บทที่ 265 มีน้ำมีนวล

ที่เขาเลือกชุดนี้เป็นเพราะเฉินห้าวคิดว่าโจวซีถงดูดีที่สุดในชุดขาวดำ สีดำของความเคร่งขรึมรวมกับสีขาวของความสง่างามบริสุทธิ์ แสดงความเป็นตัวตนของเธอได้อย่างสมบูรณ์

แน่นอนว่าชุดนี้ไม่สามารถลอยออกมาจากอากาศได้ เฉินห้าวจึงลงไปชั้นล่าง แสร้งทำเป็นว่าเอาสัมภาระออกมาจากรถ เขาเตรียมการไว้พร้อมหมดแล้ว

“ไปเปลี่ยนสิ”

เฉินห้าวเอาเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมา ช่วยตัดป้ายราคาออกอย่างรอบคอบ

โจวซีถงหันหลังให้เฉินห้าว ถอดชุดสูทและเสื้อเชิ้ตออกจากร่าง โชว์ให้เห็นแผ่นหลังเรียบเนียน เห็นได้ว่าแม้ทั้งสองคนจะสานสัมพันธ์กันหลายต่อหลายครั้ง แต่เธอก็ยังเป็นคนอนุลักษณ์นิยมมาก แม้จะอยู่ด้วยกันสองต่อสอง ก็ยังรักษาความเป็นส่วนตัวไว้

โจวซีถงสวมชุดลำลองสีขาวดำบนร่างกาย รู้สึกสบายตัวมาก จึงกล่าวชมไปหนึ่งเปราะ“สายตาไม่เลว ฉันชอบชุดนี้ ขนาดก็พอดีตัว”

เฉินห้าวยิ้มแปร้น แน่นอนว่าขนาดต้องพอดีตัวอยู่แล้ว เขาวัดสัดส่วนโจวซีถงทุกหนทุกแห่งเป็นการส่วนตัว ไม่มีทางผิดพลาด

โจวซีถงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ จึงรวบผมมัดเป็นหางม้า ด้านหลังสะพายกระเป๋าเล็กๆสีขาว เข้ากับชุดนี้มาก ดูไปแล้วอ่อนกว่าวัยไปหลายปี และดูมีน้ำมีนวลมาก

“เป็นยังไงบ้าง?” โจวซีถงแต่งตัวเสร็จ ก็หมุนรอบตัวให้เฉินห้าวดู

“ว้าว ดูดีมาก แต่...” เฉินห้าวเว้นวรรค

“แต่อะไร?” โจวซีถงเริ่มไม่มั่นใจในตนเอง ก็เริ่มสำรวจตัวเอง มีส่วนไหนที่เธอเลินเล่อไป

“แต่มันดูอ่อนวัยเกินไป เดินด้วยกัน คนอื่นต้องคิดว่าฉันลักพาตัวเด็กนักเรียนมอปลายแน่” เฉินห้าวยิ้มและพูดต่อ

แต่ประโยคนี้มีความจริงอยู่ มีนักเรียนมัธยมปลายบางคนที่มีความสูง 170 ร่างกายโตคล้ายผู้ใหญ่

โจวซีถงยิ้มขบขัน และพูด“คุณนี่นะ เมื่อก่อนทำไมฉันไม่รู้สึกว่าคุณปากหวานขนาดนี้ คุณสมบูรณ์ขนาดนี้ฉันกังวลจริงๆ เหมือนที่คุณแม่ฉันบอก คนที่ดึงดูดผู้คนให้หลงใหล จะเปลี่ยนใจเป็นนอกลู่นอกทางได้

เฉินห้าวรีบแสดงความจงรักภักดี“ก็ไม่เสมอไป ภรรยาของฉันสวยขนาดนี้ ฉันไม่ปล่อยให้นางไซซีไปเลือกตงซือหรอก”

“คำพูดเชื่อถือไม่ได้ ผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่ชอบของสดใหม่?” โจวซีถงพูด

“เธอสดใหม่กว่าใคร ให้ฉันชิมตลอดชีวิตก็ไม่พอ” เฉินห้าวพูดจาเลี่ยนๆ และใช้โอกาสนี้โอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน เพื่อแสดงความใกล้ชิดสนิทสนม

“โอเคๆ ฉันเชื่อคุณแล้ว พวกเราไปกันเถอะ!” โจวซีถงเกรงว่าเครื่องสำอางบนใบหน้าจะเลอะเทอะ จึงรีบหยุดเขา

“ได้ พวกเราไปกัน!”

เฉินห้าวผายมือเชิญ จากนั้นยื่นแขนออกมา เพื่อให้โจวซีถงจับ

โจวซีถงยิ้มหวาน ค่อยๆควงแขนเฉินห้าว ทั้งสองออกจากเกสต์เฮาส์ไปด้วยกัน