บทที่ 252 ไอดีวีแชตส่วนตัว

ท้ายที่สุดเหลียงเฉิงฟาก็ถูกนำตัวขึ้นรถตำรวจไป พวกกุ๊ยที่เขาพามาได้แต่มองเขาถูกพาตัวไป คนเหล่านี้ชอบเล่นลับหลัง ไม่มีใครกล้าท้าทายต่อเจ้าพนักงานตำรวจ สุดท้ายจึงได้แต่ดูตำรวจพาตัวเหลียงเฉิงไป

ตอนนี้ทุกอย่างจบลงอย่างง่ายดาย เฉินห้าวหันไปคุยกับพวกกุ๊ยของเหลียงเฉิงฟา “ให้เวลาพวกคุณหนึ่งวัน ขนของของนายพวกคุณออกไปให้หมด ไม่อย่างนั้นฉันจะให้คนเอาไปทิ้งที่ถังขยะ!”

“แกกล้าเหรอ!”

พวกกุ๊ยจ้องเขม็งมาที่เฉินห้าว ยังคิดออกหน้าแทนนายตนเอง เพื่อขัดขวางเฉินห้าว

เฉินห้าวกลับหัวเราะออกมา และยกมือทั้งสองมือหักนิ้วดัง” แกร๊บ” เตรียมต่อสู้

เหล่ากุ๊ยตัวน้อยเปลี่ยนสีหน้าทันที ความทรงจำก่อนหน้าที่พวกเขาถูกเฉินห้าวทุบตีผุดขึ้น ทุกคนต่างพากันขนของทันที แต่ละคนต่างกระตุ้นกัน เริ่มขนของอย่างช้าๆ แต่ว่าพอเห็นพวกเขายกชั้นวางของ ก็เหนื่อยเหมือนกับชายโง่ยกภูเขา หากรอขนของออกไปให้หมดซุปเปอร์มาเก็ตเกรงว่าต้องใช้เวลาเป็นเดือน

เฉินห้าวดูออกว่าพวกเขากำลังลากมากกว่า เขาอาจต้องรอให้เหลียงเฉิงฟามาสั่งการก่อน หากเฉินห้าวไม่คิดเอ่ยเตือน เฉินห้าวไม่สนใจซุปเปอร์มาเก็ตเล็กอยู่แล้ว ในอนาคตเขาต้องรื้อถอนและสร้างใหม่

ตอนนี้เขาควรมุ่งไปที่การพัฒนาถนนเมี่ยวเจีย และเรื่องกว้านซื้อที่ดินแถบถนนเมี่ยวเจียให้หมด จะต้องไปอำเภอลี่ทงสักรอบ จัดการทุกอย่างดังนี้ก่อน แต่ก่อนอื่นเขาน่าจะให้โจวซีถงไปพบเจ้าพนักงานท้องถิ่นพร้อมกันกับเขา แน่นอนเธอมีน้ำหนักมากกว่าเขา และต้องสามารถเจรจากับเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้แน่

“ถงถง อยากไปเที่ยวอำเภอข้างๆ กับผมไหม?” เฉินห้าวโทรไปหาโจวซีถง และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงสองคนเท่านั้นที่เข้าใจ

ถือจะบอกว่าไปเที่ยว แต่จริงๆ แล้วคือไปทำธุระที่อำเภอลี่ทงมากกว่า เนื่องจากหากจะทำให้โครงการถนนเมี่ยวเจียประสบผลสำเร็จ จะต้องเป็นการทำธุรกิจใหญ่หลายพันล้าน เนื่องจากมันมีมูลค่าเท่ากับกำไรสุทธิในหนึ่งปีของบริษัทโจวซื่อ โจวซีถงจะต้องสนใจมันแน่นอน

หากพูดถึงเรื่องที่เธอต้องจัดการร่วมกับเฉินห้าว เธอไม่ได้คุยกับเฉินห้าวมาหลายวันแล้ว เมื่อเธอได้ฟังเรื่องนี้ เธอก็ยิ้มให้กับอีกฝ่ายในสาย

“ได้ ฉันตกลง อย่างนั้นพรุ่งนี้เราออกเดินทางกันแต่เช้า” โจวซีถงตอบตกลง

“โอเค ฉันจะขับรถไปรับ แล้วก็ไม่ต้องเอาผู้ติดตามไปด้วยล่ะ”

คำเตือนของเฉินห้าวเหมือนการนั่งดื่มสุราโดยไม่ได้มุ่งเสพรสชาติของสุรา ไม่มีก้างมาขว้างคอ นี้ก็เหมือนกับการฮันนีมูน ใช้ช่วงเวลาโรแมนติกด้วยกันสองต่อสอง

เฉินห้าวคุยธุระเสร็จ ก็ขับรถพานักข่าวสาวออกจากถนนเมี่ยวเจียไปส่งที่สถานีโทรทัศน์

“วันนี้ขอบคุณคุณมากนะคะ ไว้วันหลังฉันจะเลี้ยงน้ำชาคุณ”

ที่หน้าประตูทางเข้าสถานีโทรทัศน์ จูหมิ่นพูดอย่างขอบคุณ

“ไม่เป็นไรครับ” เฉินห้าวพูด “แต่หลังจากนี้คุณต้องระวังตัวให้มาก เป็นผู้หญิงอย่าไปในที่ที่อันตรายร้ายคนเดียว ถ้าจำเป็นต้องไปจริงๆ ต้องวางแผนให้รอบคอบรัดกุม จึงค่อยลงมือ”

“ค่ะ ฉันจะจำไว้”

จูหมิ่นพยักหน้า จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และเปิดหน้าโปรไฟล์วีแชตยื่นให้เฉินห้าว