บทที่ 275 ขอโทษทั้งน้ำตา

“ไอ้หยา ประธานเฉิน ประธานโจว ขอโทษจริงๆ ผมสั่งสอนหลานไม่ดีเอง ทำให้ทั้งคู่ตกใจแล้ว” สวีซื่อเสียนเข้ามาก็ขอโทษขอโพยทันที

“สั่งสอนไม่ดี?” เฉินห้าวมองไปทางกางจื่อที่ยืนก้มหน้าบวมเขียวนั่น “พวกคุณเป็นญาติกัน?”

“ใช่ครับ นี่เป็นหลานไม่รักดีของผมเอง ผมไปหาเขา ได้ยินว่าเขาทำให้คุณทั้งคู่ไม่พอใจ ตอนนั้นผมก็อัดเขาไปรอบแล้ว เป็นเด็กไม่รู้จักโตจริงๆ！”

สวีซื่อเสียนรีบหันไปตะคอกใส่กางจื่อทันที “ยังไม่เข้ามาขอโทษประธานทั้งสองอีก!”

กางจื่อเดินเข้ามา พูดอย่างหงอยเหงาว่า “ขอโทษครับประธานเฉิน ประธานโจว ผมมีตาแล้วหามีแววไม่ พวกคุณอย่าถือสาผมเลย ให้อภัยผมเถอะ!”

พอเฉินห้าวมองไป สนุกละสิ อำเภอนี้เล็กเกินไป แค่ทะเลาะวิวาทไปหนึ่งรอบ ยังเกี่ยวพันมาถึงตัวสวีซื่อเสียนอีก

“ผมน่ะไม่เป็นไรหรอก ขอโทษประธานโจวก็พอละกัน” เฉินห้าวชี้ไปทางโจวซีถง

ตอนมา สวีซื่อเสียนถามชัดเจนแล้ว หลานตนหาเรื่องก่อน ก็อดกัดฟันกรอดด้วยความโกรธไม่ได้ เขาถีบหลานชายจากด้านหลังหนึ่งที ให้เขาเข้ามาขอโทษ

สวีซื่อเสียนคิดเรียบร้อยแล้ว ถ้าโจวซีถงไม่อภัยให้หลาน แล้วส่งผลกระทบต่อการลงทุน เขาจะจับตัวหลานชายกลับไปห้อยหัวฟาดแส้ราดน้ำมันใส่เลย

“ประธานโจว ขอโทษครับ ผมดื่มมากไป ปากกล้าเกินไป ขออภัยด้วยครับ!”

จะว่าไปแล้ว ยังไงกางจื่อก็พึ่งจะบรรลุนิติภาวะได้ไม่นาน เพราะยังไม่ทันได้เข้ามหาลัย ก็มาเกะกะเกเรในอำเภอแล้ว อาศัยเส้นสายครอบครัวหาเรื่องไปทั่ว วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาโดนรังแก บวกกับความเจ็บปวดของบาดแผลบนร่างกาย ทำให้เขาร้องไห้ออกมา ปาดน้ำตาไปขอโทษไป

“ผมผิดไปแล้ว ยกโทษให้ผมด้วย!”

หนุ่มน้อยร้องไห้ไปมา ดูแล้วจะรู้สึกผิดแล้วจริงๆ

“พูดแล้วก็ไม่มีอะไรมากหรอก ฉันยกโทษให้เธอแล้ว แต่เธอต้องจำบทเรียนไว้ ต่อไปจะมาทำตัวไม่มีการอบรมแบบนี้ไม่ได้อีก”

โจวซีถงยังไงก็พูดจาแบบประธานบริษัท พูดราบเรียบนิดหน่อยก็ผ่านเรื่องนี้ไปแล้ว ในเวลาเดียวกันเธอเหล่มองเฉินห้าวหนึ่งที ใช้สายตาสอบถามความเห็นเฉินห้าว

“ช่างเถอะ จบแบบนี้ละกัน”

เฉินห้าวโบกมือ เขาไม่ชอบน้ำตาผู้ชายที่สุด ในเมื่อหนุ่มน้อยนี่รู้สึกผิดแล้ว เขาเองก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไร งั้นก็ช่างเถอะ

“ยังไม่รีบขอบคุณความใจกว้างไม่ถือสาของเถ้าแก่ทั้งสองอีก?” สวีซื่อเสียนหันไปสอนกางจื่อพูด

“ขอบคุณประธานเฉิน ประธานโจวที่ใจกว้างดั่งแม่น้ำ ผู้สูงส่งยอมปล่อยมือ ยอมอภัยให้ผมครั้งนี้!”

หลานชายโน้มตัวขอโทษอีกครั้ง แต่คำพูดนี้ก็เผยระดับวัฒนธรรมอของเขาออกมา ดูใช้คำพูดแต่ละอันสิ

“โอเค ยังไงก็ถือเป็นความผิดผม นี่ไงตอนนี้ทั้งสองท่านมาหอชา ผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงไถ่โทษแทนหลานชายเอง!”

สวีซื่อเสียนเริ่มสบายใจละ ไม่กระทบถึงการลงทุนก็ดีแล้ว เขารู้สึกว่านี่เป็นจังหวะดี เลยเสนอไปดื่มชากันที่หอชา

เพราะในอำเภอเล็กๆนี่ไม่มีที่เที่ยวอะไรมาก ถ้ามีเฉินห้าวเป็นผู้ชายคนเดียว ยังพาไปดูแข่งบอลอะไรได้ แต่นี่โจวซีถงไปด้วย สถานที่สงบแบบหอชานี่เป็นทางเลือกที่เหมาะสมที่สุด