปเที่ยวเล่นกับท่านเซี่ย เขาจะจัดการเรื่องเงินช่วงสองสามวันนี้เอง ถือว่าเป็นอั่งเปาให้ท่านเซี่ย

ถ้าให้เทียบกับการที่สามารถเอาชนะความคิดของแม่ยายในอนาคตได้ เงินห้าหมื่นถือเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

แต่ท่านเซี่ยพูดขึ้นมาว่า “ไม่เที่ยวแล้วล่ะ ตั๋วรถของฉันคือนนี้เป็นแบบนอน นอนคืนหนึ่งก็ถึงบ้านแล้ว”

“ทำไมคุณปู่ถึงรีบกลับล่ะคะ ไม่อยู่ที่นี่กับหลานสาวเหรอ” เซี่ยจิ้งพูดอย่างไม่ยอม

“อยู่ที่นี่กับเธอเหรอ วันนี้สายตาของเธออยู่กับฉันแค่กี่นาทีเอง ไปมองหนุ่มหล่อนู่น” ท่านเซี่ยพูดแทงใจหลานสาว

“คุณปู่อย่าพูดไร้สาระสิ ฉันไปมองหนุ่มหล่อตอนไหนกัน” เซี่ยจิ้งค้านหัวชนฝา แต่ตอนนี้ หางตาของเธอกำลังเหลือบมองไปที่เฉินห้าว เรียกว่ารับสารภาพเป็นนัยๆ

“แค่ก แค่ก” เฉินห้าวไอออกมา หนุ่มหล่อที่ว่าคือเขาชัดๆ

“นายก็อย่าได้ใจไป” ท่านเซี่ยพูดกับเฉินห้าว “ถ้าต่อจากนี้ ฉันได้ยินว่านายกลั่นแกล้งหลานสาวฉัน ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่”

เซี่ยจิ้งหันกลับไป จากนั้นจึงเดินออกไปข้างนอก

“ท่านเซี่ยอยู่เที่ยวต่อสักสองสามวันสิครับ ผมมีห้องเยอะแยะ” เฉินห้าวพูดรั้งเขาเอาไว้

“ไม่แล้วล่ะ ที่บ้านมีทั้งหมาและดอกไม้ จะไม่มีคนอยู่ที่บ้านไม่ได้”

ท่านเซี่ยโบกมือปฏิเสธ และตัดสินใจกลับ

เซี่ยจิ้งกับเฉินห้าวมองตากันไปมา รู้สึกว่าท่านเซี่ยดื้อมาก เอาวัวแปดตัวมาฉุดก็รั้งไว้ไม่ได้ ทั้งสองทำได้เพียงเดินตามหลังไป เฉินห้าวขับรถไปส่งท่านเซี่ยที่สถานีรถไฟโดยมีเซี่ยจิ้งนั่งไปด้วย

เมื่อถึงสถานีรถไฟ ตั๋วที่ท่านเซี่ยซื้อยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง เฉินห้าวกับเซี่ยจิ้งซื้อตั๋วคนละใบเพื่อเข้าไปนั่งรอเป็นเพื่อน

คนที่เอาแต่ใจและขี้หงุดหงิดอย่างเซี่ยจิ้ง ก่อนที่ปู่จะกลับ เธอรู้สึกอาลัยอาวรณ์ หญิงสาวซบลงที่ไหล่ของปู่แล้วร้องไห้ออกมา

“คุณปู่ ถ้าฉันว่างจากงาน ฉันจะแวะไปหาปู่นะ” เซี่ยจิ้งพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

“ไม่ต้องกลับบ่อยเพราะทางไกลมาก อย่าลืมวิดีโอคอลหาปู่ทุกวันก็พอ” ท่านเซี่ยลูบหัวของหลานสาวอย่างเอ็นดู

“อื้ม ฉันไม่ลืมหรอก” เซี่ยจิ้งเช็ดน้ำตาแล้วพูดขึ้น

ที่สถานีประกาศให้ตรวจสอบตั๋ว ท่านเซี่ยเดินเอามือไพล่หลังเข้าไปที่ประตูตรวจตั๋ว เซี่ยจิ้งโบกมือลาอยู่ข้างหลัง แต่ชายชราไม่หันกลับมา เขาทำเพียงโบกมือจากข้างหลังให้พวกเขากลับไปได้แล้ว จากนั้นเขาจึงหายไปท่ามกลางผู้คน

เซี่ยจิ้งเศร้าเล็กน้อย ดวงตาของเธอเปียกชื้น เธอย่นปากยู่แล้วมองไปที่หัวไหล่ของเฉินห้าว จากนั้นจึงยื่นนิ้วออกมาชี้

“โอเค ให้เธอยืมก่อน”